The Turning Point...

...ή κατά το ελληνικότερον "η κρίσιμη καμπή". Ένας τριαντάρης, όπως είμαι εγώ, δύσκολο να πει ότι η κρίσιμη καμπή αρχίζει να φαίνεται στον ορίζοντα. Σε όλους τους τομείς. Εγώ, εντούτοις, πιθανόν αποτελώ εξαίρεση. Σε λίγο αγγίζω τα τριάντα ένα, δεν είμαι πια και τόσο νέος, ο χρόνος δεν μου αρκεί για όλες μου τις ασχολίες, και η δουλειά πάει από το (πολύ) κακό στο χειρότερο. Αν και σε προσωπικό επίπεδο είμαι αρκετά καλά, δεν έχω την πολυτέλεια λόγω έλλειψης διάθεσης, αλλά και χρόνου, να εξετάσω λεπτομερώς, αν τελικά προτιμάω για σύντροφο την Ε. ή την Μ. -καθότι πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο μπερδεμένος στο εν λόγω επίπεδο της ζωής μου. Καλλονές αμφότερες (η πρώτη μάλιστα έχει δουλέψει και σαν μοντέλο για την "All About") αγνοούν φυσικά η μία την ύπαρξη της άλλης. Και αν η Ε. βρίσκεται, λόγω ανταλλαγής με το πρόγραμμα Erasmus, στο Gratz δεν παραλείπει ποτέ να με παίρνει τηλέφωνο δύο φορές καθημερινά και να μιλάμε με τις ώρες. Είναι πολύ τρυφερή και εγώ πραγματικά ερωτευμένος μαζί της. Από την άλλη είναι η Μ., μένει στη Γλυφάδα (ελπίζω να μην παρακολουθεί το blog μου, είναι και η ίδια blogger, αλλά αγνώστου διεύθυνσης) μου έκανε ανοιχτό κόρτε και ενέδωσα λόγω μειωμένων αντιστάσεων και καθότι τη φλέρταρα διακριτικά εδώ και μήνες. Ως χαρακτήρας είμαι απόλυτα σταθερός, ωστόσο να που μία άυλη οντότητα εμφανίστηκε και καθορίζει πλέον τη ζωή μου, και μάλιστα με βάση συγκεχυμένες προτιμήσεις. Μεταξύ χοιρινού και κοτόπουλου θα επιλέξω σίγουρα κοτόπουλο. Μεταξύ της Ε. και της Μ. δεν ξέρω ποια είναι το κοτόπουλο για να την επιλέξω. Και τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία γιατί πραγματικά είμαι σφόδρα ερωτευμένος και με τις δύο. Και ήδη μου τριβελίζει το μυαλό πώς θα τελειώσω την μία από τις δύο σχέσεις τον Σεπτέμβριο, όταν η Ε. επιστρέψει από την Αυστρία. Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκεφτόμουν ότι μέχρι τότε έχω καιρό, αλλά αν και οι δύο με ερωτευτούν το ίδιο και εγώ έχω τις ίδιες συγκεχυμένες απόψεις πώς θα το πω είτε στη μία είτε στην άλλη; Βασανίζομαι γιατί αν και η Mae West είπε "When caught between two evils, i generally pick the one i' ve never tried before" εγώ έχω να πω πως unfortunately, i' ve tried both of them...

Τζόβενο ετών 85

Προχθές κυκλοφόρησα μετά από καιρό με το μετρό. Στο σταθμό λοιπόν της Δάφνης και με κατεύθυνση το Σύνταγμα, βρήκα να καθίσω -κάτι σπάνιο- σε μία θέση προς την αντίθετη φορά του συρμού. Αλλά δεν την απόλαυσα πολύ διότι στον επόμενο σταθμό ανέβηκε πολύς κόσμος και προσέφερα τη θέση μου σε έναν γεράκο. Με το που τού είπα "παρακαλώ καθίστε" με κεραυνοβολεί λέγοντάς μου "...νεαρέ εγώ κάνω 300 κοιλιακούς την ημέρα! Ποιος θαρρείς ότι είμαι;" Και πέφτοντας κάτω άρχισε να κάνει κάμψεις (σε λάθος στάση) μετρώντας τις ασθμαίνοντας. Μία κυρία τον ρώτησε γιατί νευρίασε κι αυτός απάντησε ότι δεν θέλουν να τον περνάνε για αδύναμο γεράκο. "Εγώ που με βλέπεις στα νιάτα μου έκανα χίλιους κοιλιακούς και οι γυναίκες μάλωναν για το γραμμωμένο σώμα μου!" συμπλήρωσε με έπαρση. Όλοι μείναμε να κοιτάζουμε ένα παραθέληση γεράκο, έναν φαντασμένο άνθρωπο που δεν συμφωνούσε με τον χρόνο, έναν Ντόριαν Γκρέι μόνο στο μυαλό του. Και αφού φοβηθήκαμε μην μας μείνει στα χέρια, αφού είχε κοκκινίσει από τα νεύρα του, κατέβηκε στον επόμενο σταθμό προς μεγάλη ανακούφιση όλων...

Dear Dearest

Προσφάτως η (τουλάχιστον τυπικά) σύζυγός μου μπήκε στο blog μου και διάβασε τον «Δεκάλογο του χωρισμού», μεταξύ άλλων, θεωρώντας ότι κάποια από αυτά που παραθέτω -και συγκεκριμένα τα νούμερα 1 και 3- είναι αναληθή και τη θίγουν. Επειδή αρκετοί γνωστοί μας μπαίνουν στο blog, υποσχέθηκα ότι θα παραθέσω και τη δική της θέση. Τα προαναφερθέντα νούμερα θεωρεί ότι δεν ισχύουν οπότε το επισημαίνω.

Υ.Γ.: Lover dearest, με μερικά τσιγάρα, όταν δεν καπνίζεις, με μερικά ποτήρια αλκοόλ, όταν δεν πίνεις και με συνοδεία απαλής μουσικής υπό το φως δύο κεριών, όλα είναι καλύτερα...

Ο Έκπτωτος Άγγελος

Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Η κουνιστή πολυθρόνα μου έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Τα σχήματα των επίπλων είναι πια ακαθόριστα σημάδια στο άρμα του χρόνου. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Αγναντεύω την μοβ αιωνιότητα. Έχει χρώμα η αιωνιότητα; Πραγματικά δεν ξέρω. Αλλά μάλλον. Τί είναι πιο αιώνιο από τον θάνατο; Όχι τον θάνατο απέναντι στον Θεό, αλλά τον θάνατο στα μάτια των ανθρώπων. Και ο θάνατος είναι μάλλον μοβ. Σε καμία περίπτωση μαύρος. Το μαύρο περιέχει κι άλλα, ζωντανά χρώματα. Γιατί βιώνω την αιωνιότητα; Είμαι άνθρωπος; Μάλλον είμαι άγγελος ή καλύτερα υπήρξα άγγελος. Τώρα πια είμαι έκπτωτος. Τα φτερά μου είναι κομματιασμένα, αφημένα πρόχειρα σε ένα παλιό τραπέζι και το αίμα στις άκρες τους είναι πια ξεραμένο. Σπανίως τα κοιτάω. Ναι είμαι έκπτωτος. Είμαι έκπτωτος γιατί θέλησα. Και η επιθυμία σε αυτόν τον κόσμο είναι απαγορευμένη. Εάν είσαι άνθρωπος ο θάνατος είναι σίγουρος, εάν είσαι άγγελος η πτώση είναι αναπόφευκτη. Και καταδικασμένος κάθεσαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου, πάνω σε μία κουνιστή πολυθρόνα που έχει αφήσει τα σημάδια της στο ξύλινο πάτωμα, τα σχήματα των επίπλων είναι ακαθόριστα σημάδια, αγναντεύεις την μοβ αιωνιότητα και ανατριχιάζεις καθώς νιώθεις τα κομματιασμένα φτερά σου πίσω, πεταμένα σε ένα παλιό τραπέζι. Τί είναι χειρότερο; Να είσαι άγγελος αγαπητός ή άγγελος έκπτωτος; Να είσαι δέσμιος ή ελεύθερος; Τι ζητάς περισσότερο; Την φωτεινή αχλή στα μάτια των ανθρώπων ή το έρεβος; Έτρεχα μες στους ουρανούς, έκανα αρμονικούς κύκλους γύρω από ό,τι ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία. Δεν το κάνω πια. Και δεν το βλέπουν πια. Και περιέπεσα στη δυσμένειά τους. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Η κουνιστή πολυθρόνα μου έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Τα σχήματα των επίπλων είναι πια ακαθόριστα σημάδια στο άρμα του χρόνου. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Αγναντεύω την μοβ αιωνιότητα και σκέφτομαι. Πώς δρουν οι άνθρωποι; Με το συναίσθημα ή το πνεύμα; Με την καρδιά ή το μυαλό; Από τι επηρεάζονται οι άγγγελοι; Από την ανάγκη των ανθρώπων ή την ανάγκη των ίδιων να αποκτήσουν κατάλευκα φτερά που μπορεί κάποτε να αναγκαστούν να τα κατακόψουν με λεπίδι και πριόνι; Και να τα παρατηρούν σε μία γωνιά, κουφάρια ενός ένδοξου – στα μάτια των ανθρώπων – παρελθόντος; Κάποτε υπήρξα άγγελος. Τώρα δεν το θέλω πια. Μήπως αυτό με κάνει σατανικό στα μάτια των ανθρώπων;

(Διαβάσατε τις πρώτες γραμμές από το τελευταίο μου μυθιστόρημα "Εξομολογήσεις ενός Έκπτωτου Αγγέλου"...)

VANESSA BRAVISSIMO!

Xαίρομαι πολύ που αγαπημένη φίλη του blog μου έλαβε μία διεθνή διάκριση που της αξίζει! Και εις ανώτερα Vanessa! Εύχομαι το βραβείο να έχει εμπορικό αντίκτυπο στο άμεσο μέλλον!

O Δεκάλογος του Χωρισμού

1. Εκείνη εντοπίζει επουσιώδη προβλήματα στο γάμο (τύπου: κούτες στο πίσω μπαλκόνι που εμποδίζουν το άπλωμα των ρούχων -παρόλο που έχει στη διάθεσή της 2,5 μέτρα και υπολείπονται 50 εκατοστά για να σου σπάσει τα νεύρα). Οπότε σου παραχωρεί το δικαίωμα της ευχαρίστησης να μην σου πλύνει ποτέ ρούχα, να μην τα απλώσει ποτέ και να μην τα σιδερώσει ποτέ!
2. Εκείνη αποφασίζει να αναλύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα σε μία αμφιλεγόμενη διαζευγμένη ψυχολόγο, η οποία σε βγάζει διχασμένη προσωπικότητα, σχιζοφρενή, παρανοϊκό και βίαιο μπροστά στη σύζυγο (ασκείς έμμεση βία καθώς λέει) κάτι που απαγορεύεται ρητώς στις συνεδρίες και εμπίπτει στην αρμοδιότητα του ψυχιάτρου. Εσύ παίρνεις χαρτί από ψυχίατρο που σε εξετάζει επί μιάμιση ώρα και σε βγάζει απολύτως υγιή πνευματικά και απόλυτα ισορροπημένο.
3. Εκείνη πιστεύει ότι της τσαμπουνά η ενός μηνός επιστήθια φίλη της και όχι ο επί επτά χρόνια σύντροφός της.
4. Εκείνη αλλάζει τις απόψεις της για το άτομό σου και υϊοθετεί φράσεις copy-paste της ψυχολόγου της, καθώς και της διανοούμενης Σάντυς Κουτσοσταμάτη και της Ule Erchart και παύει να πιστεύει τα βραβεία που έχεις κερδίσει με αγώνα και ικανότητες. Σε αυτό την οδηγεί η ψυχολόγος λέγοντάς σου στα μούτρα «ούτε εγώ σε πιστεύω» και αναζητούν αμφότερες σφραγίδες και υπογραφές. Τις δείχνεις αλλά (φευ!) δεν αλλάζει η άποψή τους. Λέει στην ψυχολόγο της συνοπτικά την υπόθεση του πρώτου σου βιβλίου και η επιστήμων συμπεραίνει ότι ο σχιζοφρενής ήρωας είσαι εσύ!
5. Εκείνη δηλώνει καταπιεσμένη (συμπέρασμα που έβγαλε με τρεις συνεδρίες, αφού η ψυχολόγος προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη όταν εκείνη δήλωνε απόλυτα ελεύθερη μαζί σου) και φαντάζεται συνομωσίες πίσω από την πλάτη της.
6. Εκείνη φεύγει 4-5 φορές από το σπίτι για να πέσεις στην παγίδα να την καλέσεις πίσω.
7. Εκείνη αισθάνεται πολύ κουρασμένη με ένα ωράριο 22 ωρών την εβδομάδα σε δημόσια υπηρεσία (όπερ μεθερμηνευόμενον – λούφα και παραλλαγή).
8. Εκείνη εκνευρίζεται που απολύθηκες από εταιρεία που έκλεισε, αν και εσχάτως βρήκες δουλειά 40 ωρών την εβδομάδα και πλέον.
9. Εκείνη αγανακτεί με το μουσάκι που άφησες (εκείνη επέμεινε να το αφήσεις), με το μακρύ μαλλί (που εκείνη επέμεινε να αφήσεις) με τα γυαλιά που αγόρασες τελευταία (που εκείνη επέμεινε για αυτό το ζευγάρι, αλλά σε κατηγορεί ότι αλλιώς το θυμόταν!?!)
10. Εσύ αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου ό,τι συναισθηματισμούς σε κρατούσαν κοντά της και τη στέλνεις στο πυρ το εξώτερον, κρατάς μόνο τις όμορφες στιγμές και προχωράς (πολύ) παραπέρα.

Θυμάστε την οντισιόν για νύφη; Ξεχάστε τον κουμπάρο και βάλτε άλλον στην θέση του...

Η Καρδιά...

Αν όχι το ωραιότερο, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Το αφιερώνω σε όλους.