An old star is "shining" (again!)

Η θρασύτητα των μεγάλων πετρελαιοβιομηχανιών συνεχίζεται και συνεχίζεται. Και μετά την προσπάθειά τους για το κυνήγι του μαύρου χρυσού στην Γροιλανδία και στον Βόρειο Πόλο και μετά την τρελή κούρσα του κόστους του, νέα στοιχεία (πρώην συγκεκαλυμένα) για την ξεδιάντροπη συμπεριφορά τους ήρθαν στο φως. Συγκεκριμένα η εταιρία "Texaco" της πολιτείας που ανθεί η βλαχοαμερικανιά, και αποτελεί φυτώριο για παντελώς ηλίθιους κυβερνήτες (αρχικά) και προέδρους (εν συνεχεία), έκανε επίδειξη προκλητικού αμοραλισμού και αδιαφορίας. Χρησιμοποιώντας για δεκαετίες τη ζούγκλα* ως χωματερή έριχνε και συνεχίζει να ρίχνει τοξικά απόβλητα μέσα στους ζωτικούς πνεύμονες του πλανήτη. Και δεν καταστρέφει απλά ένα δάσος, αλλά το σπίτι πολλών ζώων, αλλά και ανθρώπων. Οι Ινδιάνοι κάνουν λόγο για την ραγδαία αύξηση καρκινοπαθειών στην περιοχή και την εξόντωση έξι φυλών τους από την αδιαφορία της κυβέρνησης, η οποία δεν ενδιαφέρεται να σταματήσει το συνεχιζόμενο έγκλημα επιβάλλοντας κυρώσεις και πρόστιμα, αφού στηρίζεται ενεργά από τις πετρελαιοβιομηχανίες. Τώρα προκύπτει ένα ερώτημα. Πώς μία αμερικανική εταιρία πετρελαιοειδών χρησιμοποιεί τον Αμαζόνιο ως χωματερή, ο οποίος, στο κάτω - κάτω, βρίσκεται σε άλλη χώρα; Μήπως επειδή με την ανατροπή του Αλιέντε, όλη η Λατινική Αμερική μετετράπη σε προτεκτοράτο των Η.Π.Α.; Λέω μήπως!

*του Αμαζονίου

Ίδρυμα Κοινωνικής Απαξίωσης

Απηυδυσμένος επέστρεψα από το Ι.Κ.Α. σήμερα - αλλά και όλες τις υπόλοιπες μέρες που έτρεχα για να παραλάβω κάποια χρήματα, λόγω της πρόσφατης ασθένειάς μου, που με ανάγκασε να απέχω από την εργασία μου. Ιδιαίτερα, θα έλεγα ότι στο Ι.Κ.Α. του Νέου Κόμσου επικρατεί το χάος, η απόλυτη εξαθλίωση. Σημείο "0". Βαριεστημένοι υπάλληλοι, διευθυντές που δεν σηκώνονται από την καρέκλα τους, παρά μόνον για να φάνε, να κοιτάξουν έξω από το παράθυρο αμέριμνοι και να τηλεφωνήσουν στο "100" για να καταγγείλουν άμοιρους πολίτες που προσπαθούν να εξυπηρετηθούν. Η δική μου "Οδύσσεια" ξεκίνησε εδώ και μέρες, αλλά εντάθηκε πριν δύο μέρες και κορυφώθηκε σήμερα. Προχθές λοιπόν, τηλεφώνησα 5- 6 φορές σε 14 γραμμές του Ι.Κ.Α. του Νέου Κόσμου, για να το σηκώσει ένας κύριος στο γραφείο "Παροχών" μετά από 45 λεπτά προσπάθειας να πετύχω έναν υπάλληλο που να σηκώσει το ακουστικό. Τέλος πάντων, το σηκώνει ο κύριος και τον ρώτησα τι χρειάζεται να προσκομμίσω για να πάρω τα χρήματα. Μου είπε 3- 4 έντυπα. Τα προσκόμμισα εχθές. Εχθές μου ζήτησαν και βεβαίωση από τον εργοδότη μου ότι έλειπα. Έρχομαι στον εργοδότη μου και εκείνος μου λέει ότι χρειάζεται να πάρω ένα έντυπο από το Ι.Κ.Α., το οποίο ο ίδιος θα συμπλήρωνε και θα σφράγιζε. Ξανά στο Ι.Κ.Α. Εκεί μου λένε ότι πλέον καταργήθηκε το να δίνεται χαρτί από το Ι.Κ.Α. Πρόκειται για ένα απλό χαρτί που μπορεί να συνταχθεί από τον εργοδότη. Ξανά στο γραφείο. Συμπληρώνει ο εργοδότης μου ένα χαρτί, το πάω στο Ι.Κ.Α. Και η υπάλληλος μου λέει: "Το χαρτί αυτό δεν είναι έγκυρo. Θα σας δώσω εγώ ένα έντυπο για να το συμπληρώσει ο εργοδότης σας, αφού πάρετε νουμεράκι". Τυχαίνω το 136 και εκείνη τη στιγμή "εξυπηρετούν" το 34. Κάθε νούμερο (γιατί ως νούμερα μας βλέπουν) να κάθεται στο ταμείο γύρω στα 7 λεπτά και να προσπαθεί να μην εκραγεί όταν η υπάλληλος "εξυπηρετεί" πίνοντας καφέ και τρώγοντας κρουασάν με κρέμα σαμπάνιας (αυτό της έλλειψε!). Ένας κύριος να περιμένει στις Παροχές, έρχεται η σειρά του και τον ξαναστέλνουν στο Μητρώο με νέο νούμερο, ενώ πριν από δύο ώρες που ρώτησε τού είπαν ότι δεν χρειάζεται. Βρίζει θεούς και δαίμονες. Ένας Ιρακινός, απείλησε να πέσει από το παράθυρο και ο διευθυντής αλαφιασμένος προσπαθεί να τον συνεφέρει. Χάος. Έρχεται μετά από δυόμιση ώρες η σειρά μου. Μέλος του χάους κι εγώ. "Πρέπει να περάσετε από επιτροπή" μου λέει μία υπάλληλος. "Γραφείο 4 στο ισόγειο". Της λέω ότι πήρα τηλέφωνο και ότι μου είπαν ότι το μόνο που χρειάζονταν ήταν το βιβλιάριο, χαρτί γιατρού του Ι.Κ.Α., χαρτί νοσοκομείου και δήλωση απαλλαγής από τον εργοδότη μου. Μάταιος κόπος. Τρέχω στο ισόγειο. "Ξέρετε η επιτροπή μπορεί να σας δει στις 17/ 3". Την παρακαλώ να με δεχτεί σήμερα γιατί είναι η τέταρτη φορά που λόγω Ι.Κ.Α. έχω φύγει από τη δουλειά. "Αδύνατον" μου απαντάει, "άντε να σας δώσω για τις 12/3". Ήθελα να 'ξερα, στην τύχη έδινε τις ημέρες; "Δώστε μου το χαρτί της γιατρού". Της το δίνω. Μετά από 5 λεπτά άφαντο! Ψάχνει να το βρει σε ένα άλλο γραφείο. Το βρίσκει, μου συμπληρώνει ένα παραπεμπτικό και μου λέει "12 Μαρτίου θα έρθετε, θα σας δει η επιτροπή, και 13 θα ξανάρθετε για να πληρωθείτε. Θα περιμένετε με χαρτάκι στις παροχές. Θα σας δώσουν μία φόρμα, θα την πάτε στο ταμείο, θα πάρετε χαρτάκι και θα πληρωθείτε". Τα νεύρα μου τεντωμένα, κοντεύω να ξεσπάσω. Φτάνω στη δουλειά ταλαιπωρημένος, πνευματικά και σωματικά ένα ράκος. Από τις 7:30 στο Ι.Κ.Α. μέχρι τις 11:30. Τι ίδρυμα! Τι εξυπηρέτηση! Χαίρομαι που απλά θα ξαναπάω 12 και 13. Δύο συνεχείς ημέρες χαράς και ευφορίας!

Τάδε έφη αρθογράφος "Κάθημερινής"

Πρόσφατα διάβασα ένα "ιδιαίτερο" άρθρο, το οποίο σε μένα προκάλεσε (δικαίως) αρνητικά συναισθήματα. Το άρθρο υπήρχε στην, κατά τα άλλα σοβαρή εφημερίδα "Καθημερινή". Το άρθρο, λοιπόν, ανέφερε ότι οι bloggers προσπαθούν να κερδίσουν την δόξα ούτε λίγο ούτε πολύ, είτε εκπορνεύοντας την προσωπική τους ζωή είτε δημιουργώντας φανταστικές αψιμαχίες φανταστικών ανθρώπων είτε παρέχοντας υλικό αρνητικής φύσεως, που θα μπορούσε να γίνει θέμα συζητήσεως. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και τέτοια φαινόμενα, αλλά θεωρώ ότι στην πλειονότητά τους οι διάφοροι bloggers (και είναι αρκετοί) δεν συμπεριφέρονται στα ιστολόγιά τους τοιουτοτρόπως. Ωστόσο, ο εν λόγω αρθογράφος δεν φάνηκε να συμμερίζεται τις απόψεις των bloggers που διαμαρτύρονται για την, καταφανώς, άδικη κριτική του, στην οποία συμπεριέλαβε όλους τους ιστολόγους. Ίσως στο μέλλον θα έπρεπε να είναι περισσότερο σοβαροί διάφοροι αρθογράφοι, όταν αναφέρονται σε άλλους πολίτες που αναρτούν την άποψή τους. Κι ας μην συμφωνούν με εκείνους...

Η Τρελή Ελληνική (Τηλεοπτική) Πραγματικότητα

Όσο παρακολουθώ τηλεόραση τόσο απελπίζομαι. Βλέπω ότι τα καλά προγράμματα είναι ένα είδος υπό "Εξαφάνιση". Αλλά η τηλεόραση ανοίγει ήδη με το "Καλημέρα σας" και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, με το που ετοιμάζεται ο "Πρωινός καφές". Και ενώ τα μισά κανάλια προσπαθούν να σε πείσουν ότι "Αξίζει να το δεις" τα άλλα σου προτείνουν "Άλλαξέ το". Η κατάσταση αυτή σε φτάνει πολλές φορές "Στα άκρα" και αντιδράς με γέλια για να μην απογοητευτείς σε βαθμό που θα σε φέρει σε απόγνωση. Αλλά θα έλεγα ότι απελπίζεσαι ακόμα κι αν έχεις ένα τραπέζι. Το "Στην υγειά μας" το λες με ανοιγμένη την τηλεόραση και σε διάφορα προγράμματα θα ακούσεις και σσσς καθώς κατεβάζεις την μπουκιά σου. Για να μην μιλήσω για το "Κυριακάτικο Τραπέζι" που η τηλεόραση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συνενστίασης. Αλλά εκεί επικρατεί ΤΟ μπάχαλο. Ο πατέρας (κυρίως) θέλει να δει ειδήσεις ή κάποιο πρόγραμμα που να κάνει "Ζοοm στα πρόσωπα και στα γεγονότα", η μητέρα και η κόρη καμιά ελληνική σειρά. Ο γιος επιθυμεί μία αμιγώς "Αθλητική κυριακή" και θέλει ποδόσφαιρο! Αυτό που "Έχει γούστο" περισσότερο είναι εάν η οικογένεια είναι πολυμελής και εμφανίζονται στο "Προσκήνιο" και άλλα μέλη. Τι "Συμβαίνει τώρα"; Στην "Πρώτη γραμμή" για την κατάκτηση (εννοείται) του τηλεκοντρόλ σφάζονται παλληκάρια! Και όλοι συμμετέχουν! "Ουδείς αναμάρτητος"! Αν υπάρξει και συμμαχία θα δεις την "Πρώτη πάσα" του τηλεκοντρόλ να την ρίχνουν οι μεν και τη δεύτερη οι δε, ενώ πιθανόν εσύ προπαθείς να προστατευτείς μην σου έρθει καμιά ξανάστροφη. Συγκατάβαση δεν υπάρχει. Αφού "Μένουμε Ελλάδα" δεν πρόκειται να συννενοηθούμε ως γνήσια μέλη μίας πολιτισμένης χώρας. Σπάνια θα δεις ανθρώπους που νιώθουν ότι "Η Ζωή είναι αλλού", εκτός δηλαδή της τηλεόρασης. Σε έρευνα ένα συντριπτικό 60% απάντησε ότι ζει για να βλέπει τηλεόραση! Και τα "Διαβολικά μυαλά" των καναλιών το έχουν καταλάβει αυτό. Το πρόβλημα εντείνεται αν έρθει κανένας απρόσκλητος που έχει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Αν βλέπεις κάτι σκέφτεσαι αυτομάτως "Αυτός μας έλειπε". Αν δεν μιλήσει όλα είναι μια χαρά, "Ούτε γάτα, ούτε ζημιά". Αν όμως μιλήσει ε, τότε "Αρχίζει το ματς" μεταξύ σοβαρού και αστείου. Ενδοικογενειακά, αν τύχει και αποφύγεις τη σύρραξη, θα αντιμετωπίσεις σίγουρα γαλιφιές. Ο/ Η σύντροφος αρχίζει τα αγαπούλα μου και τα "Αmore miο" για να γίνει το δικό του/ της. Αν δεν πιάσει ούτε αυτό, αρχίζει ο συναισθηματικός εκβιασμός. "Αν μ' αγαπάς" βάλε το πρόγραμμά μου! Το ίδιο συμβαίνει και τις μέρες που δε δουλεύεις. Η τηλεόραση ανοίγει "Από νωρίς... και το σαββατοκύριακο"! Δεν χαίρεσαι καθόλου τα ρεπό σου. Εξαρτάσαι πια από το χαζοκούτι! Είσαι τελειωμένος! Ακόμα και "Τα σύνορα της αγάπης" σου καθορίζονται πια από τον τηλεοπτικό σου βίο σε σημείο που αρχίζεις να επικοινωνείς με τηλεοπτικούς όρους! Ο "Όμορφος κόσμος το πρωί" συνοψίζεται πλέον σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που είσαι υποχρεωμένος να το αγαπάς ή τουλάχιστον να το αποδέχεσαι για να είσαι ευτυχισμένος! Γιατί από τη ζωή εκεί έξω έχεις "Μαύρα μεσάνυχτα". Με τον/ την σύντροφό σου είστε πια "Δυο ξένοι". Κάποτε λέγατε "Είσαι το ταίρι μου" τώρα δεν λέτε ούτε "Καλημέρα"! Ο κάθε Έλληνας έχει δύο ιδανικά: Να είναι, πρώτον "Εισοδηματίας" και, δεύτερον κυρίαρχος της τηλεόρασης! Φιλίες τυγχάνει να έχουν χαλάσει από την τηλεόραση. Δεν έχει τύχει να πείτε σε κάποιον ότι θα είστε "Φίλοι για πάντα" και να διαφωνήσετε έντονα για κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα; Από 'κει και πέρα αρχίζεις να είσαι αντικείμενο για μελέτη. Η περίπτωσή σου ανήκει στις "Ιατρικές υποθέσεις"! Τα έχεις πλέον χάσει! Τη στιγμή εκείνη απευθύνεσαι στον εαυτό σου ρωτώντας τον: "Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχονο;" Είναι η (τραγική) στιγμή που αρχίζουν όλα τα "Παρατράγουδα". Ακόμα και τρέλα! "Καλομελέτα κι έρχεται" κι αυτή! Παραμιλάς αναφωνώντας προγράμματα της τηλεόρασης! Και μέσα στην παραζάλη σου νομίζεις ότι ζεις "Το πάρτι της ζωής σου"! Και ποτέ δεν έρχεσαι "Πρόσωπο με πρόσωπο" με τα προβλήματά σου! Ποτέ! Και νιώθεις ακόμα χειρότερα όταν οι άλλοι προπαθούν να σε συνετίσουν, διότι αρχίζουν πρώτα "Με αγάπη", αλλά κλείνουν με "Πολύ μπλα μπλα" και σε τρελαίνουν! Μου έχει τύχει και 'μένα αλλά συνεχίζω να "Κοιτάω μπροστά" προσηλωμένος στην (τηλεοπτική μου) πραγματικότητα! Έχεις μάθει να παρακολουθείς τηλεόραση με αυτές τις επιταγές. Ακόμα και εάν δεν ξέρεις (πάντοτε) τον τηλεοπτικό προγραμματισμό, κλείνεις ένα "Ραντεβού στα τυφλά" με την τηλεόραση και αν και μπορεί να μην σου αρέσει το πρόγραμμα θα το δεις και "Θα πεις και ένα τραγούδι"!

Ο Σπύρος και ο Vincent!

Γράφοντας και το πρόγραμμα σε μία εκδοτική που εργάζομαι, τυγχάνω αποστολής μερικών φωτογραφιών που ξαφνιάζουν, πολλές φορές, ευχάριστα. Ο Αlpha, λοιπόν, μου έστειλε και κάποιες φωτογραφίες για ένα επεισόδιο της σειράς "Άλλαξέ το", το οποίο, όπως λένε, θα παρουσιαστεί, στις 3/2 (εκτός εάν ακυρωθεί). Ως συνήθως, θα δούμε και σ' αυτό το επεισόδιο οδύνη και τέλος οδυρμό από συγκίνηση και χαρά, που συνοδεύονται από τα γνωστά "Σπύρο μου σ' ευχαριστώ". Αυτά είναι τα κλασσικά. Εμένα μου προξένησε μεγάλη εντύπωση η φωτογραφία που παραθέτω. Η συνάντηση των δύο μύθων (Σούλης - Van Gogh), σαν έκθεση στο μουσείο Μπενάκη, δένει μοναδικά. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το ψυχαναγκαστικό φοντο της διαρκούς εναλλαγής των γραμμών. Αλλά ένα βλέμμα και έναν μορφασμό αποστροφής διακρίνω στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο μύθων. Κρατώντας ένα ταμπλώ με εκτυπωμένο τον πίνακα του Van Gogh (για όσους δεν κατάλαβαν, πρόκειται για τον δεύτερο μύθο) "Ηλιοτρόπια" ο μύθος που ακούει στο όνομα Σπύρος Σούλης, μήπως αμφισβητεί την τέχνη του Van Gogh; Μην ανησυχείς Σπύρο μου, μπορεί ο πίνακας του ζωγράφου να γίνει κάποτε διάσημος, όπως τα έργα που κάνεις μέσα σε σπίτια απελπισμένων. (Οποιαδήποτε αναφορά σε πραγματικά ή φανταστικά ονόματα και γεγονότα, είναι εντελώς συμπτωματική).

Ένα "Εύγε"

Τώρα τελευταία με έχει πιάσει ένας οικολογικός παραξυσμός. Αφού ζητήσω, λοιπόν, ένα μεγάλο συγγνώμη από τους αναγνώστες μου, που πιθανόν βαρέθηκαν να βλέπουν τις οικολογικές μου ανησυχίες να αναρτώνται άνευ φειδούς (ως σχόλια), θα πω κάτι που δεν έχει να κάνει με παράπονα για την οικολογική ασυνειδησία μας. Ένα "μπράβο". θα έλεγα ότι ανέκαθεν υποστήριζα τις διάφορες οικολογικές οργανώσεις, και μάλιστα, όσες τύγχαναν να πέσουν στην αντίληψή μου (ή στη "συνείδησή" μου), με αποτέλεσμα να βγαίνω εκτός οικονομικού προϋπολογισμού. Αλλά τώρα, ζώντας με την αρραβωνιστικιά μου, η οποία, ευτυχώς, δέχθηκε όλες τις οικολογικές μου ιδιορρυθμίες (αν θα μπορούσαν να ονομαστούν έτσι οι αναζητήσεις μου για ένα βιώσιμο μέλλον), προσπαθώ να είμαι λίγο πιο οικονόμος. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Λοιπόν, πριν αρκετό καιρό μπήκα στο site της οικολογικής οργάνωσης WWF και ενθουσιάστηκα, αφενός με τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να κάνουν τον απλό πολίτη να κατανοήσει το μείζον οικολογικό πρόβλημα και αφετέρου γιατί προωθούν πολλά προγράμματα για την προστασία του οικοσυστήματος και την εξάλειψη του προβλήματος που αναφέρεται ως "φαινόμενο του θερμοκηπίου". Το link, ωστόσο, που με ενθουσίασε είναι το πρόγραμμα ενός είδους αναδοχής ζώων που απειλούνται με εξαφάνιση. Μπαίνοντας στο site θα διαπιστώσετε όσα προαναφέρω. Και θα ήταν πολύ θετικό να γίνετε ανάδοχοι (με ελάχιστα χρήματα) και να φροντίσετε για τη διατήρηση ενός σπάνιου είδους της παγκόσμιας πανίδας, όποιο εσείς θέλετε από τα προτεινόμενα, συμβάλλοντας, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά στην προστασία του περιβάλλοντος. Ως αντάλλαγμα θα λάβετε (εκτός από την τεράστια ηθική ικανοποίηση) πλούσιο υλικό από την οργάνωση. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σαν διαφήμιση. Και είναι. Αλλά με μία διαφορά. Δεν διαφημίζω την WWF. Διαφημίζω την ζωή σε έναν βιώσιμο πλανήτη.

Notre Beauté...

H ζήλεια, ή μαλλον ο φθόνος για να ακριβολογήσω, είναι ανθρώπινο "προνόμιο". Εμείς ως "ανώτερα" όντα έχουμε το δικαίωμα να φθονούμε οποιοδήποτε άλλο ον της φύσης, το οποίο υπερέχει κάπου σε σχέση με την δική μας αδιαφιλονίκητη "ανωτερότητα". Αυτή η σκέψη φάνηκε ότι εξέφραζε έναν "καλοπροαίρετο" κυνηγό, ο οποίος θέλοντας να δοκιμάσει τα σκάγια του άρχισε να πυροβολεί ένα σμήνος αμέριμνων φλαμίνγκο που θέλησαν να κάνουν μία στάση στη χώρα μας, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους. Αυτή η "φιλοξενία" του χαρωπού κυνηγού, ο οποίος ρώτησε εντελώς φυσιολογικά "μα πού θα δοκίμαζα τα ακριβά σκάγια μου;", είναι αντάξια της ομορφιάς των φτερωτών ουράνιων τόξων που έχασαν έξι μέλη του σμήνους τους; Ο, εν λόγω, κυνηγός δήλωσε επίσης, ότι ήξερε ότι τα φλαμίνγκο δεν τρώγονται με τη φράση "ε, δεν είναι και μπεκάτσες", αλλά αυτό δεν φάνηκε να τον πτόησε, αφού δε δίστασε στο ελάχιστο να διαπιστώσει ότι τα σκάγια του ήταν άριστα. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μην σκεφτώ ότι αυτό που πραγματικά επιθυμούσε ο κυνηγός, που θέλει να ανήκει στο ανθρώπινο είδος (αλλά φευ, δεν φάνηκε να το αποδεικνύει), ήταν να εκφράσει τον φθόνο που ένιωθε για τα συμπαθέστατα πτηνά, λόγω της ομορφιάς τους και του υπέροχου τρόπου με τον οποίο πετάνε. Ο απάνθρωπος, βάρβαρος κυνηγός δεν συννελήφθη. Ποτέ! Οπότε δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι στη χώρα της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού, όλοι έχουν το δικαίωμα να "εκφράζονται" όπως επιθυμούν. Πραγματικά όπως επιθυμούν. Χωρίς τιμωρία, ποινή, καταδίκη. Μερικοί που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο θα αναφωνήσουν σίγουρα "Ωχ αδερφέ!", παρόλο που ελπίζω να μην είναι αυτοί ο κανόνας. Αλλά εξάλλου αυτή είναι η μοναδική "ομορφιά" μας. Η σήψη της κατακρεουργημένης ηθικής μας...