Σπύρο μου σ' ευχαριστώ!

Κάθε φορά που έχω την τύχη (;) να δω την εκπομπή "Άλλαξέ το" βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου και συνήθως το κερδίζω. Αν οι ατάκες των ενθουσιασμένων ανθρώπων που αντικρύζουν το νέο τους σπίτι είναι οι ίδιες κάθε φορά. Έτσι έχουμε και λέμε: Αν ο άνθρωπος που αντικρύζει το νέο του σπίτι είναι νέος λέει:

- Τέλειο έτσι;
Αν πάλι είναι γηραιότερος, όπως η κυρία της φωτογραφίας λέει ολοφυρόμενη:
- Σπύρο μου σ' ευχαριστώ.
Αλλά και ο Σπύρος έχει εναλλακτικές απαντήσεις καβάτζα, τις οποίες ξεστομίζει ανάλογα με την περίπτωση. Αν λοιπόν υπάρχει νέος άνθρωπος:
- Μου αρέσει που σου αρέσει. Πρόσθεσα χρώμα και μεράκι για να κάνω ένα σπιτάκι φιλόξενο και ζωντανό! Συνδύασα το κόκκινο του αίματος με το λευκό του πάγου κι έσπασα την μονοτονία με πράσινο και off white λευκό. Στις γλάστρες τοποθετήθηκαν μικρά λουλούδια για να ξεκουράζουν το μάτι ενώ ο καθρέφτης μεγαλώνει το χώρο!
Αν τύχει η επόμενη περίπτωση, βουρκώνει. Τα λόγια βγαίνουν δύσκολα και δεν έχουν και καμία σημασία. Σκύβει το κεφάλι σαν τον Prince στο "Purple rain" και πέφτει στον ώμο της ολοφυρόμενης κυρίας. Δεν μπορεί να μιλήσει. Για κάτι τέτοιες στιγμές ζει. Η συγκινησιακή φόρτιση είναι τεράστια. Σχεδόν αβάσταχτη. Δεν μπορεί πια. Σέρνεται. Αυτός ο ευθυτενής και κομψός διακοσμητής μετατρέπεται σε ράκος...
Κι εγώ λέω:
- Ό,τι δεν σας αρέσει, αλλάξτε το (συμπεριλαμβανομένης και της εν λόγω εκπομπής)!

Happy birthday to blog!

Σήμερα το blog μου κλείνει έναν ολόκληρο μήνα ζωής. Χρόνια του πολλά! Και ευχαριστώ όσους το επισκεφτήκατε, όσους το διαβάσατε και όσους γράψατε ένα σχόλιο. Με μία τούρτα βατόμουρο θα το γιορτάσω!!!

"Public" me!

Είδατε το κτήριο του 1911 στην πλατεία συντάγματος, εκείνο το ξεχασμένο νεοκλασσικό, που μεταμορφώθηκε σε παράρτημα του κολοσσού "Public"; Κοσμεί αναπαλαιωμένο πλέον την πλατεία και προσφέρει (συν τοις άλλοις) κάποιες (αρκετές) υπηρεσίες. Από τεχνολογία (ήχου και εικόνας) και βιβλία μέχρι καφεδάκι και φαγητό.

Ωστόσο, δεν είναι τόσο φτηνό όσο προωθήθηκε (ως φήμη) με διαφημιστικά τρικ. Σε σχέση με κάποια συνοικιακά (τα οποία χαροπαλεύουν προσπαθώντας να επιβιώσουν στην ζούγκλα των multistores και των αναδυόμενων malls) είναι σημαντικά ακριβότερο ιδιαίτερα σε κάποια ηλεκτρονικά είδη. Ας κάνουν κάτι οι υπεύθυνοι για να μην το θαυμάζουμε μόνο για τα ποικίλματά του, τη λάμψη του και τα γοητευτικά χαρακτηριστικά μίας αλλοτινής εποχής...

Βάζοντας τη θηλιά στο λαιμό μου...

Ναι είναι αλήθεια. Πριν μία εβδομάδα έκανα πρόταση γάμου στην αρραβωνιαστικιά μου. Είμαστε 4 χρόνια μαζί και (στο περίπου) δύο αρραβωνιασμένοι. Της πρότεινα (ναι, ναι, ναι! Κανονικά και χωρίς την επήρεια της μέθης!) να παντρευτούμε στις 24 Αυγούστου και πέταξε από τη χαρά της! Τότε θα είμαστε τρία χρόνια αρραβωνιασμένοι. Λοιπόν... εν τέλει, δεν ξέρω εάν, πράγματι, έπραξα σωστά... Μια χαρά μου έκανε και η συμβίωση. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με αυτή την έννοια αναξάρτητης δέσμευσης. Γιατί δεν έπραξα ως libero στο παρκέ της συμβίωσης; Βέβαια ποτέ δεν ένιωσα εγκλωβισμένος όσο καιρό είμαστε μαζί, παρόλο που η συμβίωσή μας μετράει δύο χρόνια. Νιώθω πολύ καλά μαζί της κι αυτή μαζί μου. Αλλά και πάλι έχω τις αμφιβολίες μου για διάφορους λόγους. Κατά κάποιο τρόπο νιώθω το στεφάνι σαν την θηλιά που βλέπετε παραπάνω και χωρίς το ειδυλλιακό σούρουπο που φαίνεται πίσω. Αλλά τελικά εάν είχα ακόμα μία ευκαιρία να το σκεφτώ, παλι το ίδιο θα έκανα και χωρίς να αλλάξω την ημερομηνία. Αδιόρθωτος!

Φρου - φρου κι αρώματα (χριστουγεννιάτικα)

Σήμερα το πρωί αποφάσισα να ανοίξω το ραδιόφωνο για να ακούσω κάποιο από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα ή της Mπίλυ Χόλιντέι. Είναι η εποχή τους. Ήδη από εχθές το βράδυ σκεφτόμουν την γοητευτική φωνή του Σινάτρα να με ξυπνάει καλύτερα από τον τρόπο που ξυπνάω συνήθως. Και όντως. Άνοιξα το ραδιόφωνο. Και όντως. Είχε χριστουγεννιάτικα. Αλλά όχι με τον Σινάτρα, μα με την Καιτούλα την Γαρμπή. Να τραγουδάει, "να πλέξω τούλι για τον Χριστούλι, που καίγεται κρυώνει σε παγωμένο χιόνι, σε παγωμένο χιόνι και σε φωτιά"... Άλλο σχόλιο ουδέν.

H (απελπιστικά πολλή) μελωδία της ευτυχίας...

"Eντελβάαααις, Εντελβάαααις..."

Χρόνια και χρόνια διατριβής πάνω στο θέμα, και αφού σπούδασα το επάγγελμα, αποφάσισα να εκφράσω την ίδια απορία που δεν κατάφερα να λύσω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε 'σας εναποθέτω τις τελευταίες μου ελπίδες για να λύσω αυτό το μυστήριο. Ένα σημαντικό θεατρικό και (όταν μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη) κινηματογραφικό είδος είναι το μιούζικαλ. Με συγκεκριμένη πλοκή στην οποία πλέκεται ένα συγκεκριμένο σενάριο με διαλόγους - κυρίως - τραγουδιστούς. Πριν συνεχίσω να πω ότι η όπερα μου αρέσει πολύ και κάποια μιούζικαλ τύπου "Βίκτωρ - Βικτώρια", στα οποία η Τζούλι Άντριους (και όχι βέβαια η Ντενίση) τραγουδάει μόνο στα θεατρικά της νούμερα, επίσης μου αρέσουν. Αλλά τι κακό είναι αυτό με τα μιούζικαλ Broadway και Westend; Για να μην εξαντλήσω όλο το blog με τους διάφορους τίτλους θα αναφερθώ σε ένα αρκετά παλιό και εκτιμημένο από κοινό και κριτικούς: Την "Μελωδία της ευτυχίας".
Κατ' αρχάς να πω ότι πιστεύω ότι το έργο δεν μπορεί να το δει κανένας άνδρας μέχρι το τέλος. Είτε πρόκειται για το θεατρικό είτε για την κινηματογραφική διασκευή. Σε χαρά τραγούδι, σε λύπη τραγούδι, σε βρισίδι τραγούδι, αλλά όχι κι από τον φον Τραπ! Ο βλοσυρός και αυστηρός πατέρας (βγάλτε το σκασμό, κωλόπαιδα μη σας πάρει ο διάολος τον πατέρα) ανακαλύπτει τον τρυφερό του εαυτό μέσα από την γκουβερνάντα Μαρία. Κι εκεί που τα παιδιά του (από την τριαντάρα κόρη του - παίζει τη δεκαεξάχρονη, αλλά που να πείσει - μέχρι το στρουμπουλό στερνοπούλι του) τραγουδάνε σε παράταξη αρτηριοσκληρωτικής στάσης, νά σου πετάγεται και ο Φον Τραπ, αυστηρός (αρχικά). Και αφού μας έχει πείσει για την αυστηρότητά του, σκάει ένα χαμόγελο copyright από την "Αλίκη στο ναυτικό" όταν η μακαρίτισσα τραγουδάει το "Τράβα μπρος". Μπρος τραβάει και ο Φον Τραπ, αρπάζει την κιθάρα και αρχίζει να τραγουδάει ένα πολύ αρρενωπό τραγούδι:

Edelweiss, Edelweiss
Every morning you greet me
Small and white, clean and bright
You look happy to meet me

Blossom of snow may you bloom and grow
Bloom and grow forever

Edelweiss, Edelweiss
Bless my homeland forever

Πού οφείλεται το γεγονός ότι οι γυναίκες αρέσκονται στο να βλέπουν τον φον Τραπ λουλουδού στ' "Αστέρια", ενώ εμείς απελπιζόμαστε μόλις κοιτάει με λαχτάρτα την κιθάρα; Είναι η έλλειψη ρομαντισμού; Δεν νομίζω αφού οι άνδρες είναι μάλλον περισσότερο ρομαντικοί. Αλλά οφείλεται μάλλον ότι στις γυναίκες αρέσει περισσότερο το γλυκανάλατο. Και αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε το τραγούδι από τον φον Τραπ, γιατί δεν τραγουδάει κάτι πιο αρρενωπό να μη μοιάζει στην Στρουμφίτα; Αλλά που! Την στρουμφίσαμε.

Η μεγάλη (δική μας) χίμαιρα - part 2

Ειπώθηκε ότι το χαρτονόμισμα, το οποίο παρουσιάζεται στην προηγούμενη ανάρτηση δεν υφίσταται ως πραγματικό. Αν ισχύει, χαίρομαι γι' αυτό, λυπάμαι, ωστόσο, γι' αυτούς που το προωθούν προκαλώντας αντιδράσεις. Αν ισχύει...