Φρου - φρου κι αρώματα (χριστουγεννιάτικα)

Σήμερα το πρωί αποφάσισα να ανοίξω το ραδιόφωνο για να ακούσω κάποιο από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα ή της Mπίλυ Χόλιντέι. Είναι η εποχή τους. Ήδη από εχθές το βράδυ σκεφτόμουν την γοητευτική φωνή του Σινάτρα να με ξυπνάει καλύτερα από τον τρόπο που ξυπνάω συνήθως. Και όντως. Άνοιξα το ραδιόφωνο. Και όντως. Είχε χριστουγεννιάτικα. Αλλά όχι με τον Σινάτρα, μα με την Καιτούλα την Γαρμπή. Να τραγουδάει, "να πλέξω τούλι για τον Χριστούλι, που καίγεται κρυώνει σε παγωμένο χιόνι, σε παγωμένο χιόνι και σε φωτιά"... Άλλο σχόλιο ουδέν.

H (απελπιστικά πολλή) μελωδία της ευτυχίας...

"Eντελβάαααις, Εντελβάαααις..."

Χρόνια και χρόνια διατριβής πάνω στο θέμα, και αφού σπούδασα το επάγγελμα, αποφάσισα να εκφράσω την ίδια απορία που δεν κατάφερα να λύσω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε 'σας εναποθέτω τις τελευταίες μου ελπίδες για να λύσω αυτό το μυστήριο. Ένα σημαντικό θεατρικό και (όταν μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη) κινηματογραφικό είδος είναι το μιούζικαλ. Με συγκεκριμένη πλοκή στην οποία πλέκεται ένα συγκεκριμένο σενάριο με διαλόγους - κυρίως - τραγουδιστούς. Πριν συνεχίσω να πω ότι η όπερα μου αρέσει πολύ και κάποια μιούζικαλ τύπου "Βίκτωρ - Βικτώρια", στα οποία η Τζούλι Άντριους (και όχι βέβαια η Ντενίση) τραγουδάει μόνο στα θεατρικά της νούμερα, επίσης μου αρέσουν. Αλλά τι κακό είναι αυτό με τα μιούζικαλ Broadway και Westend; Για να μην εξαντλήσω όλο το blog με τους διάφορους τίτλους θα αναφερθώ σε ένα αρκετά παλιό και εκτιμημένο από κοινό και κριτικούς: Την "Μελωδία της ευτυχίας".
Κατ' αρχάς να πω ότι πιστεύω ότι το έργο δεν μπορεί να το δει κανένας άνδρας μέχρι το τέλος. Είτε πρόκειται για το θεατρικό είτε για την κινηματογραφική διασκευή. Σε χαρά τραγούδι, σε λύπη τραγούδι, σε βρισίδι τραγούδι, αλλά όχι κι από τον φον Τραπ! Ο βλοσυρός και αυστηρός πατέρας (βγάλτε το σκασμό, κωλόπαιδα μη σας πάρει ο διάολος τον πατέρα) ανακαλύπτει τον τρυφερό του εαυτό μέσα από την γκουβερνάντα Μαρία. Κι εκεί που τα παιδιά του (από την τριαντάρα κόρη του - παίζει τη δεκαεξάχρονη, αλλά που να πείσει - μέχρι το στρουμπουλό στερνοπούλι του) τραγουδάνε σε παράταξη αρτηριοσκληρωτικής στάσης, νά σου πετάγεται και ο Φον Τραπ, αυστηρός (αρχικά). Και αφού μας έχει πείσει για την αυστηρότητά του, σκάει ένα χαμόγελο copyright από την "Αλίκη στο ναυτικό" όταν η μακαρίτισσα τραγουδάει το "Τράβα μπρος". Μπρος τραβάει και ο Φον Τραπ, αρπάζει την κιθάρα και αρχίζει να τραγουδάει ένα πολύ αρρενωπό τραγούδι:

Edelweiss, Edelweiss
Every morning you greet me
Small and white, clean and bright
You look happy to meet me

Blossom of snow may you bloom and grow
Bloom and grow forever

Edelweiss, Edelweiss
Bless my homeland forever

Πού οφείλεται το γεγονός ότι οι γυναίκες αρέσκονται στο να βλέπουν τον φον Τραπ λουλουδού στ' "Αστέρια", ενώ εμείς απελπιζόμαστε μόλις κοιτάει με λαχτάρτα την κιθάρα; Είναι η έλλειψη ρομαντισμού; Δεν νομίζω αφού οι άνδρες είναι μάλλον περισσότερο ρομαντικοί. Αλλά οφείλεται μάλλον ότι στις γυναίκες αρέσει περισσότερο το γλυκανάλατο. Και αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε το τραγούδι από τον φον Τραπ, γιατί δεν τραγουδάει κάτι πιο αρρενωπό να μη μοιάζει στην Στρουμφίτα; Αλλά που! Την στρουμφίσαμε.

Η μεγάλη (δική μας) χίμαιρα - part 2

Ειπώθηκε ότι το χαρτονόμισμα, το οποίο παρουσιάζεται στην προηγούμενη ανάρτηση δεν υφίσταται ως πραγματικό. Αν ισχύει, χαίρομαι γι' αυτό, λυπάμαι, ωστόσο, γι' αυτούς που το προωθούν προκαλώντας αντιδράσεις. Αν ισχύει...

Η μεγάλη (δική μας) χίμαιρα!

Αυτό είναι το χαρτονόμισμα των Σκοπίων. Η γκραβούρα στο κέντρο σας θυμίζει τίποτα; Σούρουπο σε μία βόρεια πόλη της Ελλάδας. Ποια να είναι, ποια να είναι; Μήπως να ρωτούσαμε τους Σκοπιανούς να μας πουν; Γιατί εμείς ζούμε τη δική μας χίμαιρα. Νομίζουμε με το να τους στηρίζουμε οικονομικά θα εμπνέαμε λιγάκι τον σεβασμό. Περίεργο. Γιατί εγώ σ' αυτό το χαρτονόμισμα μόνο μία νέα πρόκληση βλέπω. Μήπως καταλάβανε πως γενικά δεν έχουμε πολιτική πυγμή; Και δεν αναφέρομαι σε κόμματα, πρωθυπουργούς κλπ. αλλά σε μία μακρόχρονη παθητικότητα που προκαλεί εδώ και χρόνια την ασυδοσία των γειτόνων μας. Thessalonica is greek - Macedonia is Greek. Μήπως να το κάναμε ποιηματάκι προσθέτοντας τον μνημειώδη στίχο "πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας (άραγε) θα 'ναι";
(Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ελεύθερα την φωτογραφία για να την προωθήσετε. Άνευ αδείας φυσικά).

Αναζητώντας ζωάκι - Αναζητώντας δικαιολογίες

Ανέκαθεν πίστευα πως οι νέοι άνθρωποι είναι πιο ευαίσθητοι σε όλα τα θέματα, παρά τις ορισμένες αντιρρήσεις των παλαιότερων που υποστηρίζουν με σθένος ότι σήμερα χάθηκε ο ρομαντισμός, η ευχαρίστηση σε μικρές απολαύσεις της ζωής και γενικά ότι τα σημερινά παιδιά ζητάνε όλο και περισσότερα.

Ωστόσο, πρόσφατα έμαθα ότι ο Α. γιος της καλής μου φίλης και μελλοντικής συγγενούς μου (ελπίζω) Γ. έχει μεγάλες δόσεις οικολογικής ευαισθησίας να τού τριβελίζουν - συν τοις άλλοις - το μυαλό. Ο Α. είναι 14 ετών, αλλά - εκτός του αδαμάντινου χαρακτήρα του - οφείλω να ομολογήσω ότι διαθέτει έντονο το στοιχείο της οικολογικής ευαισθησίας. Δεν γνωρίζω εάν αυτό ενισχύθηκε από τα τελευταία δυσάρεστα συμβάντα (πρόσφατες πυρκαγιές), αλλά εντοπίζω στο χαρακτήρα του πολλά από τα στοιχεία του δικού μου παρελθόντος. Νιώθει έντονα ότι ελπίδα στο να ανακάμψει η φύση, λόγω του βιασμού που επιβάλλουμε στον πλανήτη διαρκώς, δεν υπάρχει, αλλά δεν μένει αμέτοχος και παθητικός. Χρησιμοποιεί την ευφυία του ποικιλοτρόπως, κυρίως για να βοηθήσει το περιβάλλον. Αδυνατεί να βρει κοινή - οικολογική - συνισταμένη επικοινωνίας με συμμαθητές του και αυτό έχει ως άμεση συνέπεια να μην μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε συλλογικό επίπεδο. Εχθές είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω μετά από πρόσκληση της μητέρας του. Μαθαίνοντας ότι έχω γίνει ένας είδος αναδόχου για ζώα υπό εξαφάνιση, επεδίωκε αυτή τη συνάντηση εδώ και καιρό. Μετά από το φαγητό καθίσαμε στο internet ψάχνοντας οικολογικές οργανώσεις που να ζητάνε μία πιο άμεση υποστήριξη από την οικονομική. Κάποια στοιχεία βρήκαμε αλλά όχι τη δυνατότητα της "υιοθέτησης" ενός ζώου (κάτι που σημαίνει κάλυψη μέρους των εξόδων του - με αντάλλαγμα αποστολή υλικού για την πορεία της φώκιας, φωτογραφίες και τη δυνατότητα να ονομάσει ο ανάδοχος το ζωάκι που επιλέγει). Ωστόσο, έγινε υποστηρικτής ακόμα σε μία οργάνωση. Αυτή είναι η μία όψη του σημερινού μας κόσμου. Η ενθαρρυντική. Ακολουθεί η άλλη.
Κουμπάρος του Μ., αγαπημένου μου θείου, είναι ένας κύριος γύρω στα 60, ο οποίος όχι μόνο δεν έχει ίχνος οικολογικής συνείδησης, αλλά χλευάζει όσους επιδεικνύουν ελάχιστη ανησυχία για την πορεία του πλανήτη. Η βασική του ιδέα συνοψίζεται στη θεωρία ότι κανένα ζώο, από λιοντάρι μέχρι σκιουράκι, δε χρειάζεται να υπάρχει. Τα ελάφια, αγριογούρουνα ζαρκάδια κλπ. υπάρχουν μόνο για να τα γευόμαστε εμείς. Η τροφική αλυσίδα, εν ολίγοις, πιστεύει ότι αποτελεί μία πλάνη. Εξοργίζεται με τους ευσυνείδητους ψαράδες που σκίζουν τα δίχτυα τους για να απελευθερώσουν μία φώκια - μισητό είδος για τον ίδιο - ή ένα δελφίνι που μπλέχτηκε στα δίχτυα τους. Λες και έσκισαν τα δικά του. Κάποτε είχα τσακωθεί έντονα μαζί του και πρόσφατα τον συνάντησα για να αντιληφθώ ότι οι ιδέες του δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο. Δεν δυσανασχετεί με τις φωτιές και δεν ενοχλείται από τις κλιματολογικές αλλαγές. Και αναρωτιέμαι: Σε έναν τέτοιο κόσμο ποια μπορεί να είναι η αποτελεσματικότητα των προσπαθειών του Α. έναντι του παραπάνω κυρίου; Ωστόσο, η άνιση μάχη, θα έπρεπε να συνεχίζεται απρόσκοπτη από τις επιρροές ακραίων παραδειγμάτων όπως του δεύτερου. "Keep fighting for the environment - destroy silly excuses". Να ένα σύνθημα που θα έπρεπε να υιοθετήσουν όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι το περιβάλλον βρίσκεται στην χείριστη θέση και δεν παίρνει άλλο να αγνοούμε όλα αυτά που θα αντιμετωπίσουμε προσεχώς, αν δεν αλλάξουμε τακτική...

Bιώνοντας τα Χριστούγεννα της Coca - Cola!

Προσφάτως έμαθα ότι το μεγάλο φορτηγό της coca - cola που βλέπουμε στις διαφημίσεις κάθε Χριστούγεννα, θα πάει για έναν ιερό σκοπό σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Πολλά happenings και συγκέντρωση χρημάτων σε ένα road trip του φορτηγού - μύθου. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Μήπως αυτός ο τόσο πολυδιαφημισμένος "ιερός σκοπός" αποτελεί την πλέον καλύτερη (και σημαντικά λιγοέξοδη) διαφήμιση της εταιρίας; Και συν τοις άλλοις πως είναι δυνατόν να εμπορευματοποιείται σε τέτοιο βαθμό η γιορτή των παιδιών; Πολλοί θα εκπλαγείτε αν μάθετε ότι η αυθεντική στολή του καλοκάγαθου Santa ήταν αρχικά πράσινη. Η coca- cola, με το έτσι θέλω την έκανε κόκκινη, κάτι που (είναι περισσότερο από οφθαλμοφανές) επικράτησε...

(- Γιατί Γιαννάκη πίνεις coca - cola;)
(- Γιατί την πίνει ο Άγιος Βασίλης!)
Ο TEMPORA - O MORES!

Για την Αμαλία Καλυβίνου...

Λυπάμαι για όσα έζησε...
Λυπάμαι που ασθένησε...
Λυπάμαι που η αρρώστια είναι τόσο πρόστυχη...
Λυπάμαι που αναγκάστηκε να τα ζήσει όλα αυτά...
Λυπάμαι που την ανάγκασαν να τα ζήσει όλα αυτά...
Λυπάμαι για την ηθική τους κατάντια...
Λυπάμαι για την ηθική μας κατάντια...
Λυπάμαι που δεν την γνώρισα...
Λυπάμαι που δεν προσπάθησα να κάνω κάτι...
Λυπάμαι για όσους ζουν το ίδιο και δεν τους συμπαρίσταμαι...
Λυπάμαι για την αδιαφορία μου...
Αλλά χαίρομαι που γλίτωσε...
Όσο κι αν θλίβομαι...
Χαίρομαι...