O αισθητιστής ευαγγελίστηκε!

Την περασμένη Παρασκευή στις 15:00 περίπου, με έπιασε ένας δυνατός πόνος στο στομάχι. Βρισκόμουν στη δουλειά και έψαχνα ένα παυσίπονο, αλλά τα φαρμακεία τέτοια ώρα ήταν (φυσικά) κλειστά. Στις 17:00 που σχόλασα κατευθύνθηκα γρήγορα προς το σπίτι μου πήρα ένα malox και κοιμήθηκα νηστικός, προκειμένου να ξεπεράσω τον πόνο. Ξύπνησα μετά από πέντε ώρες περίπου με αφόρητους πόνους. 23:45 τηλεφώνησα για να μάθω ποια νοσοκομεία διανυκτέρευαν μέχρι τις 08:00 και τα μόνα ήταν ο «Ευαγγελισμός» και το «Τζάνειο». Ξεκίνησα να πάω στο πρώτο, καθότι ο Πειραιάς είναι πολύ πιο μακριά από το σπίτι μου. Eυτυχώς βρίσκω άμεσα ένα ταξί, αλλά ο ταξιτζής με προειδοποίησε ότι θα σταματήσει σε ένα καφενείο για να πάρει καφέ. Δεν είχα πρόβλημα. Η χρέωση άλλωστε ξεκίνησε μόλις επέστρεψε στο καθήκον. Στις 24:00 ήμουν ήδη στον Ευαγγελισμό. Έδωσα και εγώ το χαρτί της αναμονής στο Παθολογικό και μετά από λίγη ώρα άρχισαν να με εξετάζουν. Πρώτα με ψηλάφηση, μετά με έστειλαν για υπέρηχο, έπειτα μου πήραν αίμα, με έστειλαν στο χειρουργείο για να με δει και ο χειρουργός, ο ίδιος με έστειλε στο ακτινολογικό (ο ακτινολόγος ήταν έξαλλος γιατί δεν έβγαζε τα γράμματα, μέχρι που ζήτησα από τον χειρουργό να γράψει καλύτερα τον τύπο της ακτινογραφίας). Κάνω και την ακτινογραφία ξανά πίσω στο χειρουργείο, με βλέπει και ο επιμελητής, βγαίνουν και τα αποτελέσματα της αιμοληψίας, φεύγω από εκεί, ξανά στο παθολογικό, με εξετάζει και η επιμελητής του τμήματος και μου είπαν για ένα ένζυμο που είχε υψηλό δείκτη λόγω τραυματισμού των μυών λόγω γυμναστικής καταπόνησης! Σκεπτόμενος την γυμναστική καταπόνηση θεωρώ ότι μάλλον ήταν αποτέλεσμα του κουβαλήματος των επίπλων που αγοράσαμε προσφάτως! Τελικά μου είπαν να ξαναπάω οπωσδήποτε για μία επιπλέον αιμοληψία κάτι που κανόνισα άμεσα. Ο σκοπός της ανάρτησης, ωστόσο, δεν είναι να μάθετε για την ατυχία μου, αλλά μάλλον για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Έχουμε συνηθίσει να κατηγορούμε με ευκολία το σύστημα υγείας της χώρας, γιατρούς, νοσηλευτές και διαδικασία εξέτασης. Εγώ έχω να πω, ότι παρόλο που στο νοσοκομείο έκατσα πέντε ώρες ακριβώς, οι εξετάσεις μου έγιναν άμεσα, με υπευθυνότητα, με ενδιαφέρον και κάθε γιατρός (συνολικά με είδαν έξι) μου φέρθηκε με ευγένεια και σοβαρότητα. Τη στιγμή μάλιστα που η ώρα δεν ήταν και η καλύτερη (σκεφτείτε ότι στο χειρουργείο υπήρξαν έξι κρίσιμα περιστατικά με αυτοκινητικά ατυχήματα – δεν ξέρω εάν οι δύο που χτύπησαν άσχημα με μηχανή τελικά επέζησαν) δεν έχω παρά να επαινέσω κάθε γιατρό και νοσηλευτή, που έτρεχε και δεν πρόφταινε. Από την άλλη, στο παθολογικό υπήρξαν και άλλα πολύ κρίσιμα περιστατικά. Δηλητηριάσεις, σπασμοί από υπερβολική δόση και άλλα. Μήπως να είμαστε στο μέλλον πιο προσεκτικοί όταν θέλουμε να κατηγορήσουμε το σύστημα υγείας της χώρας;

Αφιερωμένες στην blogger δήμητρα!

Οι φωτογραφίες που ζήτησε η δήμητρα, αξιοσέβαστη επισκέπτης του blog μου.

Τιμής ένεκεν!

Τιμής ένεκεν σε όλους τους φιλτάτους bloggers, οι οποίοι μου απέστειλαν τόσες ευχές για τον γάμο μου (προ του γεγονότος, αλλά και ύστερα) από όσες έχω δεχτεί σε όλη την 29χρονη ζωή μου, θα περιγράψω εν τάχει το γαμήλιό μου ταξίδι, το οποίο κράτησε μια εβδομάδα. Υπό κανονικές συνθήκες θα πηγαίναμε στο Παρίσι, αλλά λόγω του ότι η Νηρηίδα μου περίμενε τηλέφωνο για την επιλογή της ως αναπληρώτρια (όπερ και εγένετο) αποφασίσαμε να πάμε κάπου πιο κοντά για να προλάβει να υποβάλλει τα χαρτιά που δηλώνουν την ανεπιφύλακτη αποδοχή της θέσης. Εγώ λοιπόν πρότεινα την Κέρκυρα για τον απλούστατο λόγο ότι το Αχίλλειο είναι το μοναδικό ανάκτορο της Αυτοκρατείρας Ελισάβετ (για την οποία κόβω φλέβα) που δεν έχω δει και διακαώς επιθυμούσα ανέκαθεν να επισκεφτώ. Μετά λοιπόν τις επισκέψεις μου – προ ετών – στο Ποσενχόφεν, στη Βιέννη, στην Βουδαπέστη και σε όλα τα μέρη που περπάτησε η προαναφερθείσα Αυτοκράτειρα μου εδόθη η ευκαιρία να πάω και στο ανάκτορο που το χάρηκε ελάχιστα. Την νύχτα μετά τη γαμήλια δεξίωση (κανονικά γλέντι ήταν, αλλά προτιμώ στη θέση του μπουζουκιού να σκέφτεστε ένα πιανοφόρτε και μια άρπα παραπλεύρως) κοιμηθήκαμε – που λέει ο λόγος – σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο κοντά στα Τρίκαλα... Την επομένη φεύγουμε για την Αθήνα. Φτάνουμε κατάκοποι, κοιμόμαστε τέσσερις ώρες, ετοιμάζουμε βαλίτσες ταχύτατα και κατευθυνόμαστε προς το Ελ. Βενιζέλος – Χόκτιφ (για να μην ξεχνιόμαστε). Αγοράζω από τα (τύποις πια) αφορολόγητα το Τουκάν του Adi Stocker από τη Swarovski, το οποίο η πωλήτρια το χούφτωσε χωρίς γάντια κάνοντάς με έξαλλο, αγοράζει και η αγαπημένη μου σύζυγος κάτι δωράκια και περιμένουμε στην αίθουσα. Το ίδιο αεροπλάνο παίρνει και ο Χατζηνικολάου (λεπτομέρεια) και απογειωνόμαστε. Η πτήση είναι μια χαρά και μετά από 45 λεπτά περίπου προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο της νήσου των Φαιάκων. Με το που παίρνουμε βαλίτσες ακούμε την χαρακτηριστική μελωδική προφορά των Κερκυραίων, παίρνουμε πάραυτα ένα ταξί και μας οδηγεί στο ξενοδοχείο. Αλλά ακόμα είναι νωρίς για να πάρουμε τη σουίτα, αφού το προηγούμενο ζευγάρι θα έφευγε στις 12 το μεσημέρι και γευματίζουμε σε ένα απόμερο ταβερνάκι. Φεύγουμε για το ξενοδοχείο. Κεντρικό, πανέμορφο και από τη σουίτα μας βλέπαμε τη θάλασσα εκατέρωθεν του κάστρου και ολόκληρη την Σπιανάδα. Ξεκουραζόμαστε (κοιμόμαστε για ώρες) και κατεβαίνουμε για φαγητό. Τρώμε κάτι πρόχειρο, ενώ μία διαφωνία που έχω με τη σύζυγό μου μας χαλάει τη βραδιά και, μουντζώνοντας αμφότεροι τα μούτρα μας που αφήσαμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν στη δίνη του εγωισμού μας, ξημερώνει η επόμενη μέρα. Τη δεύτερη μέρα πάμε για μπάνιο στην ονειρεμένη παραλία της Γλυφάδας. Εξίσου ονειρεμένη είναι και η χρέωση του ταξιτζή που φυσικά δεν έβαλε ταξίμετρο. Επιστρέφουμε στην πόλη της Κέρκυρας, κάνουμε βόλτα με ένα αμαξάκι με το μουλάρι που λεγόταν Τσάρλι και ζητάμε πληροφορίες για κανένα cult εστιατόριο. Μας προτείνουν ένα, το οποίο είχε μία ιστορία κάποτε, αλλά τώρα δε λέει τίποτα. Μας πέταξαν αμέριμνα τους τιμοκαταλόγους, το φαγητό της συζύγου το πάστωσαν στο πιπέρι και τελικά πήρε δεύτερο πιάτο. Φτάνουμε στην τρίτη μέρα. Φεύγουμε για το Αχίλλειο, ξεχάσαμε και τις δύο φωτογραφικές και αγοράζουμε μία μίας χρήσης. Αφίσες, κάρτες και δώρα αγοράσαμε μπόλικα. Επιστρέφοντας στην πόλη της Κέρκυρας τρώμε σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο ονόματι "Pomo d’ oro". Εκπληκτικό σέρβις, χαλαρή διάθεση και haute cuisine φαγητό. Μετά αγόρασα ένα διπλό cd της Aρβανιτάκη για την κούκλα που βλέπετε να το ανοίγει συγκινημένη και πάμε για ύπνο μετά από μία ωριαία βολτίτσα. Την επομένη πάμε στην Παλαιοκαστρίτσα (παρεμπιπτόντως τα όμορφα κορίτσια ήταν λίγα). Φάγαμε σε ένα παραλιακό ταβερνάκι, πήγαμε στο μοναστήρι, γεμίσαμε τσάντες με δώρα, κάναμε βαρκάδα σε κάτι σπηλιές, μάλιστα μία έκανε ωραίο χρωματισμό λόγω του φωτός (παρατίθεται) και το βράδυ πάμε στο "Villa Mercedes", το οποίο είχε άθλια μουσική και φύγαμε μετά από λίγο. Τρώμε στις 4 τα ξημερώματα και κοιμόμαστε μέχρι το επόμενο μεσημέρι. Την επομένη κάναμε μία υποβρύχια βαρκάδα και βλέπαμε τον πανέμορφο κόσμο του βυθού (τους δύτες της διοργάνωσης να κρατάνε δύο αστακούς για να τους φωτογραφίσουμε και μετά να παίζουν με τις φώκιες). Τρώμε σε ένα καλό εστιατόριο, κάνουμε βόλτα με το τρενάκι, συναντώ ένα μοντέλο που είχα πάρει συνέντευξη στο άμεσο παρελθόν με τον δεσμό της (που τον διατηρεί υποτίθεται κρυφό περιφέροντάς τον στα πιο κοσμικά μέρη της Ελλάδας, αλλά όλοι πια το ξέρουν) και πάμε για μπάνιο στον ναυτικό όμιλο. Την τελευταία μέρα πήγαμε στο Κάστρο, όπου η σύζυγος μού έσπασε ελαφρώς τα νεύρα, επειδή τραβούσε με την ψηφιακή συνέχεια φωτογραφίες. Πήγαμε στην άθλια θάλασσα των Μπενιτσών, επιστρέψαμε, φάγαμε στο ταβερνάκι «Τα Κοκόρια» και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής… Στο αεροπλάνο, πίσω από τη σύζυγο καθόταν ο ηθοποιός Καραμίχος και σε όλο το ταξίδι αναρωτιόταν εάν έπρεπε να φωτογραφηθεί μαζί του ή όχι. Τελικά δεν το έκανε. Αυτά τα ολίγα συνέβησαν στην Κέρκυρα. Περάσαμε εκπληκτικά. Το νησί είναι υπέροχο και δεν το βαρεθήκαμε καθόλου. Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ. Ζητώ συγγνώμη πρωτίστως από τον ένα blogger που ψήφισε να στείλει στο απόσπασμα την έκταση των αναρτήσεών μου και μετά σε όλους τους υπόλοιπους. Εις το επανιδείν ή μάλλον στο επαναγράψειν!

Tired but happy...

Φίλοι bloggers να που επέστρεψα παντρεμένος! Τώρα πώς να σας διηγηθώ τα καθέκαστα του γάμου; Είναι και πολλά... Λοιπόν, ας αρχίσω! Φίλοι που δεν περίμενα με επισκέφτηκαν στην Ελάτη. Λίγες μέρες νωρίτερα οι εξαιρετικοί γονείς του κουμπάρου μου αποφάσισαν να ακυρώσουν ένα ταξίδι για να παρευρεθούν στο μυστήριο και στη δεξίωση. Πραγματικά από τους πιο ωραίους ανθρώπους - με όλη τη σημασία της λέξης - που έχω γνωρίσει. Υπέροχοι άνθρωποι με δυσεύρετο επίπεδο. Από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές του γάμου ήταν η ώρα που συνομιλούσα μαζί τους. Η επίσκεψη της Κ., ελπίζω μελλοντική κουμπάρα, ήταν ακόμα μία περίπτωση που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Τώρα στα καθέκαστα. Από την Ελάτη προς την Πύλη αυτοκίνητα με δεμένα μαντήλια κατευθύνονται κορνάροντας προς την εκκλησία της περιοχής. Το αυτοκίνητο που οδηγεί τον γαμπρό (εμένα δηλαδή, αν το ξεχάσατε) κολλάει πίσω από ένα γερανό (όχι το πουλί), ο οποίος έχει κολλήσει με τη σειρά του πίσω από ένα φορτηγό. Κορνάρουμε για να κάνει λίγο πιο πέρα. Η νύφη (η σύζυγός μου δηλαδή, αν το ξεχάσατε) προπορεύεται! Κουνάμε το μαντήλι για να δει ο φορτηγατζής ότι πάμε στο γάμο και αυτός μας κουνάει με τη σειρά του ένα άλλο μαντήλι. Ή τόσο βλάκας ήταν ή τόσο μεθυσμένος! Λες και το έκανε επίτηδες δεν παραμερίζει. Ίσα - ίσα παρεμποδίζει περισσότερο την προσπέρασή μας. Ειδοποιούμε την νύφη (ναι, ναι, αυτή που νομίζετε) να καθυστερήσει. Όπερ και εγένετο. Φτάνουμε στη γέφυρα που θα την περίμενα. Περιμένω τον ανθοπώλη να μου δώσει την ανθοδέσμη που παρήγγειλα (πορτοκαλί κρίνα - ειδική παραγγελία από την ανατολή παρακαλώ). Εδώ ο ανθοπώλης, εκεί ο ανθοπώλης, πού είναι ο ανθοπώλης; Αλλά ο ανθοπώλης περιμένει στην εκκλησία, πολλά μέτρα μακριά από τη γέφυρα. Τρέχει ο πατέρας μου να τον βρει. Τον βρίσκει. Μου φέρνει την ανθοδέσμη. Πέφτει σύρμα στην αγαπημένη μου. Μπορεί να διαβεί τη γέφυρα. Την περιμένω απέναντι! Η καλλιτέχνις φωτογράφος βρίσκει την ευκαιρία να με πάρει φωτογραφίες σε χαλαρή στάση (τύπου "εγώ δεν ξέρω από περγαμόντο", παρόλο που εγώ είμαι σε φάση "να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμέγκο απάνω - μάτια μου"). Ακούω τα όργανα. Να, λέω, πλησιάζει η στιγμή. Η αγαπημένη μου γυναίκα Νηρηίδα. Υπέροχη. Η αναδυόμενη Αφροδίτη (ως άλλος άγγελος του Botticelli). Από τη στιγμή που τη βλέπω καρφώνει το βλέμμα της στα θεία μάτια μου (αν δεν πιστεύετε το "θεία", ρωτήστε το γιατρό που με κράτησε 29 χρόνια πριν!). Τα όργανα τη συνοδεύουν με ένα όμορφο παραδοσιακό κομμάτι (αποφεύγοντας το σκόπελο του βλαχοbaroque που βλέπουμε στους παραδοσιακούς γάμους). Εγώ δεν φοράω τα γυαλιά (δεν μου πάνε τα άτιμα!) και δεν βλέπω αυτούς που μας χειροκροτάνε. Δεν αναγνωρίζω κανέναν σε απόσταση μεγαλύτερη των 7 - 8 μέτρων. Ευτυχώς η επιμονή μου για ανεμιστήρα στην εκκλησία έφερε (το επιθυμητό) αποτέλεσμα. Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Έλα όμως που ο καλοκάγαθος παππούλης που οδηγεί το μυστήριο μπαίνει μπροστά από τον ανεμιστήρα. Για αρκετά λεπτά ιδρώνω σαν το άλογο. Ευτυχώς μετά από λίγο ξαναφεύγει από εκεί και ηδονίζομαι καθώς ο αέρας αυτής της ανυπέρβλητης εφεύρεσης μου χαϊδεύει το πρόσωπο! Η πλατυποδία μου με πεθαίνει. Ευτυχώς οι ειδικοί πάτοι μετριάζουν τον πόνο. Μετακινούμαι ελαφρά, ώστε να μην γίνω αντιληπτός από τους πίσω μου. Η φωτογράφος μας κάνει νοήματα. Ψάχνει το καλό μας προφίλ (προχθές μας διαβεβαίωσε ότι οι φωτογραφίες είναι άψογες!). Ο παπάς δεν κάνει περικοπές στο μυστήριο, με αποτέλεσμα να κρατάει αρκετά. Αρχίζει η τραγική στιγμή του Ησαϊα. Το ρύζι κοντεύει να μου βγάλει τα μάτια. Το εκδφανδονίζουν με δύναμη και όλο το κοστούμι, από πάνω μέχρι κάτω γεμίζει ρύζι. Στο τέλος, ο παπάς δεν δέχεται χρήματα (είναι από αυτούς που εξυψώνουν την εκκλησία, παρόλο που δέχεται πιέσεις από τους διάφορους δεσπότες "για να μην χαλάει την κατάσταση") αν και ο κουμπάρος μου έχει όλη τη διάθεση να τού τα προσφέρει. Βγαίνουμε έξω χαιρετάμε τον κόσμο (το 95% για μένα είναι παντελώς άγνωστοι!). Χαιρετάω και αντεύχομαι ακόμα και στους παντρεμένους. Η μητέρα μου λιποθυμάει (όχι από την συγκίνηση, αλλά από την αφυδάτωση). Συνέρχεται και ο κόσμος οδηγείται στο κέντρο. Εμείς βγάζουμε φωτογραφίες. Πηγαίνουμε αργότερα πέφτει σύρμα στον dj και κανονίζει την θεαματική μας είσοδο! Τώρα πώς έμπλεξε το "Beat it" με το "Beggin" και το "Dancing Queen" παραμένει άλυτο μυστήριο. Πάντως είναι ικανότατος. Παίζει και ένα κομμάτι της Celine Dion που χορεύω με την γυναίκα μου και οι παρευρισκόμενοι ζητάνε δήλωση. Δηλώνω ότι είναι η καλύτερη επιλογή της βραδιάς το να έρθουνε στο γάμο. Πέφτει γέλιο και η βραδιά συνεχίζεται με χαιρετούρες, φαγητό και ένα γλέντι άνευ προηγουμένου. Χορεύω με όλες τις γυναίκες. Δεν μένει ούτε μία εκτός από κάτι φίλες της γυναίκας μου που ήρθαν από την Taiwan και από την απόλυτα cult προσωπικότητα κα Β., μητέρα του κουμπάρου μου. To γλέντι τελειώνει τέσσερις, κατάκοπο το ζεύγος πηγαίνει σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο και φεύγει την επομένη για το αεροδρόμιο των Αθηνών όπου θα αναχωρήσει για ένα μίνι ταξίδι μέλιτος. Φωτογραφίες από το ταξίδι θα έχετε προσεχώς. Πολλά νέα ευχάριστα συνέβησαν σε αυτό το ταξίδι. Εγώ επιλέχθηκα από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου για τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής και η γυναίκα μου επιλέχθηκε ως αναπληρώτρια σε σχολείο του Πειραιά που αποτελούσε και την πρώτη της επιλογή. Αλήθεια, για να αλλάξουμε λίγο θέμα, με τους Ολυμπιακούς τι έγινε; Ακούστηκε καθόλου ο Εθνικός μας Ύμνος; Έστω και ντοπαρισμένος;

Μεθαύριο κρεμάται επί αγχόνης...

Αγαπητές και αγαπητοί μου bloggers, σας αφήνω για λίγο. Αύριο φεύγω για την Ελάτη όπου θα τελεστεί το μυστήριο του γάμου μου. Ναι, ναι όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε την Κυριακή 24 Αυγούστου υπογράφω (καθώς λέγεται) την θανατική μου καταδίκη. Άμα ο δρόμος σας βγάλει στην Πόρτα Παναγιά - την εκκλησία που παραθέτω - περάστε να μου πείτε το "Να ζήσετε". Θα επιστρέψω τη Δευτέρα, αλλά Τρίτη θα φύγω με την αγαπημένη μου για πέντε μέρες. Θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω με εσάς από το ξενοδοχείο. Προς το παρόν σας αφήνω λοιπόν γιατί δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς... Kαι μην ξεχνάτε να ψηφίζετε για το blog μου... την αναδιαμόρφωσή του (λέμε τώρα!...). Σας ασπάζομαι!

Κομφορμισμός και απαιτήσεις: Το αστικό δράμα

Οι ιστορίες που μου αναφέρει η αγαπημένη γυναίκα μου, αποτελούν αφορμή για αναρτήσεις που, τουλάχιστον για 'μένα, παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η ίδια μπορεί να διαφωνεί για την επιμονή μου να τις κάνω θέμα προς συζήτηση, αλλά πιστεύω ότι όλοι, bloggers και μη, αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Πριν δύο μέρες λοιπόν, μου έδειξε μία φωτογραφία (ψηφιακή - για να μην ξεχνιόμαστε) μίας φίλης της, η οποία - όπως φαινόταν (πάντα στην φωτογραφία) - απολάμβανε τη ζεστασιά του συντρόφου της. Ένα θαυμάσιο ζευγάρι. Όπως μου είπε η γυναίκα μου, η κοπέλα αυτή αγαπάει πολύ τον νεαρό, όπως κι εκείνος την κοπέλα. Η κοπέλα έχει σπουδάσει. Το αν οι σπουδές της έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα (καλές απολαβές οικονομικής υφής) είναι μία άλλη υπόθεση. Για τους γονείς της δεν έχει καμία σημασία. Οι σπουδές για την μητέρα της είναι το κλειδί προς την "σωστή" αποκατάσταση. Ο νεαρός από την άλλη είναι γκαραζιέρης - παράδειγμα προς αποφυγή. Η μάνα δεν ενέκρινε ποτέ αυτόν τον δεσμό, πολύ περισσότερο τον αρραβώνα και ακόμα περισσότερο τον γάμο. Υποτίθεται ότι τώρα τον έχει αποδεχτεί. Προκειμένου να μην χάσει την κόρη της, δέχτηκε ό,τι "στραβό" επέλεξε η δεύτερη για την μελλοντική ζωή της. Εξεπλάγην όταν έμαθα ότι η μητέρα υπήρξε και "παιδί των λουλουδιών". Αντικομφορμίστρια από τις λίγες. Αλλά μετετράπη σε κάτι άλλο με τα χρόνια, έγινε κι εκείνη "το ψαράκι της γυάλας" του Μάριου Χάκκα. Αναρωτιέμαι: στα seventies, σκεφτόταν ότι το παιδί της θα υποχρεωνόταν ή στην υποχώρηση ή στη φυγή; Στην υποταγή απέναντι σε μία γυναίκα που θα είχε αποδεχτεί τις συνθήκες που επιβάλλει η αστική τάξη; Εγώ, εσείς και όλοι μας; Πόσο απελπιστικό μπορεί να είναι αυτό; Η μη αποδοχή μίας επιλογής που κάνει τους συγγενείς μας πραγματικά ευτυχισμένους; Και τι θα πει γκαραζιέρης; Επειδή δεν έχει διπλώματα σε μία χώρα που ούτως ή άλλως δεν σημαίνουν και πολλά, τουλάχιστον τώρα; Εκνευρίζομαι όταν παρατηρώ, ιδιαίτερα σε επιαρχιακές κωμοπόλεις, ότι το πτυχίο αποτελεί αυτοσκοπό. Έχω ακούσει να λένε μητέρες στα παιδιά τους, "πάρε το πτυχίο γιατί θα σε κοροϊδεύουν". Τι προωθούμε; Κι άλλους άνεργους, που από φιλόλογοι θα εργάζονται σε fast food, από δικηγόροι θα οδηγούν ταξί, από ιατροί θα δουλεύουν στο μοναστηράκι σαν μικροπωλητές; Πόσο ηλίθιοι στεκόμαστε πολλές φορές; Ο κορεσμός σε όλα σχεδόν τα επαγγέλματα πτυχίου δεν μας έμαθε ακόμα τίποτα; Παρεμπιπτόντως, ο γκαραζιέρης, βγάζει πολύ περισσότερα χρήματα από την κοπέλα. Έτσι, για να μαθαίνουμε σιγά σιγά. Τώρα τι θα προτιμούσε η μητέρα; Έναν χαμηλόμισθο πτυχιούχο για την κόρη της; Την σκλαβιά του παιδιού της στις προτιμήσεις της;

H μετάλλαξη των εικαστικών τεχνών

Πρόσφατα, είχα αποφασίσει να αναρτώ σκέψεις που πιθανόν να ενδιαφέρουν και τους όποιους επισκέπτες μου, αλλά κάτι τέτοιο σήμαινε ότι θα έπρεπε να απορρίψω κάποιες άλλες. Κι επειδή κατ’ εμέ η απόρριψη σκέψεων μπορεί να μετατρέψει αυτομάτως σε εν δυνάμει θύμα της μετριότητας όποιον το κάνει, σκέφτηκα να αναρτήσω ένα αδιάφορο, ίσως για τους περισσότερους, σχόλιο που αφορά την μετάλλαξη της τέχνης της φωτογραφίας και πώς αυτή η κορυφαία εικαστική τέχνη μετετράπη σε φτηνό και άκρως εμπορεύσιμο είδος. Η έλευση της ηλεκτρονικής φωτογραφικής μηχανής, μας απομάκρυνε από το να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την φωτογραφία ως τέχνη. Βγάζουμε άπειρες φωτογραφίες και ελέγχουμε σε δευτερόλεπτα την ποιότητά τους (πλάνη πιστεύω, αφού η δυνατότητα φτηνής λήψης – μόνο μπαταρία καταναλώνεις – μας απομακρύνει από το να προσπαθούμε για πιο καλλιτεχνικά άρτιες λήψεις). Εγώ προσωπικά χρησιμοποιώ τον απλό, συμβατικό τρόπο λήψης. Με εξιτάρει η αναμονή της εμφάνισης του φιλμ και θεωρώ γλυκιά την διαπίστωση για το πόσο όμορφες ή άσχημες λήψεις έχω κάνει λίγο καιρό πριν. Η αυτοματοποίηση έβλαψε την φωτογραφία ως τέχνη, η ευκολία του στιγμιαίου ελέγχου λήψης, τα εφέ που προσθέτεις, το ως ένα βαθμό photoshop που επιτυγχάνεις, άρχισε να εξαλείφει την, ούτως ή άλλως, τρεμοπαίζουσα γοητεία της λήψης. Όπως ο δίσκος βινυλίου έδωσε τη θέση του στο cd, αλλά χάθηκε ο πλούσιος, μεστός του ήχος, αφού αντικαταστάθηκε από τον «μεταλλικό» του συμπιεσμένου απογόνου του, έτσι και η συμβατική φωτογραφική τείνει να δώσει τη θέση της στην ηλεκτρονική που ετοιμάζεται να τη διαδεχτεί. Εχθές δώρισα στην προσεχή γυναίκα μου μία εξαιρετική ανθοδέσμη από πορτοκαλί lilium. Εντυπωσιασμένη από τη ζωντάνια των λουλουδιών άρχισε να τα τραβάει φωτογραφίες με την ηλεκτρονική φωτογραφική της μηχανή. Δεν στόχευε στην ποιότητα της λήψης, αλλά την ποσότητα. Μέσα στις δεκάδες λήψεις θα υπήρχαν δύο τρεις καλές, όπερ και εγένετο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μία καλή συμβατική φωτογραφική μηχανή είναι καλύτερη από μία ψηφιακή Leica. Και αυτό γιατί ακόμα δεν μπόρεσε να αντικατασταθεί το μεστό χρώμα και η ευκρίνεια του φιλμ. Η φωτογραφία είναι η απόδειξη πώς ο εκσυγχρονισμός, η πλήρης εμπορευματοποίηση, αλλά και η ταχεία αυτοματοποίηση έβλαψε κυρίως και μετά ωφέλησε τις διάφορες εκφάνσεις της τέχνης. Tελικά η ψηφιοποίηση μπορεί να υπερνικήσει την ποιότητα ενός φιλμ ή αποτελεί τον τρόπο για να δεχθούμε την μετριότητα ως την βέλτιστη λύση;