Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και ελάχιστα με το έργο του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα Oscar Wilde ή έχει διαβάσει μία βιογραφία του ή τέλος πάντων τον ενδιαφέρει η προσωπικότητά του θα έχει αντιληφθεί πως αναφέρεται συχνά ότι, εκτός από το κορυφαίο λογοτεχνικό του ύφος, την ιδιορρυθμία και τις απόψεις του, διέθετε και μία φωνή που έκανε τους ακροατές να πάλλονται στον ρυθμό της. Προσωπικά, όταν διάβαζα για τη φωνή του είχα ιδιαίτερα εξημμένη φαντασία για το πώς μπορεί να ήταν. Σχετικά πρόσφατα, υποτίθεται ότι ανακαλύφτηκε μία μπομπίνα στην οποία ο Oscar Wilde μαγνητοφώνησε τη φωνή του απαγγέλλοντας δύο στροφές από το περίφημο ποιητικό του έργο «Η Μπαλάντα της Φυλακής Reading» («The Ballad of Reading Gaol») σε μία έκθεση στην γαλλική πρωτεύουσα. Πολλοί επιστημονικοί αναλυτές ισχυρίζονταν ότι πράγματι η φωνή ανήκει στον συγγραφέα, αλλά δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο. Οπότε κάλεσαν τον ένα γιο του Wilde, τον Vivian για να διαπιστώσουν εάν εν τέλει επρόκειτο για τη φωνή του. Ο Vivian την αναγνώρισε τότε, αλλά λίγο καιρό μετά δήλωσε πώς δεν ήταν τόσο σίγουρος, πιθανόν για να μην εκμεταλλευτούν την φωνή του πατέρα του σαν ένα άκρως εμπορεύσιμο είδος. Η ηχογράφηση είναι μαγνητική (κάτι που σημαίνει πολύ κακής ποιότητας), αλλά είναι αυθεντική 100% όσον αφορά την εποχή που μαγνητοφωνήθηκε και ταιριάζει με την εποχή που ο συγγραφέας βρισκόταν στο Παρίσι και μάλιστα τότε που είχε επισκεφτεί την έκθεση. Όποιος αποφασίσει να την ακούσει θα διαπιστώσει το στόμφο του συγγραφέα και μία άκρως γοητευτική φωνή. Παρουσιάζει ενδιαφέρον, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για την δική του φωνή. Οι στροφές που διαβάζει είναι οι εξής:
In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.
(And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie: παραλείπεται)
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.
