O Δεκάλογος του Χωρισμού

1. Εκείνη εντοπίζει επουσιώδη προβλήματα στο γάμο (τύπου: κούτες στο πίσω μπαλκόνι που εμποδίζουν το άπλωμα των ρούχων -παρόλο που έχει στη διάθεσή της 2,5 μέτρα και υπολείπονται 50 εκατοστά για να σου σπάσει τα νεύρα). Οπότε σου παραχωρεί το δικαίωμα της ευχαρίστησης να μην σου πλύνει ποτέ ρούχα, να μην τα απλώσει ποτέ και να μην τα σιδερώσει ποτέ!
2. Εκείνη αποφασίζει να αναλύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα σε μία αμφιλεγόμενη διαζευγμένη ψυχολόγο, η οποία σε βγάζει διχασμένη προσωπικότητα, σχιζοφρενή, παρανοϊκό και βίαιο μπροστά στη σύζυγο (ασκείς έμμεση βία καθώς λέει) κάτι που απαγορεύεται ρητώς στις συνεδρίες και εμπίπτει στην αρμοδιότητα του ψυχιάτρου. Εσύ παίρνεις χαρτί από ψυχίατρο που σε εξετάζει επί μιάμιση ώρα και σε βγάζει απολύτως υγιή πνευματικά και απόλυτα ισορροπημένο.
3. Εκείνη πιστεύει ότι της τσαμπουνά η ενός μηνός επιστήθια φίλη της και όχι ο επί επτά χρόνια σύντροφός της.
4. Εκείνη αλλάζει τις απόψεις της για το άτομό σου και υϊοθετεί φράσεις copy-paste της ψυχολόγου της, καθώς και της διανοούμενης Σάντυς Κουτσοσταμάτη και της Ule Erchart και παύει να πιστεύει τα βραβεία που έχεις κερδίσει με αγώνα και ικανότητες. Σε αυτό την οδηγεί η ψυχολόγος λέγοντάς σου στα μούτρα «ούτε εγώ σε πιστεύω» και αναζητούν αμφότερες σφραγίδες και υπογραφές. Τις δείχνεις αλλά (φευ!) δεν αλλάζει η άποψή τους. Λέει στην ψυχολόγο της συνοπτικά την υπόθεση του πρώτου σου βιβλίου και η επιστήμων συμπεραίνει ότι ο σχιζοφρενής ήρωας είσαι εσύ!
5. Εκείνη δηλώνει καταπιεσμένη (συμπέρασμα που έβγαλε με τρεις συνεδρίες, αφού η ψυχολόγος προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη όταν εκείνη δήλωνε απόλυτα ελεύθερη μαζί σου) και φαντάζεται συνομωσίες πίσω από την πλάτη της.
6. Εκείνη φεύγει 4-5 φορές από το σπίτι για να πέσεις στην παγίδα να την καλέσεις πίσω.
7. Εκείνη αισθάνεται πολύ κουρασμένη με ένα ωράριο 22 ωρών την εβδομάδα σε δημόσια υπηρεσία (όπερ μεθερμηνευόμενον – λούφα και παραλλαγή).
8. Εκείνη εκνευρίζεται που απολύθηκες από εταιρεία που έκλεισε, αν και εσχάτως βρήκες δουλειά 40 ωρών την εβδομάδα και πλέον.
9. Εκείνη αγανακτεί με το μουσάκι που άφησες (εκείνη επέμεινε να το αφήσεις), με το μακρύ μαλλί (που εκείνη επέμεινε να αφήσεις) με τα γυαλιά που αγόρασες τελευταία (που εκείνη επέμεινε για αυτό το ζευγάρι, αλλά σε κατηγορεί ότι αλλιώς το θυμόταν!?!)
10. Εσύ αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου ό,τι συναισθηματισμούς σε κρατούσαν κοντά της και τη στέλνεις στο πυρ το εξώτερον, κρατάς μόνο τις όμορφες στιγμές και προχωράς (πολύ) παραπέρα.

Θυμάστε την οντισιόν για νύφη; Ξεχάστε τον κουμπάρο και βάλτε άλλον στην θέση του...

Η Καρδιά...

Αν όχι το ωραιότερο, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Το αφιερώνω σε όλους.

Xρόνια Πολλά!

Σε όσους δεν φοβούνται να αγαπούν και να ερωτεύονται! Να αγαπούν και να ερωτεύονται χωρίς συμφέρον και ιδιοτέλεια...

Viennalicious!

Μετά από μήνες απραξίας επιστρέφω δριμύτερος μην περάσει και ο Ιανουάριος και δεν αναρτήσω κάτι καινούργιο. Αυτή η ανάρτηση δεν είναι κάτι εντελώς νέο, αλλά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου από την Χριστουγεννιάτικη Βιέννη. Φυσικά θα ακολουθήσουν διάφορες φωτογραφίες, αλλά και άλλα σχόλια. Αυτό που αντιμετώπισα ήταν μία κατάφωτη Βιέννη με οργάνωση πέρα από ό,τι έχουμε συνηθίσει και ένα εμπορικό γίγνεσθαι από το οποίο θα έπρεπε να πάρουμε μαθήματα. Σε μία πόλη που βρίθει από μουσεία, γκαλερί και αξιοθέατα που χαρακτηρίζουν μία εποχή που εντοπίζεται κυρίως στον 19^ο αιώνα και στα τελευταία μέλη της δυναστείας των Αψβούργων (εξαιρώντας φυσικά την χρυσή εποχή της Μαρίας Θηρεσίας), εντύπωση μου προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο εμπορεύεται την ιστορία και την παράδοσή της. Είναι η πόλη, η οποία δεν υπέκυψε στην ξενομανία που χαρακτηρίζει πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και χώρες. Τα τρία περισσότερο διαφημιζόμενα προϊόντα της Βιέννης είναι ο Μότσαρτ, η Σίσσι και ο Στράους. Οι Βιεννέζοι κάθε Χριστούγεννα προσπαθούν να σταθούν αντάξιοι της φήμης τους με φιλοξενία και ευγένεια που δεν έχω συνατήσει σε καμία πόλη ή χώρα από όσες έχω επισκεφτεί. Έτσι για να μην πιπιλίζουμε την φράση Famous Greek Hospitality. Πρόκειται απλώς για φήμη. Φημη απλώς...

Do i smell like a birthday cake?

Εχθές 12 Νοεμβρίου έκλεισα έναν ολόκληρο χρόνο στην μπλογκόσφαιρα, εννοώντας ως ενεργό μέλος (συμμετέχων) και όχι μόνο ως επισκέπτης. Ευχαριστώ θερμά όλους (όλους, όλους!) όσοι με επισκέφτηκαν και αντάλλαξαν μαζί μου σκέψεις, απόψεις και κυρίως, όλους όσοι διαφώνησαν. Με έκαναν να αντιμετωπίσω από διαφορετική σκοπιά κάποια από τα θέματα που διαπραγματεύτηκα σε κάποιες αναρτήσεις. Τα μόνα σχόλια που ίσως θα ήθελα θα ήταν να μου εκφράσετε την προτίμησή σας σε μία ανάρτηση και το λόγο για τον οποίο την επιλέξατε ή ποια μισήσατε. Από όσες θυμάστε. Περιμένω τους αγαπημένους one happy dot, manetarius, faraona, spy, seniorita, 3 parties a day, dynx, celsius33, blogoulis, tovene592, νεράιδα της βροχής, gina, aura, βιολιστή στη στέγη, κασταλία, mahler 76, antoine, nina, pisoglendis, she, akanonisti, houlk, eva stamou, christina, epikuros, alx599, anastasia, meltemi, helena, oblivion, kyzikos, butterfly, madame de la luna, leviathan, ηλιαχτίδα, mairouli, ώρα του τέλους, μάρκο τ, vanessa, δήμητρα, ελευθερία αραβανή, adamantia, naf, lila, σειρήνα, πυγμαλίωνα, φύρδην-μίγδην, ιμμαήλ, αχτίδα, sanity loss era, manos, angel vs life, ανεμοσκορπίσματα, taxitzou, philippa, hamomilaki, neni, aris, toymaker, sloboda, katerina και όλους όσοι διαφεύγουν από την μνήμη μου. Μετά περάστε για τούρτα! :-)

Tεμαχίζοντας την Καλλίστη...

Στο τμήμα της σχολής του Καπ. Πανεπιστημίου που φοιτούσα υπήρχε και μία συμφοιτήτριά μου ονόματι Καλλίστη, η οποία από την αρχή του πρώτου έτους είχε ένα στυλ που θα έλεγα ότι δεν άρμοζε σε άτομα τα οποία επιχειρούν να διευρύνουν τις γνώσεις τους σε πανεπιστημιακό ίδρυμα. Καθόταν άνετη (σε ημικλινή θέση με το ένα πόδι πάνω στο έδρανό της) κατά τη διάρκεια της παράδοσης και σχολίαζε τα πάντα με ειρωνικό ύφος, αντιπαθές σε όλους του φοιτητές που την άκουγαν. Εν ολίγοις δεν άφηνε τίποτα ασχολίαστο. Συχνά με στόμφο, είτε προσέθετε χαμηλόφωνα -αλλά αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί από τους γύρω της- κάποια πληροφορία (η οποία σπανίως ίσχυε) είτε, πάλι με την ίδια ένταση φωνής, ακύρωνε χαμογελώντας με υπεροψία τις χρήσιμες πληροφορίες που μας δίδασκε ο εκάστοτε καθηγητής. Είχε αυτή την κλασική έπαρση που έχουν όλοι οι ημιμαθείς, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους αρκούντως μορφωμένους και όλους τους άλλους υποδεέστερους και αδαείς. Ήδη από πολύ νωρίς άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητική σε σημείο που μία άλλη συμφοιτήτρια τής είπε ότι, αφού τα ήξερε όλα, θα ήταν καλύτερα, απλά να δίνει τα μαθήματα και να μην παρακολουθεί τις παραδόσεις. Αυτή απάντησε με υπεροψία, αλλά καθόλου μεταξύ σοβαρού και αστείου (το πίστευε ακράδαντα), ότι προσέφερε πολύτιμες πληροφορίες σε όλους τους φοιτητές και σε αρκετούς καθηγητές που δεν είχαν μελετήσει πολύ καλά το αντικείμενό τους. Να σημειώσω ότι οι βαθμοί της δεν ξεπερνούσαν ποτέ το 6 και σε ορισμένα μαθήματα το 7, αλλά συνέχιζε να σνομπάρει τους καθηγητές το ίδιο απροκάλυπτα. Πρόσφατα τη συνάντησα στο μετρό και χαιρετηθήκαμε. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, της είπα ότι είμαι από τους τυχερούς που εργάζομαι στο αντικείμενο που ήθελα από τα 10 μου χρόνια και αυτή κούνησε περίλυπη το κεφάλι της. Δεν μου είπε ακριβώς με τι ασχολείται, αλλά κατάλαβα κάπου με πενιχρά έσοδα. Εξάλλου τα ρούχα της μαρτυρούσαν ότι είχε περιέλθει σε μία, αν μη τι άλλο, δύσκολη κατάσταση… Ο νεαρός που φλέρταρε στη σχολή, ούτε που να τη φτύσει τώρα πια, αν και τότε τη ζαχάρωνε. Τη ρώτησα που ζει, μου είπε, και μετά από λίγο μου απεκάλυψε κάτι τραγικό χωρίς να τη ρωτήσω: ότι δεν επικοινωνεί πλέον με τους γονείς της, ισχυριζόμενη ότι αυτοί την οδήγησαν -και ιδιαίτερα ο πατέρας της- στο να έχει υιοθετήσει αυτό το υπεροπτικό ύφος που είχε ήδη από το δημοτικό και που τελικά, μάλλον της προκάλεσε αρκετά δεινά. Η έκφραση του προσώπου της με έκανε να την πιστέψω. Είχε μετατραπεί τώρα πια σε ένα κουβάρι αβεβαιότητας με έλλειψη αυτοπεποίθησης που απείχε σφόδρα από αυτή τη φοιτήτρια που ήξερα από τα πάλαι ποτέ χρόνια της φοιτητικής μου ζωής. Εμβρόντητος και συνειδητοποιώντας την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει, σκέφτηκα ότι σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να ισχύει αυτό που εικάζεται. Ότι την μισή ζωή των παιδιών την καταστρέφουν οι γονείς τους. Ενίοτε και ολόκληρη…

Blog O' Παίγνιον!

Βλέποντας το blog "Λόγια της Πλώρης" της blogger Anastasias είδα κι ένα πολύ ωραίο blogoπαίχνιδο (για τον τίτλο που φαίνεται περίεργος δεν θα δώσω και λογαριασμό-έτσι μου άρεσε βρε αδερφέ). Λοιπόν επιλέγω ένα ποίημα, έναν πίνακα και ένα ρητό που με εκφράζουν. Ποίημα που λατρεύω είναι ένα απόσπασμα από την "Μπαλάντα της Φυλακής του Reading" του Oscar Wilde και συγκεκριμένα οι δύο τελευταίες στροφές:

In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.

And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.

Ο πίνακας που θα επιλέξω είναι ένα φωτογραφικό υπερθέαμα της blogger Vanessa, το πύρινο χρώμα του οποίου, μου αποκάλυψε μία μεγάλη, ανεξήγητη και κυρίως, συναισθηματική αλήθεια:

Όσο για το ρητό, αυτό που με εκφράζει είναι το εξής: «Κοροϊδεύει τις ουλές, όποιος δεν γνώρισε τον πόνο της πληγής». Προσκεκλημένοι σε αυτό το διαδικτυακό παιχνίδι είστε, φυσικά, άπαντες.