Οι δρόμοι της Αθήνας μου προσφέρουν αφειδώς υλικό για σκέψεις και για κείμενα που θέλω να τα συζητήσω μαζί σας μέσω του
blog.
Oι περισσότερες είναι θλιβερές. Όπως και αυτή που θα περιγράψω. Απόγευμα Σαββάτου. Περιπλανιέμαι στους (υποτιθέμενους) πεζοδρόμους στο κέντρο της πόλης. Στην Αιόλου το σκηνικό συνηθισμένο. Σκουπίδια από τους μαγαζάτορες και τους καταναλωτές γύρω από τους δημόσιους κάλαθους σκουπιδιών που είναι εντελώς γεμάτοι. Ο πολυσύχναστος δρόμος του πρωινού Σαββάτου, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον σχεδόν έρημο του απογεύματος της ίδιας μέρας. Γιατί σχεδόν; Γιατί εκτός από εμένα που διάλεξα την ώρα να περπατήσω, συχνάζουν νεαροί ως επί το πλείστον, ναρκομανείς που σέρνονται σαν θλιβερά απομεινάρια ενός, τύποις παρελθόντος, συμβόλου απόλυτης παρακμής και δυστυχίας. Ακούω συχνά να αναφέρουν διάφοροι ηλικιωμένοι, οι οποίοι «υποπτεύονται», αν και δεν είναι σίγουροι, πως στην σημερινή κοινωνία τα προβλήματα είτε δεν υπάρχουν είτε είναι ελάχιστα ή τουλάχιστον, εμείς οι πιο νέοι αδυνατούμε να καταλάβουμε τι πέρασαν εκείνοι. Σε μία συνομιλία στο δρόμο της επιστροφής, δύο ηλικιωμένοι συζητούν. Ή μάλλον ο ένας μονολογεί ο άλλος ακούει - ή δεν προλαβαίνει να σχολιάσει. Ακούω λοιπόν ο πρώτος να θεωρεί ότι «οι σημερινοί ναρκομανείς δεν δικαιολογούνται να περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση γιατί δεν έχουν προβλήματα. Αυτοί δεν πέρασαν πολέμους και κακουχίες. Τα έχουν όλα στο πιάτο και ιδού το αποτέλεσμα. Φταίει η απομάκρυνση από την εκκλησία, η χαλάρωση των ηθών, οι μάνες που γυρνάνε με τους γκόμενους». Όλα αυτά τα ωραία. Αυτές οι παρωπίδες που δε λένε να βγάλουν αυτοί που λένε πως χάθηκε ο ρομαντισμός (η μεγαλύτερη πλάνη την οποία βιώνουν και την υποστηρίζουν ένθερμα), οδηγούν σε τέτοια πρόχειρα και αβάσιμα συμπεράσματα. Πώς μπορούν να ξέρουν τι κρύβεται πίσω από έναν σημερινό ναρκομανή; Παίζει ρόλο και η περιέργεια της δοκιμής των απαγορευμένων ουσιών. Σύμφωνοι. Αλλά υπάρχει μόνο αυτή; Ένας σημερινός νεαρός δεν έχει δύο χιλιάδες προβλήματα; Και αν το βιοποριστικό το έχει λύσει, δεν υπάρχουν άλλα που μπορούν να τον καταρρακώσουν και να τον οδηγήσουν εκεί; Απλά ρωτάω. Έχω στο μυαλό μου ένα πρόσφατο παράδειγμα που μου ανέφερε ένας στενός συγγενής μου, ο οποίος είναι Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού, για ένα κοριτσάκι 14 ετών, το οποίο κάνει τακτικά χρήση ναρκωτικών ουσιών, και που προέρχεται από ένα διαλυμένο οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο συνυπάρχουν ένας μέθυσος πατέρας, μία μητέρα – έρμαιο της αδυναμίας και των παθών της και ένας ενήλικος αδελφός, άβουλο πλάσμα. Αυτό το θλιβερό παράδειγμα δεν αποδεικνύει, τουλάχιστον, πως αυτό το κοριτσάκι αναγκάζεται να «ξεφεύγει» από τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, χρησιμοποιώντας ουσίες που προσφέρουν αυτήν την προσωρινή και τόσο ψεύτικη ευτυχία; Και πόσο εύκολο είναι να ξεφύγει από αυτόν τον δρόμο που έχει πάρει; Δεν είναι πιθανόν να το δούμε και αυτό σαν τόσα άλλα άτομα να σέρνεται στις πλατείες κάποια στιγμή; Θα είναι ένα από αυτά τα άτομα που «δεν δικαιολογούνται να περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση γιατί δεν βίωσαν τον πόλεμο»; Αν και βιώνει τον δικό της Γολγοθά; Σας φαίνεται ακραίο το παράδειγμα; Οι πρόσφατες στατιστικές έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών, αναφέρουν πώς τα ενδοοικογενειακά προβλήματα αποτελούν τον πρώτο λόγο που οδηγούν τα παιδιά στην φυγή από το σπίτι και τα καθιστούν πιο επιρρεπή στα ναρκωτικά και στις θανατηφόρες καταχρήσεις εν γένει…
Ακόμα δεν ανακαλύφθηκε μία κλίμακα μέτρησης της ματαιοδοξίας του ανθρώπου. Και είναι ανώφελο, διότι συνέχεια θα καταρρίπτονται τα ρεκόρ. Με αφορμή την αντιπαλότητα μεταξύ δύο θρυλικών εταιρειών κατασκευής τεραστίων διαστάσεων πλοίων, αποφάσισα να αναρτήσω αυτό το post. Εκατέρωθεν εξαπολύονται απειλές για μηνύσεις μεταξύ των δύο εταιρειών και οι οποίες κάνουν το γύρο του κόσμου σαν κάτι επουσιώδες, γελοίο και άνευ σημασίας. Ο λόγος για την αντιπαλότητα αυτή αποτέλεσε μία διαφημιστική καμπάνια για ένα από τα δύο μεγαλύτερα υπερωκεάνια του κόσμου. Το "Queen Mary 2" (της εταιρείας Cunard Line - άνω φωτό). Το δεύτερο είναι το "Freedom of the Seas" (της εταιρείας Royal Caribbean International - κάτω φωτό). Tα δύο γιγάντια υπερωκεάνια ξεπερνούν κατά (πάρα) πολύ τη χωρητικότητα, την πολυτέλεια, το μήκος, το πλάτος και το ύψος του θρυλικού "Τιτανικού". Όταν ανακοινώθηκε, λοιπον, ότι το "Queen Mary 2" είναι το μεγαλύτερο πλοίο που κατασκευάστηκε ποτέ η εταιρεία που ναυπήγησε το "Freedom of the Seas" εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ εναντίον της αντίπαλης εταιρείας που "παραπλάνησε σκοπίμως το παγκόσμιο επιβατικό κοινό. Ναι μεν είναι μακρύτερο το "Queen Mary 2", αλλά το "Freedom of the Seas" είναι πιο πλατύ και πιο ψηλό. Πιο πολυτελές και πιο μεγαλόπρεπο. Aς μην ξεχνάμε πώς το προαναφερθέν πλοίο ζυγίζει 148.528 τόνους, ενώ το καμάρι της εταιρείας μας ζυγίζει 154.407 τόνους και διαθέτει πάνω από 1800 δωμάτια. Με αυτή τη λογική ο λευκός μας γίγαντας είναι αυτός που θα έπρεπε να ονομάζεται ως το μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο!" Και αυτή η αντιπαλότητα συνεχίζεται. Έχει τόσο μεγάλη σημασία για το ποιο πλοίο θα προκαλέσει μεγαλύτερο θαυμασμό στο πέρασμά του; Και ποιο θα καταφέρει να πνίξει περισσότερο κόσμο αν βυθιστεί αύτανδρον; Σαν να βλέπω τα πρωτοσέλιδα. "Ναι, σε μία παράλληλη βύθιση, αποδείχτηκε ότι το "Freedom of the Seas" χωρούσε περισσότερο κόσμο από ότι το "Queen Mary 2", το οποίο επίσης βυθίστηκε!". Και μη χειρότερα να λέμε, διότι όσο περισσότερο αυξάνεται η μεγαλομανία και η ματαιοδοξία μας, τόσο μεγαλύτερα πλοία - και όχι μόνο - θα βλέπουμε. Και τόσο περισσότερα λιμάνια δε θα μπορούν να τα δεχτούν. Για του λόγου το αληθές, η εταιρεία Royal Caribbean International, πρόκειται μέσα στο 2009 να ναυπηγήσει νέο και πολύ μεγαλύτερο πλοίο με την νέα ονομασία "Οasis Class". Άραγε ποια θα είναι η αντίδραση της εταιρείας Cunard;
Προς το παρόν, τα δύο γιγάντια πλοία αρμενίζουν σκίζοντας τις θάλασσες και συναγωνίζονται σε όλα. Ακόμα και στην έκδηλη ματαιοδοξία των εταιρειών που τα κατασκεύασε...
