Surfing on several thoughts...

Ματίλδη, Ματίλδη πόσο δίκιο είχες!...

2010-11-01T20:35:00.004+02:00

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου η Ματίλδη πρότεινε κάτι το οποίο συνειδητοποιώ ότι, αφού δοκιμάστηκε όπως με προέτρεπε η φίλη blogger, απέφερε καρπούς. Τελικά βούτηξα για λίγο στην μοναξιά μου, πράγμα που με έκανε να προσφέρω στον εαυτό μου. Με τις Ε. και Μ. διέκοψα, αν και με τις δύο επικοινωνούμε. Η Ε. αποφάσισε να πάει στη Λειψία για ακόμα ένα ετήσιο σεμινάριο ενώ η Μ. εξακολουθεί να μένει στα πάτρια εδάφη και να συνεχίζει να είναι ένα πραγματικά άψογο πλάσμα. Εν τω μεταξύ, και αφού παρακολούθησα ενα σεμινάριο θεατρικού παιχνιδιού, αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης στη Λίμνη Πλαστήρα, γνώρισα εξαίσια πλάσματα του αντίθετου φύλου. Το τι έγινε είναι αδύνατον να το περιγράψω. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, εξαιρουμένων του θείου μου, της συντρόφου του και της κόρης της ένιωθα εντελώς ξένος μέσα σε μία παρέα 45 περίπου ατόμων, όλοι γνωστοί μεταξύ τους. Αλλά χωρίς να αντιληφθώ τελικά τι παιζόταν έγινα εξαιρετικά δημοφιλής σε σημείο που να με παρακαλάνε γύρω στις 10 κοπέλες, χάρμα οφθαλμών, να έρθουν στο δωμάτιό μου (οι πονηρές προτάσεις ήταν μόνο δύο) για να περάσουν ευχάριστα τις μέρες που απέμεναν για να τελειώσει το σεμινάριο. Τελικά με δύο εξ αυτών κάτι παίχτηκε και τελικά έμεινα με τη μία. Αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που εξετάζω πολύ προσεχτικά πώς σκέφτεται η κάθε κοπέλα και αν καταλάβω ότι ενδέχεται να αντιμετωπίσω προβλήματα που αντιμετώπισα στο άμεσο παρελθόν απομακρύνομαι με βήμα ταχύ. Ελπίζω αυτή που βρίσκεται πλάι μου να μην με απαγοητεύσει. Σας ασπάζομαι...

The Turning Point...

2010-04-23T22:00:00.007+03:00

...ή κατά το ελληνικότερον "η κρίσιμη καμπή". Ένας τριαντάρης, όπως είμαι εγώ, δύσκολο να πει ότι η κρίσιμη καμπή αρχίζει να φαίνεται στον ορίζοντα. Σε όλους τους τομείς. Εγώ, εντούτοις, πιθανόν αποτελώ εξαίρεση. Σε λίγο αγγίζω τα τριάντα ένα, δεν είμαι πια και τόσο νέος, ο χρόνος δεν μου αρκεί για όλες μου τις ασχολίες, και η δουλειά πάει από το (πολύ) κακό στο χειρότερο. Αν και σε προσωπικό επίπεδο είμαι αρκετά καλά, δεν έχω την πολυτέλεια λόγω έλλειψης διάθεσης, αλλά και χρόνου, να εξετάσω λεπτομερώς, αν τελικά προτιμάω για σύντροφο την Ε. ή την Μ. -καθότι πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο μπερδεμένος στο εν λόγω επίπεδο της ζωής μου. Καλλονές αμφότερες (η πρώτη μάλιστα έχει δουλέψει και σαν μοντέλο για την "All About") αγνοούν φυσικά η μία την ύπαρξη της άλλης. Και αν η Ε. βρίσκεται, λόγω ανταλλαγής με το πρόγραμμα Erasmus, στο Gratz δεν παραλείπει ποτέ να με παίρνει τηλέφωνο δύο φορές καθημερινά και να μιλάμε με τις ώρες. Είναι πολύ τρυφερή και εγώ πραγματικά ερωτευμένος μαζί της. Από την άλλη είναι η Μ., μένει στη Γλυφάδα (ελπίζω να μην παρακολουθεί το blog μου, είναι και η ίδια blogger, αλλά αγνώστου διεύθυνσης) μου έκανε ανοιχτό κόρτε και ενέδωσα λόγω μειωμένων αντιστάσεων και καθότι τη φλέρταρα διακριτικά εδώ και μήνες. Ως χαρακτήρας είμαι απόλυτα σταθερός, ωστόσο να που μία άυλη οντότητα εμφανίστηκε και καθορίζει πλέον τη ζωή μου, και μάλιστα με βάση συγκεχυμένες προτιμήσεις. Μεταξύ χοιρινού και κοτόπουλου θα επιλέξω σίγουρα κοτόπουλο. Μεταξύ της Ε. και της Μ. δεν ξέρω ποια είναι το κοτόπουλο για να την επιλέξω. Και τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία γιατί πραγματικά είμαι σφόδρα ερωτευμένος και με τις δύο. Και ήδη μου τριβελίζει το μυαλό πώς θα τελειώσω την μία από τις δύο σχέσεις τον Σεπτέμβριο, όταν η Ε. επιστρέψει από την Αυστρία. Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκεφτόμουν ότι μέχρι τότε έχω καιρό, αλλά αν και οι δύο με ερωτευτούν το ίδιο και εγώ έχω τις ίδιες συγκεχυμένες απόψεις πώς θα το πω είτε στη μία είτε στην άλλη; Βασανίζομαι γιατί αν και η Mae West είπε "When caught between two evils, i generally pick the one i' ve never tried before" εγώ έχω να πω πως unfortunately, i' ve tried both of them...

Τζόβενο ετών 85

2009-09-14T22:49:00.004+03:00

Προχθές κυκλοφόρησα μετά από καιρό με το μετρό. Στο σταθμό λοιπόν της Δάφνης και με κατεύθυνση το Σύνταγμα, βρήκα να καθίσω -κάτι σπάνιο- σε μία θέση προς την αντίθετη φορά του συρμού. Αλλά δεν την απόλαυσα πολύ διότι στον επόμενο σταθμό ανέβηκε πολύς κόσμος και προσέφερα τη θέση μου σε έναν γεράκο. Με το που τού είπα "παρακαλώ καθίστε" με κεραυνοβολεί λέγοντάς μου "...νεαρέ εγώ κάνω 300 κοιλιακούς την ημέρα! Ποιος θαρρείς ότι είμαι;" Και πέφτοντας κάτω άρχισε να κάνει κάμψεις (σε λάθος στάση) μετρώντας τις ασθμαίνοντας. Μία κυρία τον ρώτησε γιατί νευρίασε κι αυτός απάντησε ότι δεν θέλουν να τον περνάνε για αδύναμο γεράκο. "Εγώ που με βλέπεις στα νιάτα μου έκανα χίλιους κοιλιακούς και οι γυναίκες μάλωναν για το γραμμωμένο σώμα μου!" συμπλήρωσε με έπαρση. Όλοι μείναμε να κοιτάζουμε ένα παραθέληση γεράκο, έναν φαντασμένο άνθρωπο που δεν συμφωνούσε με τον χρόνο, έναν Ντόριαν Γκρέι μόνο στο μυαλό του. Και αφού φοβηθήκαμε μην μας μείνει στα χέρια, αφού είχε κοκκινίσει από τα νεύρα του, κατέβηκε στον επόμενο σταθμό προς μεγάλη ανακούφιση όλων...

Dear Dearest

2009-08-03T13:34:00.008+03:00

Προσφάτως η (τουλάχιστον τυπικά) σύζυγός μου μπήκε στο blog μου και διάβασε τον «Δεκάλογο του χωρισμού», μεταξύ άλλων, θεωρώντας ότι κάποια από αυτά που παραθέτω -και συγκεκριμένα τα νούμερα 1 και 3- είναι αναληθή και τη θίγουν. Επειδή αρκετοί γνωστοί μας μπαίνουν στο blog, υποσχέθηκα ότι θα παραθέσω και τη δική της θέση. Τα προαναφερθέντα νούμερα θεωρεί ότι δεν ισχύουν οπότε το επισημαίνω.

Υ.Γ.: Lover dearest, με μερικά τσιγάρα, όταν δεν καπνίζεις, με μερικά ποτήρια αλκοόλ, όταν δεν πίνεις και με συνοδεία απαλής μουσικής υπό το φως δύο κεριών, όλα είναι καλύτερα...

Ο Έκπτωτος Άγγελος

2009-07-23T22:25:00.013+03:00

Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Η κουνιστή πολυθρόνα μου έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Τα σχήματα των επίπλων είναι πια ακαθόριστα σημάδια στο άρμα του χρόνου. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Αγναντεύω την μοβ αιωνιότητα. Έχει χρώμα η αιωνιότητα; Πραγματικά δεν ξέρω. Αλλά μάλλον. Τί είναι πιο αιώνιο από τον θάνατο; Όχι τον θάνατο απέναντι στον Θεό, αλλά τον θάνατο στα μάτια των ανθρώπων. Και ο θάνατος είναι μάλλον μοβ. Σε καμία περίπτωση μαύρος. Το μαύρο περιέχει κι άλλα, ζωντανά χρώματα. Γιατί βιώνω την αιωνιότητα; Είμαι άνθρωπος; Μάλλον είμαι άγγελος ή καλύτερα υπήρξα άγγελος. Τώρα πια είμαι έκπτωτος. Τα φτερά μου είναι κομματιασμένα, αφημένα πρόχειρα σε ένα παλιό τραπέζι και το αίμα στις άκρες τους είναι πια ξεραμένο. Σπανίως τα κοιτάω. Ναι είμαι έκπτωτος. Είμαι έκπτωτος γιατί θέλησα. Και η επιθυμία σε αυτόν τον κόσμο είναι απαγορευμένη. Εάν είσαι άνθρωπος ο θάνατος είναι σίγουρος, εάν είσαι άγγελος η πτώση είναι αναπόφευκτη. Και καταδικασμένος κάθεσαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου, πάνω σε μία κουνιστή πολυθρόνα που έχει αφήσει τα σημάδια της στο ξύλινο πάτωμα, τα σχήματα των επίπλων είναι ακαθόριστα σημάδια, αγναντεύεις την μοβ αιωνιότητα και ανατριχιάζεις καθώς νιώθεις τα κομματιασμένα φτερά σου πίσω, πεταμένα σε ένα παλιό τραπέζι. Τί είναι χειρότερο; Να είσαι άγγελος αγαπητός ή άγγελος έκπτωτος; Να είσαι δέσμιος ή ελεύθερος; Τι ζητάς περισσότερο; Την φωτεινή αχλή στα μάτια των ανθρώπων ή το έρεβος; Έτρεχα μες στους ουρανούς, έκανα αρμονικούς κύκλους γύρω από ό,τι ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία. Δεν το κάνω πια. Και δεν το βλέπουν πια. Και περιέπεσα στη δυσμένειά τους. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Η κουνιστή πολυθρόνα μου έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Τα σχήματα των επίπλων είναι πια ακαθόριστα σημάδια στο άρμα του χρόνου. Κάθομαι μπροστά στο παράθυρο ενός γκρίζου δωματίου. Αγναντεύω την μοβ αιωνιότητα και σκέφτομαι. Πώς δρουν οι άνθρωποι; Με το συναίσθημα ή το πνεύμα; Με την καρδιά ή το μυαλό; Από τι επηρεάζονται οι άγγγελοι; Από την ανάγκη των ανθρώπων ή την ανάγκη των ίδιων να αποκτήσουν κατάλευκα φτερά που μπορεί κάποτε να αναγκαστούν να τα κατακόψουν με λεπίδι και πριόνι; Και να τα παρατηρούν σε μία γωνιά, κουφάρια ενός ένδοξου – στα μάτια των ανθρώπων – παρελθόντος; Κάποτε υπήρξα άγγελος. Τώρα δεν το θέλω πια. Μήπως αυτό με κάνει σατανικό στα μάτια των ανθρώπων;

(Διαβάσατε τις πρώτες γραμμές από το τελευταίο μου μυθιστόρημα "Εξομολογήσεις ενός Έκπτωτου Αγγέλου"...)

VANESSA BRAVISSIMO!

2009-06-19T01:16:00.013+03:00

Xαίρομαι πολύ που αγαπημένη φίλη του blog μου έλαβε μία διεθνή διάκριση που της αξίζει! Και εις ανώτερα Vanessa! Εύχομαι το βραβείο να έχει εμπορικό αντίκτυπο στο άμεσο μέλλον!

O Δεκάλογος του Χωρισμού

2009-05-27T17:43:00.004+03:00

1. Εκείνη εντοπίζει επουσιώδη προβλήματα στο γάμο (τύπου: κούτες στο πίσω μπαλκόνι που εμποδίζουν το άπλωμα των ρούχων -παρόλο που έχει στη διάθεσή της 2,5 μέτρα και υπολείπονται 50 εκατοστά για να σου σπάσει τα νεύρα). Οπότε σου παραχωρεί το δικαίωμα της ευχαρίστησης να μην σου πλύνει ποτέ ρούχα, να μην τα απλώσει ποτέ και να μην τα σιδερώσει ποτέ!
2. Εκείνη αποφασίζει να αναλύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα σε μία αμφιλεγόμενη διαζευγμένη ψυχολόγο, η οποία σε βγάζει διχασμένη προσωπικότητα, σχιζοφρενή, παρανοϊκό και βίαιο μπροστά στη σύζυγο (ασκείς έμμεση βία καθώς λέει) κάτι που απαγορεύεται ρητώς στις συνεδρίες και εμπίπτει στην αρμοδιότητα του ψυχιάτρου. Εσύ παίρνεις χαρτί από ψυχίατρο που σε εξετάζει επί μιάμιση ώρα και σε βγάζει απολύτως υγιή πνευματικά και απόλυτα ισορροπημένο.
3. Εκείνη πιστεύει ότι της τσαμπουνά η ενός μηνός επιστήθια φίλη της και όχι ο επί επτά χρόνια σύντροφός της.
4. Εκείνη αλλάζει τις απόψεις της για το άτομό σου και υϊοθετεί φράσεις copy-paste της ψυχολόγου της, καθώς και της διανοούμενης Σάντυς Κουτσοσταμάτη και της Ule Erchart και παύει να πιστεύει τα βραβεία που έχεις κερδίσει με αγώνα και ικανότητες. Σε αυτό την οδηγεί η ψυχολόγος λέγοντάς σου στα μούτρα «ούτε εγώ σε πιστεύω» και αναζητούν αμφότερες σφραγίδες και υπογραφές. Τις δείχνεις αλλά (φευ!) δεν αλλάζει η άποψή τους. Λέει στην ψυχολόγο της συνοπτικά την υπόθεση του πρώτου σου βιβλίου και η επιστήμων συμπεραίνει ότι ο σχιζοφρενής ήρωας είσαι εσύ!
5. Εκείνη δηλώνει καταπιεσμένη (συμπέρασμα που έβγαλε με τρεις συνεδρίες, αφού η ψυχολόγος προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη όταν εκείνη δήλωνε απόλυτα ελεύθερη μαζί σου) και φαντάζεται συνομωσίες πίσω από την πλάτη της.
6. Εκείνη φεύγει 4-5 φορές από το σπίτι για να πέσεις στην παγίδα να την καλέσεις πίσω.
7. Εκείνη αισθάνεται πολύ κουρασμένη με ένα ωράριο 22 ωρών την εβδομάδα σε δημόσια υπηρεσία (όπερ μεθερμηνευόμενον – λούφα και παραλλαγή).
8. Εκείνη εκνευρίζεται που απολύθηκες από εταιρεία που έκλεισε, αν και εσχάτως βρήκες δουλειά 40 ωρών την εβδομάδα και πλέον.
9. Εκείνη αγανακτεί με το μουσάκι που άφησες (εκείνη επέμεινε να το αφήσεις), με το μακρύ μαλλί (που εκείνη επέμεινε να αφήσεις) με τα γυαλιά που αγόρασες τελευταία (που εκείνη επέμεινε για αυτό το ζευγάρι, αλλά σε κατηγορεί ότι αλλιώς το θυμόταν!?!)
10. Εσύ αποφασίζεις να αφήσεις πίσω σου ό,τι συναισθηματισμούς σε κρατούσαν κοντά της και τη στέλνεις στο πυρ το εξώτερον, κρατάς μόνο τις όμορφες στιγμές και προχωράς (πολύ) παραπέρα.

Θυμάστε την οντισιόν για νύφη; Ξεχάστε τον κουμπάρο και βάλτε άλλον στην θέση του...

Η Καρδιά...

2009-02-26T15:32:00.004+02:00

Αν όχι το ωραιότερο, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Το αφιερώνω σε όλους.

Xρόνια Πολλά!

2009-02-14T19:35:00.004+02:00

Σε όσους δεν φοβούνται να αγαπούν και να ερωτεύονται! Να αγαπούν και να ερωτεύονται χωρίς συμφέρον και ιδιοτέλεια...

Viennalicious!

2009-01-24T00:35:00.010+02:00

Μετά από μήνες απραξίας επιστρέφω δριμύτερος μην περάσει και ο Ιανουάριος και δεν αναρτήσω κάτι καινούργιο. Αυτή η ανάρτηση δεν είναι κάτι εντελώς νέο, αλλά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου από την Χριστουγεννιάτικη Βιέννη. Φυσικά θα ακολουθήσουν διάφορες φωτογραφίες, αλλά και άλλα σχόλια. Αυτό που αντιμετώπισα ήταν μία κατάφωτη Βιέννη με οργάνωση πέρα από ό,τι έχουμε συνηθίσει και ένα εμπορικό γίγνεσθαι από το οποίο θα έπρεπε να πάρουμε μαθήματα. Σε μία πόλη που βρίθει από μουσεία, γκαλερί και αξιοθέατα που χαρακτηρίζουν μία εποχή που εντοπίζεται κυρίως στον 19^ο αιώνα και στα τελευταία μέλη της δυναστείας των Αψβούργων (εξαιρώντας φυσικά την χρυσή εποχή της Μαρίας Θηρεσίας), εντύπωση μου προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο εμπορεύεται την ιστορία και την παράδοσή της. Είναι η πόλη, η οποία δεν υπέκυψε στην ξενομανία που χαρακτηρίζει πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και χώρες. Τα τρία περισσότερο διαφημιζόμενα προϊόντα της Βιέννης είναι ο Μότσαρτ, η Σίσσι και ο Στράους. Οι Βιεννέζοι κάθε Χριστούγεννα προσπαθούν να σταθούν αντάξιοι της φήμης τους με φιλοξενία και ευγένεια που δεν έχω συνατήσει σε καμία πόλη ή χώρα από όσες έχω επισκεφτεί. Έτσι για να μην πιπιλίζουμε την φράση Famous Greek Hospitality. Πρόκειται απλώς για φήμη. Φημη απλώς...

Do i smell like a birthday cake?

2008-11-13T13:40:00.013+02:00

Εχθές 12 Νοεμβρίου έκλεισα έναν ολόκληρο χρόνο στην μπλογκόσφαιρα, εννοώντας ως ενεργό μέλος (συμμετέχων) και όχι μόνο ως επισκέπτης. Ευχαριστώ θερμά όλους (όλους, όλους!) όσοι με επισκέφτηκαν και αντάλλαξαν μαζί μου σκέψεις, απόψεις και κυρίως, όλους όσοι διαφώνησαν. Με έκαναν να αντιμετωπίσω από διαφορετική σκοπιά κάποια από τα θέματα που διαπραγματεύτηκα σε κάποιες αναρτήσεις. Τα μόνα σχόλια που ίσως θα ήθελα θα ήταν να μου εκφράσετε την προτίμησή σας σε μία ανάρτηση και το λόγο για τον οποίο την επιλέξατε ή ποια μισήσατε. Από όσες θυμάστε. Περιμένω τους αγαπημένους one happy dot, manetarius, faraona, spy, seniorita, 3 parties a day, dynx, celsius33, blogoulis, tovene592, νεράιδα της βροχής, gina, aura, βιολιστή στη στέγη, κασταλία, mahler 76, antoine, nina, pisoglendis, she, akanonisti, houlk, eva stamou, christina, epikuros, alx599, anastasia, meltemi, helena, oblivion, kyzikos, butterfly, madame de la luna, leviathan, ηλιαχτίδα, mairouli, ώρα του τέλους, μάρκο τ, vanessa, δήμητρα, ελευθερία αραβανή, adamantia, naf, lila, σειρήνα, πυγμαλίωνα, φύρδην-μίγδην, ιμμαήλ, αχτίδα, sanity loss era, manos, angel vs life, ανεμοσκορπίσματα, taxitzou, philippa, hamomilaki, neni, aris, toymaker, sloboda, katerina και όλους όσοι διαφεύγουν από την μνήμη μου. Μετά περάστε για τούρτα! :-)

Tεμαχίζοντας την Καλλίστη...

2008-10-24T16:28:00.008+03:00

Στο τμήμα της σχολής του Καπ. Πανεπιστημίου που φοιτούσα υπήρχε και μία συμφοιτήτριά μου ονόματι Καλλίστη, η οποία από την αρχή του πρώτου έτους είχε ένα στυλ που θα έλεγα ότι δεν άρμοζε σε άτομα τα οποία επιχειρούν να διευρύνουν τις γνώσεις τους σε πανεπιστημιακό ίδρυμα. Καθόταν άνετη (σε ημικλινή θέση με το ένα πόδι πάνω στο έδρανό της) κατά τη διάρκεια της παράδοσης και σχολίαζε τα πάντα με ειρωνικό ύφος, αντιπαθές σε όλους του φοιτητές που την άκουγαν. Εν ολίγοις δεν άφηνε τίποτα ασχολίαστο. Συχνά με στόμφο, είτε προσέθετε χαμηλόφωνα -αλλά αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί από τους γύρω της- κάποια πληροφορία (η οποία σπανίως ίσχυε) είτε, πάλι με την ίδια ένταση φωνής, ακύρωνε χαμογελώντας με υπεροψία τις χρήσιμες πληροφορίες που μας δίδασκε ο εκάστοτε καθηγητής. Είχε αυτή την κλασική έπαρση που έχουν όλοι οι ημιμαθείς, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους αρκούντως μορφωμένους και όλους τους άλλους υποδεέστερους και αδαείς. Ήδη από πολύ νωρίς άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητική σε σημείο που μία άλλη συμφοιτήτρια τής είπε ότι, αφού τα ήξερε όλα, θα ήταν καλύτερα, απλά να δίνει τα μαθήματα και να μην παρακολουθεί τις παραδόσεις. Αυτή απάντησε με υπεροψία, αλλά καθόλου μεταξύ σοβαρού και αστείου (το πίστευε ακράδαντα), ότι προσέφερε πολύτιμες πληροφορίες σε όλους τους φοιτητές και σε αρκετούς καθηγητές που δεν είχαν μελετήσει πολύ καλά το αντικείμενό τους. Να σημειώσω ότι οι βαθμοί της δεν ξεπερνούσαν ποτέ το 6 και σε ορισμένα μαθήματα το 7, αλλά συνέχιζε να σνομπάρει τους καθηγητές το ίδιο απροκάλυπτα. Πρόσφατα τη συνάντησα στο μετρό και χαιρετηθήκαμε. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, της είπα ότι είμαι από τους τυχερούς που εργάζομαι στο αντικείμενο που ήθελα από τα 10 μου χρόνια και αυτή κούνησε περίλυπη το κεφάλι της. Δεν μου είπε ακριβώς με τι ασχολείται, αλλά κατάλαβα κάπου με πενιχρά έσοδα. Εξάλλου τα ρούχα της μαρτυρούσαν ότι είχε περιέλθει σε μία, αν μη τι άλλο, δύσκολη κατάσταση… Ο νεαρός που φλέρταρε στη σχολή, ούτε που να τη φτύσει τώρα πια, αν και τότε τη ζαχάρωνε. Τη ρώτησα που ζει, μου είπε, και μετά από λίγο μου απεκάλυψε κάτι τραγικό χωρίς να τη ρωτήσω: ότι δεν επικοινωνεί πλέον με τους γονείς της, ισχυριζόμενη ότι αυτοί την οδήγησαν -και ιδιαίτερα ο πατέρας της- στο να έχει υιοθετήσει αυτό το υπεροπτικό ύφος που είχε ήδη από το δημοτικό και που τελικά, μάλλον της προκάλεσε αρκετά δεινά. Η έκφραση του προσώπου της με έκανε να την πιστέψω. Είχε μετατραπεί τώρα πια σε ένα κουβάρι αβεβαιότητας με έλλειψη αυτοπεποίθησης που απείχε σφόδρα από αυτή τη φοιτήτρια που ήξερα από τα πάλαι ποτέ χρόνια της φοιτητικής μου ζωής. Εμβρόντητος και συνειδητοποιώντας την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει, σκέφτηκα ότι σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να ισχύει αυτό που εικάζεται. Ότι την μισή ζωή των παιδιών την καταστρέφουν οι γονείς τους. Ενίοτε και ολόκληρη…

Blog O' Παίγνιον!

2008-10-20T14:42:00.005+03:00

Βλέποντας το blog "Λόγια της Πλώρης" της blogger Anastasias είδα κι ένα πολύ ωραίο blogoπαίχνιδο (για τον τίτλο που φαίνεται περίεργος δεν θα δώσω και λογαριασμό-έτσι μου άρεσε βρε αδερφέ). Λοιπόν επιλέγω ένα ποίημα, έναν πίνακα και ένα ρητό που με εκφράζουν. Ποίημα που λατρεύω είναι ένα απόσπασμα από την "Μπαλάντα της Φυλακής του Reading" του Oscar Wilde και συγκεκριμένα οι δύο τελευταίες στροφές:

In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.

And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.

Ο πίνακας που θα επιλέξω είναι ένα φωτογραφικό υπερθέαμα της blogger Vanessa, το πύρινο χρώμα του οποίου, μου αποκάλυψε μία μεγάλη, ανεξήγητη και κυρίως, συναισθηματική αλήθεια:

Όσο για το ρητό, αυτό που με εκφράζει είναι το εξής: «Κοροϊδεύει τις ουλές, όποιος δεν γνώρισε τον πόνο της πληγής». Προσκεκλημένοι σε αυτό το διαδικτυακό παιχνίδι είστε, φυσικά, άπαντες.

Περιπλανήσεις ενός σκυλιού και ενός χάμστερ...

2008-10-13T11:20:00.000+03:00

Ι. Περιπλανιέται στα πιο υγρά πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης. Αυτή η γκρίζα πόλη δεν έχει σχέση με τους διακοσμημένους τοίχους -από πινελιές χρυσόσκονης- του σπιτιού του. Από το μπαλκόνι -σαν εξώστης διακεκριμένης ζώνης μοιάζει- δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την ύπαρξή του, η οποία δεν οφείλει τίποτα στην τύχη, αλλά στην σκληρή εργασία από την οποία απεκόμισε χρήμα και φήμη. Να τώρα που έφτασε η ώρα για να απολαύσει αυτό το κομμάτι ευτυχίας που του αναλογεί (τόσο δίκαια μοιρασμένο) απρόσκοπτος από εξωγενείς θλιβερούς παράγοντες που επιμένουν να τον κάνουν να σκεφτεί και κάποιους άλλους ανθρώπους που τάχα είναι ατυχείς -καλοδουλεμένη η μάσκα δυστυχίας που φορούν-. Δε θα κοιτάξει όμως αυτό το ειρωνικά κατασκευασμένο θέαμα. Μπαίνει μέσα στο σπίτι. Το χαμστεράκι του έχει δύο ώρες να φάει. Πώς μπορεί να ξέχασε την τελευταία δόση τροφής; Και του το είπε ο κτηνίατρος. Πριν πάρει το ζωάκι τα φάρμακά του πρέπει να τρώει διπλή τροφή. Είναι αργά και αύριο έχει πάλι να πάει για δουλειά. Το εξαντλητικό του ωράριο τον έχει τσακίσει.…

ΙΙ. Περιπλανιέται στα πιο υγρά πλακόστρωτα δρομάκια της πόλης. Αυτή η γκρίζα πόλη είναι το αφιλόξενο σπίτι του. Από το εγκαταλελειμμένο παγκάκι που κοιμάται -σαν λείψανο προϊστορικού ζώου μοιάζει- δεν μπορεί παρά να σκεφτεί ότι η μαραζωμένη του ύπαρξη θα μπορούσε να έχει διαφορετική κατάληξη. Να απολαμβάνει ένα μικρό σπίτι, να έχει το δικό του κομμάτι ευτυχίας. Να τώρα που έφτασε η ώρα για να σκεφτεί ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και πολύ χειρότερα. Να μην είναι υγιής, να τον κλωτσάνε περαστικοί ή παιδιά να του πετάνε πέτρες. Δε θα κοιτάξει όμως αυτό το ειρωνικά κατασκευασμένο θέαμα. Στα μάτια του ο κόσμος είναι καλύτερος. Το σκυλάκι του, η παρέα του έχει δύο μέρες να βρει κάτι στα σκουπίδια. Το «αφεντικό» μοιράζει μία ξερή φέτα ψωμί στα δύο. Πάλι το σκυλί θα κοιμηθεί στα πόδια του. Αύριο ξημερώνει μία όμορφη μέρα και για τους δύο. Θα περιπλανηθούν για να βρουν πάλι κάτι να φάνε. Κοιμούνται κι αυτοί κάτω από τον ίδιο ουρανό όπως και αυτός ο κύριος με το αυστηρό ύφος που αποφεύγει να τους κοιτάξει. Αυτός με το κασμιρένιο παλτό και το κλουβάκι με το μικρό χάμστερ. Αυτό το χάμστερ πρέπει να είναι άρρωστο τελικά. Αλλά ευτυχώς το φάρμακό του είναι στο σπίτι…

Το σπίτι των πνευμάτων!

2008-10-07T09:50:00.015+03:00

- Πάλι σου έδωσα θέμα για το blog, δήλωσε η σύζυγος του αισθητιστή κατά τη διάρκεια που ψάχναμε να βρούμε ποιος τελικά έβαλε δύο πλαστικά κυπελλάκια τα οποία περιείχαν σοκολάτα στα σκουπίδια και όχι στην ανακύκλωση! Λοιπόν, για να σας δώσω να καταλάβετε είμαστε ένα ζεύγος με οικολογική συνείδηση, οπότε το να βρούμε στα σκουπίδια μας πλαστικό, γυαλί, αλουμίνιο, χαρτί και ό,τι άλλο ανακυκλώνεται (και μάλιστα πλυμένα όπως αρμόζει) αποτελεί θέμα προς συζήτηση (την περίπτωση καβγά δεν την εξετάζουμε καθόλου). Πολύ πριν γνωρίσω την σύζυγο είχα αναπτύξει μία έντονη οικολογική δραστηριότητα και κοντά σε μένα υιοθέτησε αυτή την στάση. Οπότε για να φτάσω και στο προκείμενο, προχθές βρίσκει τα δύο πλαστικά προαναφερθέντα κυπελλάκια όχι στο χώρο που έχουμε για την ανακύκλωση, αλλά εκεί που πετάμε ό,τι δεν ανακυκλώνεται. Μου λέει λοιπόν "μου λες να μην ξεχνιέμαι και ό,τι ανακυκλώνεται να το βάζω στην σακούλα ανακύκλωσης, αλλά εσύ πέταξες αυτά τα κυπελλάκια στη σακούλα των σκουπιδιών"! Εγώ μιλούσα στο τηλέφωνο και δεν μπόρεσα να αντιδράσω, αλλά μόλις το έκλεισα άρχισα να διαμαρτύρομαι. Της είπα ότι αυτά τα κυπελλάκια τα είχαμε στο σπίτι πριν δύο εβδομάδες. Από τότε λοιπόν δεν τα είχα δει και αυτή να ορκίζεται ότι δεν τα πέταξε. Της λέω ότι δεν υπάρχει περίπτωση, το έκανε και δεν το θυμάται (είχα λόγο να το υποστηρίξω διότι όταν ξυπνήσει θέλει λίγο χρόνο μέχρι να επανέλθει πλήρως και να θυμάται τι έχει κάνει αμέσως μετά τον ύπνο, σε αντίθεση με εμένα που ό,τι και να μου πει -ακόμα και στον ύπνο- το θυμάμαι λεπτομερώς όταν ξυπνήσω και φυσικά απαντάω κανονικά ακόμα και όταν κοιμάμαι). Ανακαλεί λοιπόν στο μυαλό της τις κινήσεις που έκανε όταν ξύπνησε και το αποτέλεσμα ήταν να ισχυρίζεται ότι τελικά δεν το έκανε. Το πρόβλημα πέρασε σε άλλη φάση. Δεν ήταν τα δύο κύπελλα που δεν είχαν τον προορισμό που έπρεπε να έχουν αφού χρησιμοποιηθούν, αλλά τελικά ποιος το έκανε. Ένα ζεύγος είναι σε αυτό το διαμέρισμα, ένας από τους δύο το έκανε! Τα πράγματα ήταν προφανή! Η σύζυγός μου είναι απολύτως ειλικρινής και ιδιαίτερα σε τέτοιο θέμα δεν υπήρχε περίπτωση να πει ψέματα. Ποιος το έκανε λοιπόν; Κάποιο φάντασμα! Εδώ το φάντασμα, εκεί το φάντασμα πού είναι το φάντασμα; Πουθενά! Τι να κάνουμε "μπου" για να μας περάσει για δικό του, τι να ρωτάμε "υπάρχει κανένα φάντασμα εδώ, το ζητάνε στο τηλέφωνο", τι να λέμε "έχετε μήνυμα για συνάθροιση πνευμάτων και χρειάζονται την υπογραφή σας για την άδεια συμμετοχής στο συμπόσιο" τίποτα! Άφαντο το αναθεματισμένο! Δεν είναι δυνατόν λέω! Εδώ στο "Τhe others" είχαν πήξει στο αερικό εμείς δεν έχουμε τίποτα, έστω ένα τοσοδούλι ξωτικό; Δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου! Δεν το ανέχομαι! Τόσο αδιάφοροι είμαστε; Δεν προκαλούμε ούτε ένα πνεύμα; Τίποτα. Τελικά σκεφτήκαμε ότι μάλλον αυτά τα κυπελλάκια τα είχαμε βάλει στη σακούλα, την φυλάξαμε εκεί που τις τοποθετούμε για μελλοντική χρήση, δεν προσέξαμε το περιεχόμενό της και όταν την βάλαμε ως αχρησιμοποίητη για σκουπίδια, είδαμε τα κυπελλάκια μέσα και θεωρήσαμε ότι ο άλλος τα είχε βάλει εκείνη την ώρα!

Face it, she' s Madonna!

2008-09-29T10:38:00.004+03:00

Aυτό που συνέβη στις 27 Σεπτεμβρίου είναι κάτι που χαράκτηκε στην μνήμη όλων όσοι το παρακολούθησαν. Η αειθαλής pop star, η ιερόδουλη της μουσικής που λατρεύεται σαν άυλη οντότητα και ακούει στο όνομα της θεομήτορος μπορεί να θεωρηθεί το Νο.1 εξαγώγιμο προϊόν της Αγγλίας (πλέον). Η Ελλάδα για πρώτη φορά πιάστηκε απροετοίμαστη στο να έχει την ικανότητα να αντιμετωπίσει το άρτια εικαστικό αποτέλεσμα μίας τόσο εξωπραγματικής συναυλίας. Σας το λέει ένας άνθρωπος που παρακολούθησε μία τεράστια συναυλία της Celine Dion στο Wembley με 110.000 θεατές και άλλα ανάλογα θεάματα στο εξωτερικό. Όταν πας να δεις μία συναυλία και, αφού έχεις πληρώσει ένα αρκετά μεγάλο ποσό, λαμβάνεις υπόψιν σου και τη φωνή του καλλιτέχνη. Και ας μη γελιόμαστε. Η Μαdonna δεν διαθέτει ούτε την θεία φωνή της Celine Dion, ούτε την κέλτικη μαγεία της Enya, ούτε την μυθική χροιά της Loreena McKennitt. Aλλά έχει αυτή την εξωπραγματική (αν και λιλιπούτεια) παρουσία ενός αεικίνητου πλάσματος που ενισχύεται από την άρτια τεχνολογική υποστήριξη που αγγίζει την τελειότητα. Η συναυλία στο Ο.Α.Κ.Α. είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό έχω δει στη ζωή μου χωρίς να γίνεται κιτς. Αμφιβάλλω εάν θα μπορέσει ο αμφιβληστροειδής μου να αντέξει ένα ανάλογο υπερθέαμα. Σε μία σκηνή που εκατέρωθεν υπήρχαν δύο γιγάντια "M" από ασημί ύφασμα, η θεά Madonna έδωσε τον καλύτερο εαυτό της. Η ενέργειά της ήταν απίστευτη, η φωνή της καλύτερη από ό,τι την περίμενα και το show πραγματικά απερίγραπτο. Η έναρξη ήταν μαγευτική, οι χορογραφίες άρτιες, κάποια highlights (όταν για παράδειγμα χτυπούσε τους "εαυτούς" τού παρελθόντος της στο "She' s not me") ήταν ευρηματικά και κάποιες διασκευές (όπως το "La isla bonitia" και το "Vogue") δεν απογοήτευσαν ούτε στο ελάχιστο. Μάλλον το αντίθετο συνέβη. Με όλα αυτά υπόψιν, κάποιοι Έλληνες, που το παίζουν Ιερείς της πολυπραγμοσύνης και της πνευματικής μέθεξης και οι οποίοι κραδαίνουν το σπαθί τους στο άρμα της καλλιτεχνικής δόξας, δήλωσαν ότι απογοητεύτηκαν γιατί πήγαν τάχα για ένα και μοναδικό τραγούδι (εν προκειμένω το "Frozen") που τελικά δεν ακούστηκε. Πώς μπορούν κάποιοι να έχουν τόσο επηρμένες απόψεις που τους μετατρέπουν σε γραφικές φιγούρες της ελληνικής πραγματικότητας; Αλλά όταν η Eurovision πλησιάζει θυμούνται την επική τους ερμηνεία στο "ντο φα φα φα, σολ φα σολα φα μι ντο σι μι μι μι"! Και δεν είναι οι μόνοι. Κάποιοι ανταποκριτές του Star που παρακολούθησαν την συναυλία δήλωσαν ότι το "4 minutes" το είπε playback. Λάθος! Μόνο ο Justin Timberlake ακουγόταν playback. Ήταν εύκολο να το διαπιστώσει κανείς, αφού η χροιά της φωνής της τραγουδίστριας στη συναυλία δεν είχε καμία σχέση με τη χροιά της φωνής της στο video clip. Μπορεί να ακούστηκαν περίπου 3 playback και κάποια (ίσως) overvoice, αλλά αυτό δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αυτό που είδα ήταν πολύ ανώτερο των προσδοκιών μου. Εξάλλου η επαφή της με το ελληνικό κοινό ήταν πολύ καλή. Στην Αγγλία την κατηγορούσαν γιατί δεν είπε "Hello London" και δεν ξαναβγήκε όταν την καλούσαν ξανά στην σκηνή. Τι περίμεναν παραπάνω; Την Madonna να ίπταται; Hey Guys! Face it! She's Madonna!

Just another new flirt!

2008-09-23T13:32:00.007+03:00

-Τηλέφωνο: Ντριν!
-Εγώ: Ποιός να είναι τώρα;
-Τηλέφωνο: Ντριιιιιν!
-Εγώ: Κοίτα που επιμένει!
-Τηλέφωνο: Ντριιιιιιιιιιιν!
-Εγώ: Παρακαλώ;
-Τηλέφωνο: Έλα ρε συ!
-Εγώ: Ποιός είναι;
-Τηλέφωνο: Έλα ρε ο Σ.
-Εγώ: Έλα ρε τι κάνεις; Προβληματισμένος ακούγεσαι...
-Σ.: Επειδή έχω πρόβλημα.
-Εγώ: Τί πρόβλημα;
-Σ.: Μία καινούργια κοπέλα με φλερτάρει επίμονα στο γραφείο!
-Εγώ: Όμορφη;
-Σ.: Κάτια Ζυγούλη!
-Εγώ: Προ εγκυμοσύνης;
-Σ.: Μη με δουλεύεις!
-Εγώ: Τι να μη σε δουλεύω, το πρόβλημα ποιό είναι; Τι στέφανα θα διαλέξεις;
-Σ.: Δεν είναι και πολύ έξυπνη!
-Εγώ: Εξισώσεις θα λύνετε; Τώρα, εάν τη θέλεις για μέλλουσα σύζυγο είναι πρόβλημα, αν τη θέλεις για να ξεπεράσεις την Νία είναι η ιδανική!
-Σ.: Δεν μπορώ σου λέω, θα πει καμιά μαλακία και θα με ξενερώσει.
-Εγώ: Ε, καλά μην την ρωτήσεις την άποψή της για τον μεταμοντερνισμό! Τέλος πάντων πώς κατάλαβες ότι σε φλερτάρει;
-Σ.: Με γλυκοκοίταζε και μετά ήρθε και μου μίλησε...
-Εγώ: Τί σου είπε;
-Σ.: Με ρώτησε τι ζώδιο είμαι...
-Εγώ: Ωχ! Και εσύ τί είπες;
-Σ.: Τί να πω; Ιχθείς!
-Εγώ: Δεν εννοώ αυτό! Μετά τι σου είπε;
-Σ.: Με ρώτησε με τι ωροσκόπο...
-Εγώ: Ωχ, ωχ! Καλά η Παγιατάκη είναι; Και τι έγινε μετά;
-Σ.: Ψέλισσα "δεν ξέρω".
-Εγώ: Και τί σου είπε;
-Σ.: "Κάτσε να στον βρω"!
-Εγώ: Και;
-Σ.: Τον βρήκε. Έχω ωροσκόπο Τοξότη!
-Εγώ: Καλά με δουλεύεις;
-Σ.: Σου λέω έχω κολλήσει. Είναι μεγάλο βούρλο. Βαλτωμένο μυαλό! Να το προχωρήσω;
-Εγώ: Τώρα τί να σου πω; Εγώ θα την σούταρα με την πρώτη της ερώτηση. Είναι τρόπος για να φλερτάρεις αυτός;
-Σ.: Αυτό σκέφτομαι κι εγώ...
-Εγώ: Μετά τί σου είπε;
-Σ.: "Ευτυχώς ταιριάζουμε"!
-Εγώ: Ησύχασα τώρα! Τί είπες εσύ;
-Σ.: Τη ρώτησα από πού είναι...
-Εγώ: Από πού είναι;
-Σ.: Μου είπε "από το σπίτι μου εδώ πιο κάτω"!
-Εγώ: Ωχ, ωχ, ωχ!
-Σ.: Τι να κάνω;
-Εγώ: Σύμφωνα με ένα πρόχειρο υπολογισμό μπορώ να σου πω ότι πρόκειται για ένα νέο είδος, το οποίο ανήκει στην ίδια συνομοταξία με την Άννα-Μαρία Λογοθέτη και την Στέλλα Μπεζεντάκου: "Θέλεις τραλαλά, θέλω τραλαλό!"
-Σ.: Πάντως είναι εκρηκτική γκόμενα!
-Εγώ: Και τί σκέφτεσαι;
-Σ.: Άστα έχω μπλέξει. Είμαι κολλημένος και με την Νία...
-Εγώ: Τον κουμπάρο μου μού θυμίζεις. Αλλά τουλάχιστον αυτός το ξεπέρασε γιατί βρήκε ιδανική περίπτωση!
-Σ.: Τί να κάνω;
-Εγώ: Μία λύση υπάρχει. Χρησιμοποίησέ την για αντιπερισπασμό και βγάλε την έξω στο "Villa Mercedes" πού βγαίνει και η Νία.
-Σ.: Ρε συ τρελλάθηκες; Να την ξανακερδίσω θέλω όχι να την χάσω δια παντός! Άσε που αν πετάξει καμία ατάκα η καινούργια θα με θεωρήσει εντελώς μαλάκα που τα έμπλεξα μαζί της!
-Εγώ: Φαντάζομαι πως η Νία δεν θα νομίσει ότι την πήρες για βοηθό στο γραφείο! Παρεμπιπτόντως, πώς την λένε;
-Σ.: Ανθούλα. Δηλαδή Υακίνθη την λένε, αλλά όλοι στο γραφείο την λέμε Ανθούλα. Αυτή μας το ζήτησε δηλαδή...
-Εγώ: Λοιπόν πολύ θέλω να τη γνωρίσω! Πες της να πάμε σινεμά να δούμε Dreyer! Χαχαχα!
-Σ.: Με τον πόνο μου παίζεις; Ξέρεις, μου πρότεινε να πάμε να δούμε το "Ζόχαν"!
-Εγώ: Δεν το βουλώνει τουλάχιστον!
-Σ.: Μιλάμε για περιπτωσάρα. IQ υπό του μηδενός. Προχθές με ρώτησε εάν το κοτόπουλο που τρώει στο διάλειμμα υπάρχει περίπτωση να είναι μεταλλαγμένο...
-Εγώ: Και πού είναι το πρόβλημα;
-Σ.: Έτρωγε μπριζόλα!
-Εγώ: Με δουλεύεις!
-Σ.: Δεν κάνω πλάκα, στο ορκίζομαι!
-Εγώ: Λοιπόν, εγώ λέω να τα φτιάξετε για λίγο, και εάν τη βαρεθείς φύτεψέ τη σε καμιά γλάστρα. Κανένας δε θα καταλάβει τη διαφορά.
-Σ.: Εν τω μεταξύ θέλει να γνωρίσει και τους φίλους μου.
-Εγώ: Κοίτα που ξαφνικά θα κόψω φιλίες μαζί σου... Πες της ότι έχεις σχέση εάν δεν σε ενδιαφέρει.
-Σ.: Καλά τα λέμε αύριο...
-Εγώ: Άντε ρε, γεια και υπομονή!

Επόμενη μέρα:

Σ. με 2 SMS: "Ξέρεις της είπα ότι έχω σχέση και μου έκανε σκηνή! Με ρώτησε τι παραπάνω έχει αυτή από εμένα και της είπα "μυαλό". Με έβρισε και δεν μου ξαναμίλησε!"
Εγώ με SMS: "Μήπως τελικά έτσι είναι καλύτερα;"
Σ. με SMS: "Ευτυχώς γλίτωσα από την μαλάκω! Με την Νία τί θα κάνω;..."

Πώς να γίνεις Σάρα Πέλιν από Σάρα Πέλιν;

2008-09-16T10:22:00.020+03:00

Πώς να μεταμορφωθείς από Σάρα Πέλιν (νικήτρια Αλάσκας στα διάσημα καλλιστεία "Μις Αλάσκα") σε Σάρα Πέλιν (Σοβαρή, Δυναμική, Φεμινίστρια, Ρεμπουπλικάνα, Μάνα-Μητέρα-Μαμά, Οικογενειάρχης, Χριστιανή, Συντηρητική, Υποψήφια Αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. 2008); Παρακάτω παραθέτουμε σε όλες τις γυναίκες, οι οποίες θέλουν να επιτύχουν στην καριέρα που θα επιλέξουν, δέκα απλά βήματα για να γίνουν σωστές καριερίστες. Στην υπερεπιτυχημένη και δημοφιλή λίστα για τα βήματα που έπρεπε να ακολουθήσουν οι άνδρες που ήθελαν να έχουν την επιτυχημένη πορεία του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ (Μπους πρόεδρος: Ηλίθιος Πρόεδρος / Μπους προ προεδρίας: Ηλίθιος) ήρθε η ώρα να ακολουθήσουν οι γυναίκες. Ομολογουμένως η συναταγή για τον Μπους περιελάμβανε ένα μόνο βήμα, η τακτική ωστόσο, για τη Σάρα Πέλιν είναι πιο σύνθετη. Πάρτε χαρτί και στυλό και σημειώστε!

1. Πετάς ό,τι ξέκωλο φορούσες για να σε ψηφίσει ο μοναδικός κριτής της διοργάνωσης "Μις Αλάσκα". Πετιούνται και τα ροζ μπλουζάκια με τις σπιρτόζικες ατάκες, τις εμπνευσμένες από το βλαχοαμερικανικό πνεύμα.
2. Φοράς ένα μονόχρωμο ταγιέρ, όσο το δυνατόν πιο σοβαρό, μαζεύεις τα μαλλιά σε κότσο, γίνεσαι διοπτροφόρος πρεσβυωπίας (ου γαρ έρχεται μόνον) και υιοθετείς ένα απειλητικό χαμόγελο τύπου Φρέντι Κρούγκερ. Το παλιό αυθόρμητο καλύτερα να το ξεχάσεις.
3. Παντρεύεσαι ένα ανδρείκελο, αραδιάζεις μία στάνη παιδιά, τα στήνεις δίπλα σου (εσύ μπροστά) και βγάζετε φωτογραφία (τύπου αμερικανικής διαφήμισης: κορν φλέικς και χαμόγελα μέχρι τα αυτιά).
4. Δηλώνεις "Μάνα στο Σταυρό του Πόνου, Πατριώτισα και Αμερικανίδα Χριστιανή" (όπου Αμερικανίδα Χριστιανή σημειώστε: κατά της άμβλωσης και των ομοφυλόφιλων, υπέρ της οπλοκατοχής και του ανελέητου κυνηγιού σε άγρια ζώα).
5. Δίνεις 150 δολάρια σε όποιον πατριώτη σκοτώσει λύκο στην Αλάσκα.
6. Θεωρείς γελοίο (σκας κι ένα χαμόγελο προαιρετικά) το γεγονός ότι θεωρούν τις πολικές αρκούδες προστατευόμενο είδος τη στιγμή που είσαι επιφανές μέλος των οικολόγων.

7. Γίνεσαι μητέρα για πέμπτη φορά με σπάνιο τρόπο. Μέχρι τώρα δύο τρόποι υπήρχαν για να γίνεις μητέρα. Ο ένας ήταν με τον κρίνο. Τώρα ευφευρέθηκε ο τρόπος Σάρα Πέλιν. Καλύπτεις το σκάνδαλο της 17χρονης εγκυμονούσας κόρης σου (προαιρετικά φώναζέ την Μπρίστολ), παίρνεις λίγα κιλά και φέρνεις στον κόσμο ένα νέο μέλος που θα μεγαλώνει μπερδεύοντας τις έννοιες μαμά, γιαγιά και αδερφή. Το μπέρδεμα είναι υποχρεωτικό.

8. Ξεχνάς το εύθραυστο περιβάλλον της Αλάσκας και ως Αμερικανίδα οικολόγος υποστηρίζεις την άντληση πετρελαίου (κάποτε πρότεινες τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας).

9. Το παίζεις έκπληκτη βγάζοντας άναρθρες κραυγές (aaaah!, οοοh!, οh dear, oh my!) όταν ο ΜακΚέιν σε χρίζει "Αμερικανίδα Αντιπρόεδρο", ωστόσο είσαι άξια του τίτλου μόνο εάν κερδίσεις τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Χίλαρι.

10. Βγαίνεις πριν από τον ΜακΚέιν στις πίστες για να θερμάνεις το κλίμα, μην ξεχνάς το χαμόγελο-πρέπει να το βλέπει και ο τελευταίος πληρωμένος κομπάρσος-και αγαπάς όλο τον κόσμο, εκτός από τον Ομπάμα και τους τρομοκράτες (όχι σου είπα δεν είναι αυτός ο καραφλός που κυνηγάει τον Μπαγκς Μπάνι! Όχι ούτε η κακιά μάγισσα στην Μπάρμπι Ραπουνζέλ!) Αν τα καταφέρεις σου αξίζουν θερμά...

...συγχαρητήρια! Από έτσι:

έγινες έτσι:

Ι LOVE YOU! JE T' AIME! TI AMO! ΣΕ ΑΓΑΠΩ!...

2008-09-12T12:09:00.007+03:00

Πριν λίγο είχα μία συζήτηση με έναν γνωστό μου, ο οποίος μου είπε ότι δεν είναι σωστό απέναντι στους bloggers να γράφω για τη γυναίκα μου. "Τι ενδιαφέρει αυτούς για τη γυναίκα σου; Το blog υπάρχει για να εκφέρεις διάφορες απόψεις". Ωστόσο, ο φίλτατος Spy λέει ότι η απόλυτη δημοκρατία σε ένα blog δεν είναι και τόσο καλή. Επειδή λοιπόν συμφωνώ με τον τελευταίο να που αφιερώνω ένα βιντεάκι στην πολυαγαπημένη μου Νηρηίδα...

O αισθητιστής ευαγγελίστηκε!

2008-09-09T09:37:00.008+03:00

Την περασμένη Παρασκευή στις 15:00 περίπου, με έπιασε ένας δυνατός πόνος στο στομάχι. Βρισκόμουν στη δουλειά και έψαχνα ένα παυσίπονο, αλλά τα φαρμακεία τέτοια ώρα ήταν (φυσικά) κλειστά. Στις 17:00 που σχόλασα κατευθύνθηκα γρήγορα προς το σπίτι μου πήρα ένα malox και κοιμήθηκα νηστικός, προκειμένου να ξεπεράσω τον πόνο. Ξύπνησα μετά από πέντε ώρες περίπου με αφόρητους πόνους. 23:45 τηλεφώνησα για να μάθω ποια νοσοκομεία διανυκτέρευαν μέχρι τις 08:00 και τα μόνα ήταν ο «Ευαγγελισμός» και το «Τζάνειο». Ξεκίνησα να πάω στο πρώτο, καθότι ο Πειραιάς είναι πολύ πιο μακριά από το σπίτι μου. Eυτυχώς βρίσκω άμεσα ένα ταξί, αλλά ο ταξιτζής με προειδοποίησε ότι θα σταματήσει σε ένα καφενείο για να πάρει καφέ. Δεν είχα πρόβλημα. Η χρέωση άλλωστε ξεκίνησε μόλις επέστρεψε στο καθήκον. Στις 24:00 ήμουν ήδη στον Ευαγγελισμό. Έδωσα και εγώ το χαρτί της αναμονής στο Παθολογικό και μετά από λίγη ώρα άρχισαν να με εξετάζουν. Πρώτα με ψηλάφηση, μετά με έστειλαν για υπέρηχο, έπειτα μου πήραν αίμα, με έστειλαν στο χειρουργείο για να με δει και ο χειρουργός, ο ίδιος με έστειλε στο ακτινολογικό (ο ακτινολόγος ήταν έξαλλος γιατί δεν έβγαζε τα γράμματα, μέχρι που ζήτησα από τον χειρουργό να γράψει καλύτερα τον τύπο της ακτινογραφίας). Κάνω και την ακτινογραφία ξανά πίσω στο χειρουργείο, με βλέπει και ο επιμελητής, βγαίνουν και τα αποτελέσματα της αιμοληψίας, φεύγω από εκεί, ξανά στο παθολογικό, με εξετάζει και η επιμελητής του τμήματος και μου είπαν για ένα ένζυμο που είχε υψηλό δείκτη λόγω τραυματισμού των μυών λόγω γυμναστικής καταπόνησης! Σκεπτόμενος την γυμναστική καταπόνηση θεωρώ ότι μάλλον ήταν αποτέλεσμα του κουβαλήματος των επίπλων που αγοράσαμε προσφάτως! Τελικά μου είπαν να ξαναπάω οπωσδήποτε για μία επιπλέον αιμοληψία κάτι που κανόνισα άμεσα. Ο σκοπός της ανάρτησης, ωστόσο, δεν είναι να μάθετε για την ατυχία μου, αλλά μάλλον για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Έχουμε συνηθίσει να κατηγορούμε με ευκολία το σύστημα υγείας της χώρας, γιατρούς, νοσηλευτές και διαδικασία εξέτασης. Εγώ έχω να πω, ότι παρόλο που στο νοσοκομείο έκατσα πέντε ώρες ακριβώς, οι εξετάσεις μου έγιναν άμεσα, με υπευθυνότητα, με ενδιαφέρον και κάθε γιατρός (συνολικά με είδαν έξι) μου φέρθηκε με ευγένεια και σοβαρότητα. Τη στιγμή μάλιστα που η ώρα δεν ήταν και η καλύτερη (σκεφτείτε ότι στο χειρουργείο υπήρξαν έξι κρίσιμα περιστατικά με αυτοκινητικά ατυχήματα – δεν ξέρω εάν οι δύο που χτύπησαν άσχημα με μηχανή τελικά επέζησαν) δεν έχω παρά να επαινέσω κάθε γιατρό και νοσηλευτή, που έτρεχε και δεν πρόφταινε. Από την άλλη, στο παθολογικό υπήρξαν και άλλα πολύ κρίσιμα περιστατικά. Δηλητηριάσεις, σπασμοί από υπερβολική δόση και άλλα. Μήπως να είμαστε στο μέλλον πιο προσεκτικοί όταν θέλουμε να κατηγορήσουμε το σύστημα υγείας της χώρας;

Αφιερωμένες στην blogger δήμητρα!

2008-09-08T12:11:00.017+03:00

Οι φωτογραφίες που ζήτησε η δήμητρα, αξιοσέβαστη επισκέπτης του blog μου.

Τιμής ένεκεν!

2008-09-04T14:56:00.044+03:00

Τιμής ένεκεν σε όλους τους φιλτάτους bloggers, οι οποίοι μου απέστειλαν τόσες ευχές για τον γάμο μου (προ του γεγονότος, αλλά και ύστερα) από όσες έχω δεχτεί σε όλη την 29χρονη ζωή μου, θα περιγράψω εν τάχει το γαμήλιό μου ταξίδι, το οποίο κράτησε μια εβδομάδα. Υπό κανονικές συνθήκες θα πηγαίναμε στο Παρίσι, αλλά λόγω του ότι η Νηρηίδα μου περίμενε τηλέφωνο για την επιλογή της ως αναπληρώτρια (όπερ και εγένετο) αποφασίσαμε να πάμε κάπου πιο κοντά για να προλάβει να υποβάλλει τα χαρτιά που δηλώνουν την ανεπιφύλακτη αποδοχή της θέσης. Εγώ λοιπόν πρότεινα την Κέρκυρα για τον απλούστατο λόγο ότι το Αχίλλειο είναι το μοναδικό ανάκτορο της Αυτοκρατείρας Ελισάβετ (για την οποία κόβω φλέβα) που δεν έχω δει και διακαώς επιθυμούσα ανέκαθεν να επισκεφτώ. Μετά λοιπόν τις επισκέψεις μου – προ ετών – στο Ποσενχόφεν, στη Βιέννη, στην Βουδαπέστη και σε όλα τα μέρη που περπάτησε η προαναφερθείσα Αυτοκράτειρα μου εδόθη η ευκαιρία να πάω και στο ανάκτορο που το χάρηκε ελάχιστα. Την νύχτα μετά τη γαμήλια δεξίωση (κανονικά γλέντι ήταν, αλλά προτιμώ στη θέση του μπουζουκιού να σκέφτεστε ένα πιανοφόρτε και μια άρπα παραπλεύρως) κοιμηθήκαμε – που λέει ο λόγος – σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο κοντά στα Τρίκαλα... Την επομένη φεύγουμε για την Αθήνα. Φτάνουμε κατάκοποι, κοιμόμαστε τέσσερις ώρες, ετοιμάζουμε βαλίτσες ταχύτατα και κατευθυνόμαστε προς το Ελ. Βενιζέλος – Χόκτιφ (για να μην ξεχνιόμαστε). Αγοράζω από τα (τύποις πια) αφορολόγητα το Τουκάν του Adi Stocker από τη Swarovski, το οποίο η πωλήτρια το χούφτωσε χωρίς γάντια κάνοντάς με έξαλλο, αγοράζει και η αγαπημένη μου σύζυγος κάτι δωράκια και περιμένουμε στην αίθουσα. Το ίδιο αεροπλάνο παίρνει και ο Χατζηνικολάου (λεπτομέρεια) και απογειωνόμαστε. Η πτήση είναι μια χαρά και μετά από 45 λεπτά περίπου προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο της νήσου των Φαιάκων. Με το που παίρνουμε βαλίτσες ακούμε την χαρακτηριστική μελωδική προφορά των Κερκυραίων, παίρνουμε πάραυτα ένα ταξί και μας οδηγεί στο ξενοδοχείο. Αλλά ακόμα είναι νωρίς για να πάρουμε τη σουίτα, αφού το προηγούμενο ζευγάρι θα έφευγε στις 12 το μεσημέρι και γευματίζουμε σε ένα απόμερο ταβερνάκι. Φεύγουμε για το ξενοδοχείο. Κεντρικό, πανέμορφο και από τη σουίτα μας βλέπαμε τη θάλασσα εκατέρωθεν του κάστρου και ολόκληρη την Σπιανάδα. Ξεκουραζόμαστε (κοιμόμαστε για ώρες) και κατεβαίνουμε για φαγητό. Τρώμε κάτι πρόχειρο, ενώ μία διαφωνία που έχω με τη σύζυγό μου μας χαλάει τη βραδιά και, μουντζώνοντας αμφότεροι τα μούτρα μας που αφήσαμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν στη δίνη του εγωισμού μας, ξημερώνει η επόμενη μέρα. Τη δεύτερη μέρα πάμε για μπάνιο στην ονειρεμένη παραλία της Γλυφάδας. Εξίσου ονειρεμένη είναι και η χρέωση του ταξιτζή που φυσικά δεν έβαλε ταξίμετρο. Επιστρέφουμε στην πόλη της Κέρκυρας, κάνουμε βόλτα με ένα αμαξάκι με το μουλάρι που λεγόταν Τσάρλι και ζητάμε πληροφορίες για κανένα cult εστιατόριο. Μας προτείνουν ένα, το οποίο είχε μία ιστορία κάποτε, αλλά τώρα δε λέει τίποτα. Μας πέταξαν αμέριμνα τους τιμοκαταλόγους, το φαγητό της συζύγου το πάστωσαν στο πιπέρι και τελικά πήρε δεύτερο πιάτο. Φτάνουμε στην τρίτη μέρα. Φεύγουμε για το Αχίλλειο, ξεχάσαμε και τις δύο φωτογραφικές και αγοράζουμε μία μίας χρήσης. Αφίσες, κάρτες και δώρα αγοράσαμε μπόλικα. Επιστρέφοντας στην πόλη της Κέρκυρας τρώμε σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο ονόματι "Pomo d’ oro". Εκπληκτικό σέρβις, χαλαρή διάθεση και haute cuisine φαγητό. Μετά αγόρασα ένα διπλό cd της Aρβανιτάκη για την κούκλα που βλέπετε να το ανοίγει συγκινημένη και πάμε για ύπνο μετά από μία ωριαία βολτίτσα. Την επομένη πάμε στην Παλαιοκαστρίτσα (παρεμπιπτόντως τα όμορφα κορίτσια ήταν λίγα). Φάγαμε σε ένα παραλιακό ταβερνάκι, πήγαμε στο μοναστήρι, γεμίσαμε τσάντες με δώρα, κάναμε βαρκάδα σε κάτι σπηλιές, μάλιστα μία έκανε ωραίο χρωματισμό λόγω του φωτός (παρατίθεται) και το βράδυ πάμε στο "Villa Mercedes", το οποίο είχε άθλια μουσική και φύγαμε μετά από λίγο. Τρώμε στις 4 τα ξημερώματα και κοιμόμαστε μέχρι το επόμενο μεσημέρι. Την επομένη κάναμε μία υποβρύχια βαρκάδα και βλέπαμε τον πανέμορφο κόσμο του βυθού (τους δύτες της διοργάνωσης να κρατάνε δύο αστακούς για να τους φωτογραφίσουμε και μετά να παίζουν με τις φώκιες). Τρώμε σε ένα καλό εστιατόριο, κάνουμε βόλτα με το τρενάκι, συναντώ ένα μοντέλο που είχα πάρει συνέντευξη στο άμεσο παρελθόν με τον δεσμό της (που τον διατηρεί υποτίθεται κρυφό περιφέροντάς τον στα πιο κοσμικά μέρη της Ελλάδας, αλλά όλοι πια το ξέρουν) και πάμε για μπάνιο στον ναυτικό όμιλο. Την τελευταία μέρα πήγαμε στο Κάστρο, όπου η σύζυγος μού έσπασε ελαφρώς τα νεύρα, επειδή τραβούσε με την ψηφιακή συνέχεια φωτογραφίες. Πήγαμε στην άθλια θάλασσα των Μπενιτσών, επιστρέψαμε, φάγαμε στο ταβερνάκι «Τα Κοκόρια» και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής… Στο αεροπλάνο, πίσω από τη σύζυγο καθόταν ο ηθοποιός Καραμίχος και σε όλο το ταξίδι αναρωτιόταν εάν έπρεπε να φωτογραφηθεί μαζί του ή όχι. Τελικά δεν το έκανε. Αυτά τα ολίγα συνέβησαν στην Κέρκυρα. Περάσαμε εκπληκτικά. Το νησί είναι υπέροχο και δεν το βαρεθήκαμε καθόλου. Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ. Ζητώ συγγνώμη πρωτίστως από τον ένα blogger που ψήφισε να στείλει στο απόσπασμα την έκταση των αναρτήσεών μου και μετά σε όλους τους υπόλοιπους. Εις το επανιδείν ή μάλλον στο επαναγράψειν!

Tired but happy...

2008-09-02T11:20:00.016+03:00

Φίλοι bloggers να που επέστρεψα παντρεμένος! Τώρα πώς να σας διηγηθώ τα καθέκαστα του γάμου; Είναι και πολλά... Λοιπόν, ας αρχίσω! Φίλοι που δεν περίμενα με επισκέφτηκαν στην Ελάτη. Λίγες μέρες νωρίτερα οι εξαιρετικοί γονείς του κουμπάρου μου αποφάσισαν να ακυρώσουν ένα ταξίδι για να παρευρεθούν στο μυστήριο και στη δεξίωση. Πραγματικά από τους πιο ωραίους ανθρώπους - με όλη τη σημασία της λέξης - που έχω γνωρίσει. Υπέροχοι άνθρωποι με δυσεύρετο επίπεδο. Από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές του γάμου ήταν η ώρα που συνομιλούσα μαζί τους. Η επίσκεψη της Κ., ελπίζω μελλοντική κουμπάρα, ήταν ακόμα μία περίπτωση που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Τώρα στα καθέκαστα. Από την Ελάτη προς την Πύλη αυτοκίνητα με δεμένα μαντήλια κατευθύνονται κορνάροντας προς την εκκλησία της περιοχής. Το αυτοκίνητο που οδηγεί τον γαμπρό (εμένα δηλαδή, αν το ξεχάσατε) κολλάει πίσω από ένα γερανό (όχι το πουλί), ο οποίος έχει κολλήσει με τη σειρά του πίσω από ένα φορτηγό. Κορνάρουμε για να κάνει λίγο πιο πέρα. Η νύφη (η σύζυγός μου δηλαδή, αν το ξεχάσατε) προπορεύεται! Κουνάμε το μαντήλι για να δει ο φορτηγατζής ότι πάμε στο γάμο και αυτός μας κουνάει με τη σειρά του ένα άλλο μαντήλι. Ή τόσο βλάκας ήταν ή τόσο μεθυσμένος! Λες και το έκανε επίτηδες δεν παραμερίζει. Ίσα - ίσα παρεμποδίζει περισσότερο την προσπέρασή μας. Ειδοποιούμε την νύφη (ναι, ναι, αυτή που νομίζετε) να καθυστερήσει. Όπερ και εγένετο. Φτάνουμε στη γέφυρα που θα την περίμενα. Περιμένω τον ανθοπώλη να μου δώσει την ανθοδέσμη που παρήγγειλα (πορτοκαλί κρίνα - ειδική παραγγελία από την ανατολή παρακαλώ). Εδώ ο ανθοπώλης, εκεί ο ανθοπώλης, πού είναι ο ανθοπώλης; Αλλά ο ανθοπώλης περιμένει στην εκκλησία, πολλά μέτρα μακριά από τη γέφυρα. Τρέχει ο πατέρας μου να τον βρει. Τον βρίσκει. Μου φέρνει την ανθοδέσμη. Πέφτει σύρμα στην αγαπημένη μου. Μπορεί να διαβεί τη γέφυρα. Την περιμένω απέναντι! Η καλλιτέχνις φωτογράφος βρίσκει την ευκαιρία να με πάρει φωτογραφίες σε χαλαρή στάση (τύπου "εγώ δεν ξέρω από περγαμόντο", παρόλο που εγώ είμαι σε φάση "να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμέγκο απάνω - μάτια μου"). Ακούω τα όργανα. Να, λέω, πλησιάζει η στιγμή. Η αγαπημένη μου γυναίκα Νηρηίδα. Υπέροχη. Η αναδυόμενη Αφροδίτη (ως άλλος άγγελος του Botticelli). Από τη στιγμή που τη βλέπω καρφώνει το βλέμμα της στα θεία μάτια μου (αν δεν πιστεύετε το "θεία", ρωτήστε το γιατρό που με κράτησε 29 χρόνια πριν!). Τα όργανα τη συνοδεύουν με ένα όμορφο παραδοσιακό κομμάτι (αποφεύγοντας το σκόπελο του βλαχοbaroque που βλέπουμε στους παραδοσιακούς γάμους). Εγώ δεν φοράω τα γυαλιά (δεν μου πάνε τα άτιμα!) και δεν βλέπω αυτούς που μας χειροκροτάνε. Δεν αναγνωρίζω κανέναν σε απόσταση μεγαλύτερη των 7 - 8 μέτρων. Ευτυχώς η επιμονή μου για ανεμιστήρα στην εκκλησία έφερε (το επιθυμητό) αποτέλεσμα. Η ζέστη είναι ανυπόφορη. Έλα όμως που ο καλοκάγαθος παππούλης που οδηγεί το μυστήριο μπαίνει μπροστά από τον ανεμιστήρα. Για αρκετά λεπτά ιδρώνω σαν το άλογο. Ευτυχώς μετά από λίγο ξαναφεύγει από εκεί και ηδονίζομαι καθώς ο αέρας αυτής της ανυπέρβλητης εφεύρεσης μου χαϊδεύει το πρόσωπο! Η πλατυποδία μου με πεθαίνει. Ευτυχώς οι ειδικοί πάτοι μετριάζουν τον πόνο. Μετακινούμαι ελαφρά, ώστε να μην γίνω αντιληπτός από τους πίσω μου. Η φωτογράφος μας κάνει νοήματα. Ψάχνει το καλό μας προφίλ (προχθές μας διαβεβαίωσε ότι οι φωτογραφίες είναι άψογες!). Ο παπάς δεν κάνει περικοπές στο μυστήριο, με αποτέλεσμα να κρατάει αρκετά. Αρχίζει η τραγική στιγμή του Ησαϊα. Το ρύζι κοντεύει να μου βγάλει τα μάτια. Το εκδφανδονίζουν με δύναμη και όλο το κοστούμι, από πάνω μέχρι κάτω γεμίζει ρύζι. Στο τέλος, ο παπάς δεν δέχεται χρήματα (είναι από αυτούς που εξυψώνουν την εκκλησία, παρόλο που δέχεται πιέσεις από τους διάφορους δεσπότες "για να μην χαλάει την κατάσταση") αν και ο κουμπάρος μου έχει όλη τη διάθεση να τού τα προσφέρει. Βγαίνουμε έξω χαιρετάμε τον κόσμο (το 95% για μένα είναι παντελώς άγνωστοι!). Χαιρετάω και αντεύχομαι ακόμα και στους παντρεμένους. Η μητέρα μου λιποθυμάει (όχι από την συγκίνηση, αλλά από την αφυδάτωση). Συνέρχεται και ο κόσμος οδηγείται στο κέντρο. Εμείς βγάζουμε φωτογραφίες. Πηγαίνουμε αργότερα πέφτει σύρμα στον dj και κανονίζει την θεαματική μας είσοδο! Τώρα πώς έμπλεξε το "Beat it" με το "Beggin" και το "Dancing Queen" παραμένει άλυτο μυστήριο. Πάντως είναι ικανότατος. Παίζει και ένα κομμάτι της Celine Dion που χορεύω με την γυναίκα μου και οι παρευρισκόμενοι ζητάνε δήλωση. Δηλώνω ότι είναι η καλύτερη επιλογή της βραδιάς το να έρθουνε στο γάμο. Πέφτει γέλιο και η βραδιά συνεχίζεται με χαιρετούρες, φαγητό και ένα γλέντι άνευ προηγουμένου. Χορεύω με όλες τις γυναίκες. Δεν μένει ούτε μία εκτός από κάτι φίλες της γυναίκας μου που ήρθαν από την Taiwan και από την απόλυτα cult προσωπικότητα κα Β., μητέρα του κουμπάρου μου. To γλέντι τελειώνει τέσσερις, κατάκοπο το ζεύγος πηγαίνει σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο και φεύγει την επομένη για το αεροδρόμιο των Αθηνών όπου θα αναχωρήσει για ένα μίνι ταξίδι μέλιτος. Φωτογραφίες από το ταξίδι θα έχετε προσεχώς. Πολλά νέα ευχάριστα συνέβησαν σε αυτό το ταξίδι. Εγώ επιλέχθηκα από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου για τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής και η γυναίκα μου επιλέχθηκε ως αναπληρώτρια σε σχολείο του Πειραιά που αποτελούσε και την πρώτη της επιλογή. Αλήθεια, για να αλλάξουμε λίγο θέμα, με τους Ολυμπιακούς τι έγινε; Ακούστηκε καθόλου ο Εθνικός μας Ύμνος; Έστω και ντοπαρισμένος;

Μεθαύριο κρεμάται επί αγχόνης...

2008-08-22T13:06:00.010+03:00

Αγαπητές και αγαπητοί μου bloggers, σας αφήνω για λίγο. Αύριο φεύγω για την Ελάτη όπου θα τελεστεί το μυστήριο του γάμου μου. Ναι, ναι όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε την Κυριακή 24 Αυγούστου υπογράφω (καθώς λέγεται) την θανατική μου καταδίκη. Άμα ο δρόμος σας βγάλει στην Πόρτα Παναγιά - την εκκλησία που παραθέτω - περάστε να μου πείτε το "Να ζήσετε". Θα επιστρέψω τη Δευτέρα, αλλά Τρίτη θα φύγω με την αγαπημένη μου για πέντε μέρες. Θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω με εσάς από το ξενοδοχείο. Προς το παρόν σας αφήνω λοιπόν γιατί δεν αντέχω τους αποχαιρετισμούς... Kαι μην ξεχνάτε να ψηφίζετε για το blog μου... την αναδιαμόρφωσή του (λέμε τώρα!...). Σας ασπάζομαι!

Κομφορμισμός και απαιτήσεις: Το αστικό δράμα

2008-08-18T10:09:00.008+03:00

Οι ιστορίες που μου αναφέρει η αγαπημένη γυναίκα μου, αποτελούν αφορμή για αναρτήσεις που, τουλάχιστον για 'μένα, παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Η ίδια μπορεί να διαφωνεί για την επιμονή μου να τις κάνω θέμα προς συζήτηση, αλλά πιστεύω ότι όλοι, bloggers και μη, αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Πριν δύο μέρες λοιπόν, μου έδειξε μία φωτογραφία (ψηφιακή - για να μην ξεχνιόμαστε) μίας φίλης της, η οποία - όπως φαινόταν (πάντα στην φωτογραφία) - απολάμβανε τη ζεστασιά του συντρόφου της. Ένα θαυμάσιο ζευγάρι. Όπως μου είπε η γυναίκα μου, η κοπέλα αυτή αγαπάει πολύ τον νεαρό, όπως κι εκείνος την κοπέλα. Η κοπέλα έχει σπουδάσει. Το αν οι σπουδές της έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα (καλές απολαβές οικονομικής υφής) είναι μία άλλη υπόθεση. Για τους γονείς της δεν έχει καμία σημασία. Οι σπουδές για την μητέρα της είναι το κλειδί προς την "σωστή" αποκατάσταση. Ο νεαρός από την άλλη είναι γκαραζιέρης - παράδειγμα προς αποφυγή. Η μάνα δεν ενέκρινε ποτέ αυτόν τον δεσμό, πολύ περισσότερο τον αρραβώνα και ακόμα περισσότερο τον γάμο. Υποτίθεται ότι τώρα τον έχει αποδεχτεί. Προκειμένου να μην χάσει την κόρη της, δέχτηκε ό,τι "στραβό" επέλεξε η δεύτερη για την μελλοντική ζωή της. Εξεπλάγην όταν έμαθα ότι η μητέρα υπήρξε και "παιδί των λουλουδιών". Αντικομφορμίστρια από τις λίγες. Αλλά μετετράπη σε κάτι άλλο με τα χρόνια, έγινε κι εκείνη "το ψαράκι της γυάλας" του Μάριου Χάκκα. Αναρωτιέμαι: στα seventies, σκεφτόταν ότι το παιδί της θα υποχρεωνόταν ή στην υποχώρηση ή στη φυγή; Στην υποταγή απέναντι σε μία γυναίκα που θα είχε αποδεχτεί τις συνθήκες που επιβάλλει η αστική τάξη; Εγώ, εσείς και όλοι μας; Πόσο απελπιστικό μπορεί να είναι αυτό; Η μη αποδοχή μίας επιλογής που κάνει τους συγγενείς μας πραγματικά ευτυχισμένους; Και τι θα πει γκαραζιέρης; Επειδή δεν έχει διπλώματα σε μία χώρα που ούτως ή άλλως δεν σημαίνουν και πολλά, τουλάχιστον τώρα; Εκνευρίζομαι όταν παρατηρώ, ιδιαίτερα σε επιαρχιακές κωμοπόλεις, ότι το πτυχίο αποτελεί αυτοσκοπό. Έχω ακούσει να λένε μητέρες στα παιδιά τους, "πάρε το πτυχίο γιατί θα σε κοροϊδεύουν". Τι προωθούμε; Κι άλλους άνεργους, που από φιλόλογοι θα εργάζονται σε fast food, από δικηγόροι θα οδηγούν ταξί, από ιατροί θα δουλεύουν στο μοναστηράκι σαν μικροπωλητές; Πόσο ηλίθιοι στεκόμαστε πολλές φορές; Ο κορεσμός σε όλα σχεδόν τα επαγγέλματα πτυχίου δεν μας έμαθε ακόμα τίποτα; Παρεμπιπτόντως, ο γκαραζιέρης, βγάζει πολύ περισσότερα χρήματα από την κοπέλα. Έτσι, για να μαθαίνουμε σιγά σιγά. Τώρα τι θα προτιμούσε η μητέρα; Έναν χαμηλόμισθο πτυχιούχο για την κόρη της; Την σκλαβιά του παιδιού της στις προτιμήσεις της;

H μετάλλαξη των εικαστικών τεχνών

2008-08-13T11:30:00.034+03:00

Πρόσφατα, είχα αποφασίσει να αναρτώ σκέψεις που πιθανόν να ενδιαφέρουν και τους όποιους επισκέπτες μου, αλλά κάτι τέτοιο σήμαινε ότι θα έπρεπε να απορρίψω κάποιες άλλες. Κι επειδή κατ’ εμέ η απόρριψη σκέψεων μπορεί να μετατρέψει αυτομάτως σε εν δυνάμει θύμα της μετριότητας όποιον το κάνει, σκέφτηκα να αναρτήσω ένα αδιάφορο, ίσως για τους περισσότερους, σχόλιο που αφορά την μετάλλαξη της τέχνης της φωτογραφίας και πώς αυτή η κορυφαία εικαστική τέχνη μετετράπη σε φτηνό και άκρως εμπορεύσιμο είδος. Η έλευση της ηλεκτρονικής φωτογραφικής μηχανής, μας απομάκρυνε από το να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την φωτογραφία ως τέχνη. Βγάζουμε άπειρες φωτογραφίες και ελέγχουμε σε δευτερόλεπτα την ποιότητά τους (πλάνη πιστεύω, αφού η δυνατότητα φτηνής λήψης – μόνο μπαταρία καταναλώνεις – μας απομακρύνει από το να προσπαθούμε για πιο καλλιτεχνικά άρτιες λήψεις). Εγώ προσωπικά χρησιμοποιώ τον απλό, συμβατικό τρόπο λήψης. Με εξιτάρει η αναμονή της εμφάνισης του φιλμ και θεωρώ γλυκιά την διαπίστωση για το πόσο όμορφες ή άσχημες λήψεις έχω κάνει λίγο καιρό πριν. Η αυτοματοποίηση έβλαψε την φωτογραφία ως τέχνη, η ευκολία του στιγμιαίου ελέγχου λήψης, τα εφέ που προσθέτεις, το ως ένα βαθμό photoshop που επιτυγχάνεις, άρχισε να εξαλείφει την, ούτως ή άλλως, τρεμοπαίζουσα γοητεία της λήψης. Όπως ο δίσκος βινυλίου έδωσε τη θέση του στο cd, αλλά χάθηκε ο πλούσιος, μεστός του ήχος, αφού αντικαταστάθηκε από τον «μεταλλικό» του συμπιεσμένου απογόνου του, έτσι και η συμβατική φωτογραφική τείνει να δώσει τη θέση της στην ηλεκτρονική που ετοιμάζεται να τη διαδεχτεί. Εχθές δώρισα στην προσεχή γυναίκα μου μία εξαιρετική ανθοδέσμη από πορτοκαλί lilium. Εντυπωσιασμένη από τη ζωντάνια των λουλουδιών άρχισε να τα τραβάει φωτογραφίες με την ηλεκτρονική φωτογραφική της μηχανή. Δεν στόχευε στην ποιότητα της λήψης, αλλά την ποσότητα. Μέσα στις δεκάδες λήψεις θα υπήρχαν δύο τρεις καλές, όπερ και εγένετο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μία καλή συμβατική φωτογραφική μηχανή είναι καλύτερη από μία ψηφιακή Leica. Και αυτό γιατί ακόμα δεν μπόρεσε να αντικατασταθεί το μεστό χρώμα και η ευκρίνεια του φιλμ. Η φωτογραφία είναι η απόδειξη πώς ο εκσυγχρονισμός, η πλήρης εμπορευματοποίηση, αλλά και η ταχεία αυτοματοποίηση έβλαψε κυρίως και μετά ωφέλησε τις διάφορες εκφάνσεις της τέχνης. Tελικά η ψηφιοποίηση μπορεί να υπερνικήσει την ποιότητα ενός φιλμ ή αποτελεί τον τρόπο για να δεχθούμε την μετριότητα ως την βέλτιστη λύση;

R for "Reunion", U for "Unknown"!

2008-08-11T14:18:00.009+03:00

Tώρα που ο γάμος μου πλησιάζει απειλητικά αρχίζω να μπαίνω στην τελική ευθεία ακόμα και συναισθηματικά. Λοιπόν, το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός γάμου, είναι μάλλον οι προσκλήσεις. Παραγγέλνεις έναν μεγάλο αριθμό προσκλήσεων και καμιά τριανταριά παραπάνω για να συνειδητοποιήσεις ότι κι αυτές οι παραπάνω προσκλήσεις, τελικά είναι μικρό δείγμα που σου εξομολογείται μυστικά, ότι πάλι φάνηκες μη προνοητικός. Από το πουθενά ξεπετάγονται νέα άτομα που πρέπει να προσκαλέσεις. Φίλοι φίλων που γνώρισες σε κάποιο πάρτι ή κάποιο περασμένο καλοκαίρι και τους είχες υποσχεθεί ότι δε θα παραλείψεις να τους στείλεις πρόσκληση στον μελλοντικό και τότε, τόσο μακρινό γάμο σου. 30 έξτρα προσκλήσεις πού θα πρωτοστείλω; Και να που εμφανίζονται κι άλλα άτομα! Τηλεφωνώ προχθές σε μία πάλαι ποτέ κολλητή φίλη από το φροντιστήριο που πήγαινα το 1997 - 98 για να την προσκαλέσω στο γάμο. Μαθαίνω ότι η αδελφή της, μόνιμη κάτοικος του Birmingham είναι δίπλα της και επιθυμώ να της μιλήσω. Τη ρωτάω πότε ήρθε, αστειευόμαστε, γελάμε... Μου αναφέρει ότι πρόσφατα είδε μία πολυαγαπημένη καθηγήτρια που είχαμε στο φροντιστήριο και που την θυμόμουν με όλες τις λεπτομέρειες που ένα παιδί 17 χρονών θυμάται μία γοητευτική καθηγήτρια... Ρωτάω για το τηλέφωνό της, τίποτα! Δε θα μείνω με σταυρωμένα χέρια. Τηλεφωνώ στις πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου. Δύσκολο να τη βρω αφού το τηλέφωνό της μάλλον είναι στο όνομα του συζύγου της. Το 1998 περίπου είχαμε πάει στον γάμο της. Λέω το όνομα, σπάνιο μου φάνηκε, αλλά πάνω από δέκα εμφανίστηκαν. Αρχίζω και τηλεφωνώ σε κάθε τηλέφωνο. Η κάθε γραμμή είναι σαν τις τσέπες. Στην τελευταία βρίσκεις αυτό που ψάχνεις. Αφού λοιπόν πολλές ευγενικές κυρίες μου έκλεισαν το τηλέφωνο λέγοντάς μου πως ποτέ δεν υπήρξαν εκπαιδευτικοί και, μία μου τόνισε πριν τολμήσω να μιλήσω "αμάν μας πρήξατε με τις πιστωτικές κάρτες", φτάνω και στη γραμμή που έχει μείνει τελευταία. Τρέμω. Γεμάτος συγκίνηση ζητάω την κυρία Ε. Μισό λεπτό μου απαντάει ο σύζυγος και περιμένω... Ακολουθεί επακριβώς ο παρακάτω διάλογος.
- Παρακαλώ;
- Ξέρεις θα σου φανεί περίεργο. Μήπως κάποτε δίδασκες;
- Και τώρα διδάσκω. Προετοιμάζομαι να της πω ποιος είμαι. Μήπως δίδασκες και στο φροντιστήριο Α;
- Ναι. Ιδρώνω εγώ.
- Είμαι ένας παλιός μαθητής σου. Σε είδε η Τ πριν λίγες μέρες και ήθελα να σου τηλεφωνήσω...
- Τ; πες μου επίθετο. Σοκαρίστηκα. Είναι δυνατόν να μην τη θυμάται; Περασαν βέβαια δέκα χρόνια αλλά...
- Ι. είναι το επίθετό της, είναι αδελφή της Χ.
- Α ναι δύο δίδυμες αδελφές, κάτι θυμάμαι. Δεύτερο σοκ. Πώς είναι δυνατόν εμείς που τη θυμόμαστε τόσο να μην μας θυμάται σχεδόν καθόλου; Εσύ ποιος είσαι;
- Τι να σας πω εγώ είμαι ο τάδε...
- Επίθετο πες μου. Τρίτο σοκ. Δεν με βλέπω καλά. Της το λέω.
- Σε θυμάμαι αρκετά καλά. Αρκετά; σκέφτομαι. Σοκάρομαι ξανά. Εγώ θυμάμαι κάθε σχόλιο για κάθε εργασία!
Αρχίζω και συζητάω για ώρα μαζί της. Σύντομα θυμάται τους περισσότερους. Της δηλώνω ότι νιώθω συγκινημένος. Ακούω ξεφωνητά. Έχει παιδιά! Απέκτησε παιδιά! Η Ε. μικρούλα τότε απέκτησε παιδιά! Η 26χρονη κοντεύει τα 40! Θεέ μου. Αλλά μήπως κι εγώ δεν είμαι ένα βήμα πριν τα 30;
- Θέλω να σου στείλω μία πρόσκληση για το γάμο μου, της λέω.
- Τι ευχάριστο, δεν το πιστεύω. Βεβαίως! Η διεύθυνσή μου είναι η τάδε. Θέλω να σας ξαναδώ όλους. Να οργανώσουμε ένα reunion. To κανονίζουμε. Αλλά αυτά που εγώ θεωρούσα αξέχαστα, να που τελικά δεν είναι αξέχαστα από όλους. Ελπίζω μονάχα να μην χρειαστεί να ξανασυστηθούμε από την αρχή... Νιώθω ήδη σοκαρισμένος... και πραγματικά απογοητευμένος. Μου έδωσε και τα τηλέφωνα ακόμα δύο αγαπημένων καθηγητριών που διατηρούν επαφές μαζί της. Αν και οι άλλες δύο καθηγήτριες του φροντιστηρίου με θυμούνται αμυδρά δε θα είμαι καλά για αρκετό καιρό...

Απάνθρωπη τέχνη υφίσταται;

2008-08-08T14:03:00.014+03:00

Σε έκθεση της bienarte, ένας "καλλιτέχνης" ονόματι Guillermo Vargas, o επονομαζόμενος "Habacuc", παρουσίασε ένα "καλλιτεχνικό" έργο, απάνθρωπο και βάναυσο. Μάζεψε ένα αδέσποτο σκυλί από τους δρόμους, το έδεσε με ένα κοντό σκοινί και το άφησε μέχρι να πεθάνει χωρίς καμία φροντίδα. Καθόλου τάισμα, καθόλου πότισμα. Μάλιστα απαγόρευσε σε μερικούς ανθρώπους να του δώσουν τροφή και νερό. Τελικά το σκυλί, όπως ήταν φυσικό ψόφησε αβοήθητο. Στην προσεχή bienarte δήλωσε ότι θα το ξανακάνει. Η bienarte βράβευσε το "έργο" του με το πρώτο βραβείο, τον υποστήριξε και τού έδωσε την άδεια θεωρώντας πώς το δημιούργημά του ήταν τέχνη. Σε όσους διαβάσουν την παρούσα ανάρτηση, τους θερμοπαρακαλώ να υπογράψουν κατά της άδειας που παραχωρήθηκε στον ελεεινό Habacuc που δηλώνει καλλιτέχνης. H διεύθυνση για τη συγκέντρωση υπογραφών είναι η εξής: http://www.PetitionOnline.com/13031953/ Επίσης εμφανίζεται στο τέλος του μικρού video.

Υ.Γ. Ο ίδιος ο "καλλιτέχνης" δήλωσε ότι δεν ένιωσε καμία τύψη γιατί το σκυλί θα πέθαινε ούτως ή άλλως στους δρόμους! Και ότι με αυτόν τον τρόπο δήλωνε το πρόβλημα των αδέσποτων!

Η φωνή του Oscar Wilde...

2008-08-07T13:21:00.010+03:00

Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και ελάχιστα με το έργο του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα Oscar Wilde ή έχει διαβάσει μία βιογραφία του ή τέλος πάντων τον ενδιαφέρει η προσωπικότητά του θα έχει αντιληφθεί πως αναφέρεται συχνά ότι, εκτός από το κορυφαίο λογοτεχνικό του ύφος, την ιδιορρυθμία και τις απόψεις του, διέθετε και μία φωνή που έκανε τους ακροατές να πάλλονται στον ρυθμό της. Προσωπικά, όταν διάβαζα για τη φωνή του είχα ιδιαίτερα εξημμένη φαντασία για το πώς μπορεί να ήταν. Σχετικά πρόσφατα, υποτίθεται ότι ανακαλύφτηκε μία μπομπίνα στην οποία ο Oscar Wilde μαγνητοφώνησε τη φωνή του απαγγέλλοντας δύο στροφές από το περίφημο ποιητικό του έργο «Η Μπαλάντα της Φυλακής Reading» («The Ballad of Reading Gaol») σε μία έκθεση στην γαλλική πρωτεύουσα. Πολλοί επιστημονικοί αναλυτές ισχυρίζονταν ότι πράγματι η φωνή ανήκει στον συγγραφέα, αλλά δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο. Οπότε κάλεσαν τον ένα γιο του Wilde, τον Vivian για να διαπιστώσουν εάν εν τέλει επρόκειτο για τη φωνή του. Ο Vivian την αναγνώρισε τότε, αλλά λίγο καιρό μετά δήλωσε πώς δεν ήταν τόσο σίγουρος, πιθανόν για να μην εκμεταλλευτούν την φωνή του πατέρα του σαν ένα άκρως εμπορεύσιμο είδος. Η ηχογράφηση είναι μαγνητική (κάτι που σημαίνει πολύ κακής ποιότητας), αλλά είναι αυθεντική 100% όσον αφορά την εποχή που μαγνητοφωνήθηκε και ταιριάζει με την εποχή που ο συγγραφέας βρισκόταν στο Παρίσι και μάλιστα τότε που είχε επισκεφτεί την έκθεση. Όποιος αποφασίσει να την ακούσει θα διαπιστώσει το στόμφο του συγγραφέα και μία άκρως γοητευτική φωνή. Παρουσιάζει ενδιαφέρον, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για την δική του φωνή. Οι στροφές που διαβάζει είναι οι εξής:

In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.

(And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie: παραλείπεται)

No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.

H «Οικονομική Φρίκη» και ο Romand

2008-08-05T16:48:00.026+03:00

Mε αφορμή μία ταινία του Laurent Cantet με τίτλο «L'Emploi Du Temps» («Ελεύθερος Ωραρίου») μελέτησα το γνωστό δοκίμιο της Forestier για την «Οικονομική Φρίκη» και πώς μπορεί ο περιοριστικός κλοιός του οικονομικού ελέγχου, ο οποίος "φυλακίζει" τον κάθε ένα από εμάς, να οδηγήσει στις πιο τρελές σκέψεις και πράξεις. Η ταινία βασίστηκε, εν μέρει, στην παράξενη ζωή του εγκληματία Jean - Claude Romand, ο οποίος εξαπατούσε για 18 χρόνια την οικογένεια του προσποιούμενος τον πλέον υπερεπιτυχημένο γιατρό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν άνεργος και ζούσε από εμβάσματα συγγενών και φίλων, τους οποίους διαβεβαίωνε ότι προορίζονταν για τις έρευνές του στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Όταν κινδύνεψε να διαρρεύσει το μυστικό του, σκότωσε τη σύζυγό του, τα δύο του παιδιά, τους γονείς και τον σκύλο τους. Τελικά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Αλλά τι μπορεί να οδήγησε τον εν δυνάμει (και εν τέλει) εγκληματία Jean - Claude Romand στο να αποκρύψει την αλήθεια και να προσποιηθεί το γιατρό; Επρόκειτο για παράφρονα; Θα μπορούσε να ισχύει. Αλλά μήπως η αλήθεια κρύβεται σε κάτι πιο βαθύ; Μήπως στην κοινωνική πίεση που ασκείται στον καθένα, αφού προωθείται η άποψη, πώς η αξία μας βασίζεται στην εργασία μας και η κοινωνική καταξίωση στην επαγγελματική μας επιτυχία; Μήπως και ο Jean - Claude Romand υπήρξε ένα από τα θύματα της «Οικονομικής Φρίκης» που περιγράφει τόσο εύστοχα η Forestier; Πιστεύω ότι οδηγήθηκε στους πολλαπλούς φόνους, τρέμοντας στην ιδέα πώς η φαινομενικά ιδανική ζωή που είχε επινοήσει θα κατέρρεε και θα φανέρωνε στα μάτια της οικογένειάς του έναν, όχι ψεύτη, αλλά μάλλον «ανίκανο» οικογενειάρχη, ο οποίος θα αδυνατούσε να συντηρήσει την οικογένειά του. Εξάλλου ο χαρακτηρισμός του «ψεύτη» πονάει πολύ λιγότερο από εκείνον του «ανίκανου». Για το λόγο αυτό, προτίμησε να συντηρήσει ένα ψέμα για 18 χρόνια, που αν δεν υπήρχε κίνδυνος να μαθευτεί θα το συντηρούσε ακόμα. Η επιμονή του να μάθει αρκετά γύρω από ιατρικά θέματα, ίσως εξηγεί την αγωνία του για το όλο θέμα. Δεν προσπαθώ να παίξω το δικηγόρο του διαβόλου, αλλά έχω την εντύπωση πώς ό,τι καλλιεργείται από την κοινωνία, επηρεάζει άμεσα το κάθε μέλος της. Εάν τελικά, δεν εκπληρωθούν οι προσδοκίες των συγγενών που βασανίζουν διαρκώς κάθε άνθρωπο, χωρίς εξαιρέσεις, και εκείνος αποτύχει οικτρά στο να «ακολουθήσει» τις επιταγές του κοινωνικού συνόλου, μπορεί να οδηγηθεί σε περίεργες καταστάσεις και ενίοτε στην ολοκληρωτική παραφροσύνη. Στη φωτογραφία του Romand, εντόπισα ένα βλέμμα που ανήκει σε έναν άνθρωπο μάλλον φοβισμένο, σίγουρα συγκεχυμένο και πιθανόν θύμα μίας άτυπης, αλλά αποδεκτής κοινωνικής θεωρίας που συνοψίζεται στη φράση «Έχω χρήμα, άρα υπάρχω»…

Η αξεπέραστη ματαιοδοξία μας...

2008-08-04T13:40:00.046+03:00

Ακόμα δεν ανακαλύφθηκε μία κλίμακα μέτρησης της ματαιοδοξίας του ανθρώπου. Και είναι ανώφελο, διότι συνέχεια θα καταρρίπτονται τα ρεκόρ. Με αφορμή την αντιπαλότητα μεταξύ δύο θρυλικών εταιρειών κατασκευής τεραστίων διαστάσεων πλοίων, αποφάσισα να αναρτήσω αυτό το post. Εκατέρωθεν εξαπολύονται απειλές για μηνύσεις μεταξύ των δύο εταιρειών και οι οποίες κάνουν το γύρο του κόσμου σαν κάτι επουσιώδες, γελοίο και άνευ σημασίας. Ο λόγος για την αντιπαλότητα αυτή αποτέλεσε μία διαφημιστική καμπάνια για ένα από τα δύο μεγαλύτερα υπερωκεάνια του κόσμου. Το "Queen Mary 2" (της εταιρείας Cunard Line - άνω φωτό). Το δεύτερο είναι το "Freedom of the Seas" (της εταιρείας Royal Caribbean International - κάτω φωτό). Tα δύο γιγάντια υπερωκεάνια ξεπερνούν κατά (πάρα) πολύ τη χωρητικότητα, την πολυτέλεια, το μήκος, το πλάτος και το ύψος του θρυλικού "Τιτανικού". Όταν ανακοινώθηκε, λοιπον, ότι το "Queen Mary 2" είναι το μεγαλύτερο πλοίο που κατασκευάστηκε ποτέ η εταιρεία που ναυπήγησε το "Freedom of the Seas" εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ εναντίον της αντίπαλης εταιρείας που "παραπλάνησε σκοπίμως το παγκόσμιο επιβατικό κοινό. Ναι μεν είναι μακρύτερο το "Queen Mary 2", αλλά το "Freedom of the Seas" είναι πιο πλατύ και πιο ψηλό. Πιο πολυτελές και πιο μεγαλόπρεπο. Aς μην ξεχνάμε πώς το προαναφερθέν πλοίο ζυγίζει 148.528 τόνους, ενώ το καμάρι της εταιρείας μας ζυγίζει 154.407 τόνους και διαθέτει πάνω από 1800 δωμάτια. Με αυτή τη λογική ο λευκός μας γίγαντας είναι αυτός που θα έπρεπε να ονομάζεται ως το μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο!" Και αυτή η αντιπαλότητα συνεχίζεται. Έχει τόσο μεγάλη σημασία για το ποιο πλοίο θα προκαλέσει μεγαλύτερο θαυμασμό στο πέρασμά του; Και ποιο θα καταφέρει να πνίξει περισσότερο κόσμο αν βυθιστεί αύτανδρον; Σαν να βλέπω τα πρωτοσέλιδα. "Ναι, σε μία παράλληλη βύθιση, αποδείχτηκε ότι το "Freedom of the Seas" χωρούσε περισσότερο κόσμο από ότι το "Queen Mary 2", το οποίο επίσης βυθίστηκε!". Και μη χειρότερα να λέμε, διότι όσο περισσότερο αυξάνεται η μεγαλομανία και η ματαιοδοξία μας, τόσο μεγαλύτερα πλοία - και όχι μόνο - θα βλέπουμε. Και τόσο περισσότερα λιμάνια δε θα μπορούν να τα δεχτούν. Για του λόγου το αληθές, η εταιρεία Royal Caribbean International, πρόκειται μέσα στο 2009 να ναυπηγήσει νέο και πολύ μεγαλύτερο πλοίο με την νέα ονομασία "Οasis Class". Άραγε ποια θα είναι η αντίδραση της εταιρείας Cunard;

Προς το παρόν, τα δύο γιγάντια πλοία αρμενίζουν σκίζοντας τις θάλασσες και συναγωνίζονται σε όλα. Ακόμα και στην έκδηλη ματαιοδοξία των εταιρειών που τα κατασκεύασε...

Satisfy my pride!

2008-08-01T10:39:00.023+03:00

Νιώθω πολύ περήφανος που ο blogger Toymaker (μετρ του τρόμου στα blog) συνέγραψε και μου αφιέρωσε το τελευταίο του post με τίτλο "Ο Κλόουν" όταν αναιδώς τον "προκάλεσα" να γράψει κάτι τρομακτικό με ήρωα έναν κλόουν freak, για να ξορκίσω τον παιδικό μου τρόμο. Τώρα, δεν ξέρω αν το κατάφερα, πάντως η μίας ανάρτησης ιστορία του είναι εξαιρετική. Τον ευχαριστώ και από το blog μου! (Υ.Γ. Ο κλόουν της φωτογραφίας, είναι ο πιο αποκρουστικός για μένα. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Τον αναγνωρίζετε;)

Καλό μήνα!

2008-08-01T09:54:00.002+03:00

Καλό μήνα σε όλους με την ευχή, περισσότερα όνειρα να πραγματοποιούνται και περισσότερα ζευγάρια να λούζονται από το φως του ηλιοβασιλέματος…

Από ψηλά...

2008-07-31T11:13:00.003+03:00

"Έφυγε" μία κυρία, η οποία μου έλεγε πως όταν έπαιζα πιάνο, και ιδιαίτερα το Adagio Sostenuto από την "Σονάτα του Σεληνόφωτος" του Beethoven καθόταν στο περβάζι του παραθύρου της και αφουγκραζόταν τους ήχους. Έτσι της αφιερώνω αυτό το βιντεάκι με την ελπίδα πως ακούει ακόμα...

Έτσι χαλαρώνω, έτσι μελαγχολώ...

2008-07-30T13:33:00.010+03:00

"You were always brilliant in morning!" So brilliant...

Γιατί όταν χαλαρώνεις πρέπει να οδηγείσαι στην μελαγχολία; Γιατί επιλέγουμε τραγούδια που θέλουμε να μας χαλαρώσουν, ενώ ταυτόχρονα μας μελαγχολούν;

Ακόμα μία θλιβερή εικόνα...

2008-07-29T10:22:00.007+03:00

Οι δρόμοι της Αθήνας μου προσφέρουν αφειδώς υλικό για σκέψεις και για κείμενα που θέλω να τα συζητήσω μαζί σας μέσω του blog. Oι περισσότερες είναι θλιβερές. Όπως και αυτή που θα περιγράψω. Απόγευμα Σαββάτου. Περιπλανιέμαι στους (υποτιθέμενους) πεζοδρόμους στο κέντρο της πόλης. Στην Αιόλου το σκηνικό συνηθισμένο. Σκουπίδια από τους μαγαζάτορες και τους καταναλωτές γύρω από τους δημόσιους κάλαθους σκουπιδιών που είναι εντελώς γεμάτοι. Ο πολυσύχναστος δρόμος του πρωινού Σαββάτου, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον σχεδόν έρημο του απογεύματος της ίδιας μέρας. Γιατί σχεδόν; Γιατί εκτός από εμένα που διάλεξα την ώρα να περπατήσω, συχνάζουν νεαροί ως επί το πλείστον, ναρκομανείς που σέρνονται σαν θλιβερά απομεινάρια ενός, τύποις παρελθόντος, συμβόλου απόλυτης παρακμής και δυστυχίας. Ακούω συχνά να αναφέρουν διάφοροι ηλικιωμένοι, οι οποίοι «υποπτεύονται», αν και δεν είναι σίγουροι, πως στην σημερινή κοινωνία τα προβλήματα είτε δεν υπάρχουν είτε είναι ελάχιστα ή τουλάχιστον, εμείς οι πιο νέοι αδυνατούμε να καταλάβουμε τι πέρασαν εκείνοι. Σε μία συνομιλία στο δρόμο της επιστροφής, δύο ηλικιωμένοι συζητούν. Ή μάλλον ο ένας μονολογεί ο άλλος ακούει - ή δεν προλαβαίνει να σχολιάσει. Ακούω λοιπόν ο πρώτος να θεωρεί ότι «οι σημερινοί ναρκομανείς δεν δικαιολογούνται να περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση γιατί δεν έχουν προβλήματα. Αυτοί δεν πέρασαν πολέμους και κακουχίες. Τα έχουν όλα στο πιάτο και ιδού το αποτέλεσμα. Φταίει η απομάκρυνση από την εκκλησία, η χαλάρωση των ηθών, οι μάνες που γυρνάνε με τους γκόμενους». Όλα αυτά τα ωραία. Αυτές οι παρωπίδες που δε λένε να βγάλουν αυτοί που λένε πως χάθηκε ο ρομαντισμός (η μεγαλύτερη πλάνη την οποία βιώνουν και την υποστηρίζουν ένθερμα), οδηγούν σε τέτοια πρόχειρα και αβάσιμα συμπεράσματα. Πώς μπορούν να ξέρουν τι κρύβεται πίσω από έναν σημερινό ναρκομανή; Παίζει ρόλο και η περιέργεια της δοκιμής των απαγορευμένων ουσιών. Σύμφωνοι. Αλλά υπάρχει μόνο αυτή; Ένας σημερινός νεαρός δεν έχει δύο χιλιάδες προβλήματα; Και αν το βιοποριστικό το έχει λύσει, δεν υπάρχουν άλλα που μπορούν να τον καταρρακώσουν και να τον οδηγήσουν εκεί; Απλά ρωτάω. Έχω στο μυαλό μου ένα πρόσφατο παράδειγμα που μου ανέφερε ένας στενός συγγενής μου, ο οποίος είναι Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού, για ένα κοριτσάκι 14 ετών, το οποίο κάνει τακτικά χρήση ναρκωτικών ουσιών, και που προέρχεται από ένα διαλυμένο οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο συνυπάρχουν ένας μέθυσος πατέρας, μία μητέρα – έρμαιο της αδυναμίας και των παθών της και ένας ενήλικος αδελφός, άβουλο πλάσμα. Αυτό το θλιβερό παράδειγμα δεν αποδεικνύει, τουλάχιστον, πως αυτό το κοριτσάκι αναγκάζεται να «ξεφεύγει» από τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, χρησιμοποιώντας ουσίες που προσφέρουν αυτήν την προσωρινή και τόσο ψεύτικη ευτυχία; Και πόσο εύκολο είναι να ξεφύγει από αυτόν τον δρόμο που έχει πάρει; Δεν είναι πιθανόν να το δούμε και αυτό σαν τόσα άλλα άτομα να σέρνεται στις πλατείες κάποια στιγμή; Θα είναι ένα από αυτά τα άτομα που «δεν δικαιολογούνται να περιέρχονται σε αυτήν την κατάσταση γιατί δεν βίωσαν τον πόλεμο»; Αν και βιώνει τον δικό της Γολγοθά; Σας φαίνεται ακραίο το παράδειγμα; Οι πρόσφατες στατιστικές έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών, αναφέρουν πώς τα ενδοοικογενειακά προβλήματα αποτελούν τον πρώτο λόγο που οδηγούν τα παιδιά στην φυγή από το σπίτι και τα καθιστούν πιο επιρρεπή στα ναρκωτικά και στις θανατηφόρες καταχρήσεις εν γένει…

Περιβαλλοντικό Πάρκο Τρίτση

2008-07-28T10:20:00.010+03:00

Όποιος επισκεφτεί την ιστοσελίδα του Περιβαλλοντικού Πάρκου Τρίτση θα εντυπωσιαστεί. Πραγματικά οργανωμένο site, ενημερωμένο και αρκετά καλαίσθητο. Όποιος από την άλλη κάνει τον κόπο να πάει στο Ίλιον για να το επισκεφτεί θα μείνει άναυδος από την εγκατάλειψη και την έλειψη φροντίδας αυτού του σπάνιου καταφύγιου άγριας ζωής. Οι ράγες που θα φιλοξενούσαν το τρενάκι που θα διέσχιζε το πάρκο και θα εξυπηρετούσε τους επισκέπτες έμειναν ράγες. Τα σανίδια που τις συγκρατούν έχουν σαπίσει και αποτελούν και επικίνδυνες παγίδες για τα παιδιά που τις θεωρούν ένα είδος παιχνιδιού. Οι λιμνούλες που φιλοξενούν πάπιες και άλλα πτηνά δεν καθαρίζονται εδώ και χρόνια και μοιάζουν με βούρκους. Σκουπίδια πεταμένα εδώ κι εκεί καθιστούν το πρωτοποριακό πάρκο μία λίγο πολύ άχρηστη έκταση γης, που στην Ελλάδα δεν αξιοποιήθηκε όπως θα έπρεπε. Τέτοια περιβαλλοντικά πάρκα σε όλη την Ευρώπη έχουν καθημερινά μεγάλη επισκεψιμότητα και φροντίζονται απεριόριστα. Κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων άφησαν το εγχώριο πάρκο αφρόντιστο και ακάθαρτο. Οι πάπιες που υπάρχουν εκεί τρέφονται μόνο από τους περαστικούς και οι δήμοι που υπάρχουν γύρω από το πάρκο, το οποίο εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους όπως και στο Υπουργείο ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε., αδιαφορούν προκλητικά

Η Εξορία...

2008-07-25T10:50:00.009+03:00

Δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει τώρα τελευταία αυτό. Παντού γύρω μου βλέπω θλιβερές εικόνες. Τόσες πολλές που μάλλον θα αρχίσω να τις ταξινομώ. Ή να τις αναφέρω στο blog, που κατά τη γνώμη μου είναι ένας ωραίος τόπος για να κάνεις την αυτοψυχανάλυσή σου, να ακούς συμβουλές από άλλους bloggers και να αυτοτιμωρείσαι που ζεις σε μία κάψουλα απολαμβάνοντας το κομμάτι ευτυχίας που σου αναλογεί. Αυτό το μεγάλο που φροντίζεις να απολαμβάνεις καθημερινά χωρίς να είσαι διατεθειμένος να υποχωρήσεις. Στο κάτω κάτω τι σε ένδιαφέρει αν ο άλλος έχει πολύ μικρό ή και καθόλου κομμάτι ευτυχίας; Σιγά μην κάτσεις να σκάσεις! Μάλλον γι' αυτό βλέπω αυτές τις εικόνες... Εχθές, λοιπόν, σε μία ξέγνοιαστη βόλτα στην Πατησίων αρκετά μετά την Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και κοιτώντας αμέριμνος τις βιτρίνες ("όλο και κάτι θα βρω για να ξοδέψω τα τόσο σίγουρα χρήματα που μου βαραίνουν τις τσέπες και το πορτοφόλι") έστριψα σε ένα στενό που ούτε θυμάμαι για ποιο λόγο το έκανα. Περπατώντας εκεί είδα μία αρκετά μεγάλη κυρία, θα έλεγα γύρω στα 65 να κάθεται σε μία άθλια πάνινη καρέκλα, η οποία έτεινε ντροπαλά το χέρι προς τους περαστικούς. Έβγαλα κι εγώ από τις τσέπες μου ένα δύευρο ("βαρύ νόμισμα, ας το ξεφορτωθώ") και έκανα να της το δώσω. Αλλά κοντοστάθηκα. Κοντοστάθηκα, γιατί θεώρησα ότι αυτή η κυρία, μάλλον δεν έχει ανάγκη από χρήματα. Όχι βέβαια! Αφού φορούσε ένα κομψό, αν και πολυκαιρισμένο τουίντ, στο πέτο του οποίου υπήρχε μία καρφίτσα, όχι ιδιαίτερα πολύτιμη, αλλά τέλος πάντων, δεν ήταν αδιάφορη. Δίπλα μου πέρασε ένας κύριος, της άφησε ένα κέρμα και διαπίστωσα ότι πράγματι, αυτή η γυναίκα ζητιάνευε (συγγνώμη για την τόσο υποτιμητική λέξη - δεν μου έρχεται άλλη). Πήγα λοιπόν να αφήσω το βαρύ μου νόμισμα στο χέρι της ("ώρα το κρατώ το αναθεματισμένο, μου ίδρωσε το χέρι"), η κυρία κάτι ψέλισε που δεν κατάλαβα ακριβώς, με κοίταξε και ακολούθησε μία συζήτηση που την μεταφέρω όσο πιο πιστά μπορώ:

- Έχεις οικογένεια; με ρώτησε
- Δεν είμαι παντρεμένος ακόμα, αλλά συζώ με την αρραβωνιαστικιά μου.
- Γονείς δεν έχεις; συνέχισε
- Έχω αλλά δεν ζω μαζί τους, απάντησα και ένιωσα ιδιαίτερα ενοχλημένος από αυτή της την επιμονή να θέλει να μάθει την οικογενειακή μου κατάσταση.
- Διαβάζεις κάτι αυτόν τον καιρό; Α παραπάει σκέφτηκα αλλά απάντησα.
- Εχθές τελείωσα "Το Κόκκινο και το Μαύρο" είπα χωρίς να θεωρώ ότι είπα και κάτι σημαντικό
- Α του Σταντάλ. Εξαιρετικό βιβλίο, είπε η κυρία και εγώ απόρρησα με την άμεση απάντησή της. Παρόλο που το βιβλίο είναι πασίγνωστο δεν περίμενα να το ξέρει μία ζητιάνα! Μία γυναίκα που ενοχλεί την καλοζωισμένη μας ύπαρξη, παρόλο που δεν μας ενοχλεί να ταλαιπωρεί τους οφθαλμούς μας με την δική της ύπαρξη, αυτή την μαραζωμένη που είναι σωριασμένη σε αυτή την άθλια πάνινη καρέκλα. Αλήθεια τί άθλια καρέκλα. Άσχημη και παλιά! Η συζήτηση εν τω μεταξύ απέκτησε ενδιαφέρον!
- Πώς το ξέρετε; Καταλαβαίνετε ότι εξέφρασα την πιο ηλίθια απορία που μπορεί να εκφράσει ένας 29χρονος στον πλανήτη
- Α, παιδάκι μου. Δεν ξέρεις εγώ που ήμουν. Όσο για το που έφτασα το βλέπεις.
- Εσείς οικογένεια δεν έχετε;
- Η κόρη μου δεν με ήθελε, ε ξέρεις της δημιουργούσε πρόβλημα ο σύζυγός της. Πούλησα το σπίτι μου για να τους δώσω χρήματα να φτιάξουν το δικό τους και θα έμενα μαζί τους. Αλλά δεν τους αδικώ γι' αυτή τους την απόφαση. Μία γριά στο σπίτι...
Μεγάλη εντύπωση μου προξένησε το γεγονός ότι ακόμα και σ' αυτή τη φάση δικαιολογούσε αυτούς που την εξόρισαν. Κι αυτούς κι εμένα και όλους. Μόνη και έρημη. Σαν το δέντρο της φωτογραφίας, που μπορείς να σπάσεις τα κλαδιά του, αλλά βλέπεις υγρασία στο σημείο που έσπασε. Ζωή δηλαδή. Αλλά τελικά εκείνο εξυψώνεται. Εμείς αποτελούμε τους κόκκους της ερήμου που το περιβάλλουμε. Τόσο ασήμαντοι και τόσο ξέγνοιαστοι. Τόσο ελεεινοί ζούμε στο αστικό περιβάλλον που μας προσφέρει τόσο αφειδώς την ψευδαίσθηση του ελέγχου, της οικονομικής ευρωστίας και της κοινωνικής μας καταξίωσης. Κουράστηκα με τόση βόλτα. Ας πάω κινηματογράφο, ας πάω μετά για φαγητό κάπου έξω κι αν έχω χρόνο θα πάω και για κανένα ποτό. Αν έχω χρόνο. Γιατί συνείδηση δεν έχω...

So much depression!

2008-07-23T15:45:00.008+03:00

Τώρα τελευταία ακούω όλο και περισσότερο ότι πολλοί νέοι άνθρωποι πάσχουν από κατάθλιψη βαριάς μορφής. Ακόμα και τα αποτελέσματα των ερευνών είναι ιδιαίτερα απογοητευτικά. Πού οφείλεται το γεγονός ότι άτομα που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους (και έχουν περάσει το στάδιο της εφηβείας, που, ομολογουμένως, μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη) απογοητεύονται τόσο από τη ζωή; Και δεν αναφέρομαι στους emo που λίγο - πολύ αποτέλεσαν μοδάτο συρμό κατά συνείδηση. Αναφέρομαι σ' αυτούς που δεν ακολουθούν κάποιο στυλιστικό ύφος για να δηλώσουν την γενική απογοήτευσή τους, αλλά σ' αυτούς που νιώθουν απελπισμένοι, αβοήθητοι και, ενίοτε, προδομένοι. Σήμερα με πήρε η αρραβωνιαστικιά μου τηλέφωνο για να με συμβουλευτεί, όσον αφορά έναν νεαρό Άγγλο που γνώρισε στο Bristol, ο οποίος γενικά χαρακτηριζόταν από πεσσιμιστικές διαθέσεις, αλλά τώρα που χώρισε, παράγινε το κακό. Απέστειλε σε πολλούς γνωστούς του ένα τραγικό, αν όχι τρομακτικό, μήνυμα, από το οποίο φαίνεται η απελπισία του. Σε έναν τρελό παροξυσμό ανέφερε το αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί, εύχεται συχνά να κοιμηθεί και να μην ξυπνήσει, αδυνατεί να αφιερωθεί σε διάφορες δραστηριότητες και δεν κοιμάται, δεν τρώει, δεν εργάζεται. Αρκετές από τις λέξεις που χρησιμοποιεί είναι ακατάληπτες κάτι που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία. Σκέφτεται να δημιουργήσει ένα blog, πιστεύοντας ότι θα καταφέρει να βρει ανθρώπους που θα συμμερίζονται την κατάστασή του κι αν μη τι άλλο, θα τον στηρίξουν. Δεν ξέρω εάν φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η πίεση που ασκείται σε όλους τους ανθρώπους, η καταστροφή του περιβάλλοντος, τα προβλήματα που αναπαράγονται ιδιαίτερα στις πιο προβληματικές κοινωνίες, ή ακόμα και η υπερευαισθησία κάποιων ατόμων, αλλά φοβάμαι ότι ο δρόμος που οδηγεί στην απελπισία και πολλές φορές στην αυτοκατστροφική εμμονή, δεν είναι και πολύ μακριά από εμάς...

Pastoral Symphony!

2008-07-22T10:46:00.019+03:00

Πριν λίγες μέρες επέστρεψα από την Μύκονο. Εκεί βίωσα όλο αυτό το super dream που είχα ακούσει από φίλους, γνωστούς, από το "Μένουμε Ελλάδα" και από την Ελένη Λουκά τότε που ήταν η άξια εισαγγελέας του "Ερωτοδικείου". Έτσι, με τη σειρά έζησα το ατελείωτο ξεφάντωμα, την απεξάρτηση από τα καθημερινά άγχη, τις όμορφες παραλίες (φίσκα στα γιοτ) και το αμαρτωλό μυκονιάτικο κατεστημένο. Είχα την τύχη (ή μάλλον την ατυχία!) να μείνω στην παραλία της Ψαρρούς, πάνω στο κύμα. Εκτός από παραλία η Ψαρρού είναι και η πασαρέλα του νησιού (όπως η Ασκληπιού για τα Τρίκαλα και η Βενιζέλου για τη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα υστερούμε σε τέτοιες αποσαφηνισμένες πασαρέλες). Εκεί λοιπόν μαζεύονται όλα τα wannabe μοντέλα, top models και super top models περιφέροντας την ημίγυμνη (ενίοτε και την γυμνή τους) παρουσία. Και πώς να χωρέσουν τόσα μοντέλα διεθνούς προέλευσης σε μία παραλία μερικών δεκάδων μέτρων; Στριμώχνονται μεταξύ τους και αποχαυνώνονται από το γλυκό χάδι του ήλιου (αυτό που σου προκαλεί εγκαύματα και κακοήθη μελανώματα) και το ελαφρύ αεράκι (αυτό που σου πετάει στην μούρη την χρυσαφένια άμμο). Το άρωμα του αντηλιακού ανακατεύεται γλυκά με το άρωμα της καλοψημένης μπριζόλας που απολαμβάνει ο κτηνώδης (και φυσικά Έλλην) διπλανός σου και οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που τσιρίζουν επειδή μία σαύρα φάνηκε στο προσκήνιο συμπληρώνουν το μοναδικό οπτικό και ηχητικό σκηνικό της Ψαρρούς! Ενίοτε κάποιοι επίδοξοι παραθαλάσσιοι τενίστες χοροπηδούν σαν πρίμες μπαλαρίνες των Bolshoi, με την βεβαιότητα της τεχνικής του Agassi, αλλά με χαλασμένη ρακέτα (αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι τα μπαλάκια εκσφενδονίζονται με χάρη περισσή στο κοκτέιλ που απολαμβάνει η εύθραυστη Γαλλίς στην ξαπλώστρα της, που από τα νεύρα της μοιάζει περισσότερο στην Uma Thurman στο "Kill Bill Volume 1 & 2" , παρά στην Catherine Deneuve στο "La Chamade"). Όλοι όσοι βρίσκονται στη θρυλική παραλία αποτελούν μέλη μίας ποιμαντικής συμφωνίας, αλλά χωρίς ποιμένα. Όλοι επιδειξιμανή πρόβατα σε ένα σκηνικό απολαυστικής (και σουρεαλιστικής) αλλοφροσύνης. Όποιος θέλει να βιώσει αυτές τις εικόνες ας επισκεφτεί το νησί των ανέμων (για όσους δεν ξέρουν τον χαρακτηρισμό είναι το νησί του Λάκη Γαβαλά, του Γιάννη Γαλάτη* και του Πέτρου του Πελεκάνου).

*Ο θρυλικός αντίπαλος της εθνικής τροβαδούρου του έρωτα Έφης Θώδη (Μι σκουόπ!)

Για όσους λατρεύουν το φουά γκρα...

2008-07-18T15:20:00.025+03:00

Δανείζομαι ένα χαρακτηριστικό άρθρο του blogger Ιωάννη Τσίρογλου (όνομα blog "kulturosupa" - τίτλος ανάρτησης: "Φουά γκρα - μία ατελείωτη φρίκη") στο οποίο περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο παρασκευάζεται το φουά γκρα. Από εδώ και κάτω το άρθρο ανήκει στον συγκεκριμένο blogger και μεταφέρθηκε στο δικό μου blog αυτούσιο.

Μέχρι να φτάσει στο πιάτο σαs...

Εκεί που σταματά η εκμετάλλευση και αρχίζει η παράνοια.

Φουά Γκρα είναι το συκώτι χήνας ή πάπιας, που έχει γίνει υπερτροφικό με εξαναγκαστικό τάϊσμα. Αυτό σημαίνει πως χώνουν ένα σωλήνα 20-30 εκ. στον οισοφάγο του ζώου και το ταΐζουν με το ζόρι βρασμένο καλαμπόκι με λίπος, προκειμένου να πετύχουν την υφή βουτύρου, που έχει το φουά γκρα.

Σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως π.χ. στην Αμερική, τη Γαλλία, τον Καναδά και την Ιταλία θεωρείται λιχουδιά. Ίσως, επειδή πολλοί δεν ξέρουν πώς έφτασε στο πιάτο τους. Πρόσφατα οι Global Action Network και Farm Sanctuary δημοσίευσαν βίντεο, που δείχνει με κρυφή κάμερα τις συνθήκες που επικρατούν στη φάρμα του μεγαλύτερου παραγωγού φουά γκρα στον Καναδά.

Για να δημιουργηθεί το τελικό προϊόν υπάρχουν τρεις φάσεις ανάπτυξης του ζώου.

ΥΣ. πάρτε μια βαθιά ανάσα για αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω...

1) Σε έναν χώρο ξεχωρίζουν τα αρσενικά από τα θηλυκά. Παίρνουν μόνο τα αρσενικά, μιας και τα θηλυκά έχουν πολύ ιστώδες συκώτι. Τα τελευταία, πετιούνται σε κάδους σκουπιδιών για να πεθάνουν. Στη συνέχεια τους κόβουν με ένα ψαλίδι το ράμφος (επειδή έχει την τάση να ξαναμεγαλώνει, δεν το κόβουν μόνο στην άκρη, αλλά βαθύτερα). Ταυτόχρονα γίνεται μια δεύτερη διαλογή και πολλά ακόμη μωρά-πάπιες πετιούνται (1000 περίπου κάθε εβδομάδα). Καθώς αυτά μεγαλώνουν, οι εργαζόμενοι εκεί διαλέγουν κάθε μέρα τα μικρότερα και τα σκοτώνουν επιτόπου με κλωτσιές ή αρπάζοντάς τα από τα πόδια και κοπανώντας τα στο πάτωμα. Ο θάνατος σπάνια είναι ακαριαίος αλλά πάντοτε επίπονος και βασανιστικός.
2) Στη δεύτερη φάση, 14 εβδομάδες αργότερα, οδηγούνται στο δωμάτιο εξαναγκαστικής πάχυνσης. Ακόμα και αυτός ο δρόμος είναι επίπονος, αφού οι εργαζόμενοι τα κλωτσούν τόσο δυνατά, ώστε αυτά πετάγονται αρκετά μέτρα μακριά.
Σε αυτό το δωμάτιο υπάρχουν κλουβιά για 1000 περίπου πάπιες. Το κλουβί είναι τόσο στενό, που το μόνο που προεξέχει είναι το κεφάλι. Τους τοποθετούν ένα σωλήνα μεταλλικό, 30 περίπου εκατοστών στον οισοφάγο και έτσι τους ταΐζουν μια πολύ λιπαρή και ανθυγιεινή τροφή με σκοπό να τους προκαλέσουν μια αρρώστια που προκαλεί πρήξιμο του συκωτιού. Πολλά ζώα μετά το τάϊσμα προσπαθούν να το φτύσουν, μάταια όμως. Ένα άλλο αποτέλεσμα του υπερτροφισμού τους είναι ότι σύντομα αποκτούν αναπνευστικό πρόβλημα, αφού με το πρήξιμο των εσωτερικών τους οργάνων πιέζονται οι πνεύμονες.
3) Τρίτη φάση: Έπειτα από 12-18 μέρες ακινητοποιημένα στην αναγκαστική πάχυνση, έρχεται η ώρα του σφαγείου. Κρεμασμένα ανάποδα σχηματίζουν αλυσίδα παραγωγής, στο τέλος της οποίας τους περιμένει το μαχαίρι του σφαγέα. Τούς κόβει το κεφάλι, ενώ αυτές χτυπιούνται από τον πόνο. Η αναισθησία είναι μόνο για τα χαρτιά ...
Από το συκώτι αυτού του άρρωστου και βασανισμένου ζώου δημιουργείται η λιχουδιά του φουά γκρα

Αν αντέχετε δείτε το βίντεο στο:

http://www.youtube.com/watch?v=8IWN8UGDyC

"Li Mu Bai is here!"

2008-06-02T11:57:00.006+03:00

Αϊ χαβ δε γκριν ντέστινι!

Πριν λίγες μέρες αποφάσισα να παρακολουθήσω (για μία ακόμα φορά) την εξαιρετική ταινία "Τίγρης και Δράκος" με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα προβαλλόταν, επιτέλους, χωρίς την εκνευριστική μεταγλωττισμένη στα αγγλικά έκδοση. Αλλά εις μάτην. Μπορεί η μεταγλώττιση να μην ήταν επιπέδου κολομβιανής σειράς του Star, αλλά το πρόβλημα του "άλλη κίνηση κάνουν τα χείλη μου, άλλα ακούγονται" εξακολουθούσε να υπάρχει. Βέβαια το χειρότερο ήταν οι φωνές. Η γλυκύτατη, αν και σατανική στην ταινία Ζανγκ Ζιγί, ενίοτε είχε φωνή μπασοβαρύτονου στον "Οδυσσέα" του Μοντεβέρντι. Εν τω μεταξύ σε κάποιες άλλες σκηνές, η αγγλική μεταγλώττιση προσπαθούσε να προφτάσει την κινεζική έκδοση και λόγω του γεγονότος ότι οι κινεζικές λέξεις είναι πολύ πιο μικρές η μεταγλώττιση έκανε απελπιστικό αγώνα δρόμου για να προλάβει τη εκάστοτε σκηνή με τους ανάλογους διαλόγους. Κάποιες φορές τα κατάφερνε κάποιες άλλες όχι, σε σημείο που η ηρωίδα να ετοιμάζεται να νυμφευθεί κρυφά τον ήρωα της Σαχάρας (που της είχε κλεψει το χτενάκι ώρες πριν) και ακόμα να φωνάζει "φέρε μου το χτενάκι μου παλιομαλακισμένο μη σου πάρει ο διάολος τον πατέρα". Γιατί τα κανάλια και εν προκειμένω το Mega προτίμησε να προμηθευτεί την μεταγλωττισμένη έκδοση; Για να μας σπάσει τα νεύρα;

Θερμά συγχαρητήρια!

2008-05-12T10:03:00.014+03:00

Θερμά συγχαρητήρια για τον νεαρό Διονύση Γραμμένο, ο οποίος νίκησε στον τελικό του πανευρωπαϊκού διαγωνισμού (Eurovision) για νέους σολίστες στη Βιέννη. Πέρασε στους τελικούς και - μεταξύ των επτά επικρατέστερων για την ύψιστη διάκριση - κέρδισε το πρώτο βραβείο. Η φωτογραφία που παραθέτω είναι από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ. Ωστόσο αναρωτιέμαι ποιος κάθισε να παρακολουθήσει μία τόσο σημαντική ετήσια εκδήλωση; Όχι τόσοι όσοι πρόκειται να παρακολουθήσουν την Καλομοίρα να μας τραγουδάει το "Secret Combination"...

Επιτέλους! Η Εύη Κυριακοπούλου!

2008-05-05T16:00:00.021+03:00

Στο θολό τηλεοπτικό τοπίο, όλο και περισσότερα μνημεία υποκουλτούρας και ανοησίες παρακολουθούμε. Η ΝΕΤ, το κρατικό κανάλι που κάποτε πρέσβευε την κουλτούρα, προσπαθεί τώρα να κερδίσει μερίδιο τηλεθέασης σε σύγκριση με τα ιδιωτικά κανάλια, με αποτέλεσμα να θυσιάσει την ποιότητά του και να προβάλλει πολλές επικές τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ανοησίες (βλ. "Αρμαγεδδών" κ.ά.). Ευτυχώς, η ΕΤ1 αντιστέκεται ακόμα σθεναρά. Κάποιες εκπομπές της ιδίως, όπως εκείνη της σοβαρής, αλλά και τόσο γοητευτικής Εύης Κυριακοπούλου είναι μία από τις αγαπημένες μου. Αποτελούν παράδειγμα σωστής συνέντευξης, εγκαρδιότητας και σοβαρότητας. Όχι όπως εκείνες του Star, που πρώτα παίρνουν συνεντεύξεις και μετά κράζουν!

Βγάλτε τη μπλούζα σας!

2008-04-17T16:26:00.005+03:00

"Πέταξέ τα όλα", θα έπρεπε να είναι η φράση που χαρακτηρίζει τον ηθοποιό -και wannabe top model- Μatthew McConaughey. Γενικά, η ερμηνευτική του δεινότητα συνοψίζεται στη φράση, "αφού έχω τέλειους κοιλιακούς γιατί να μη τους δείξω;" Έτσι και στην νέα του ταινία "Fool' s Gold, ξαναπιάνει το άθλημα, φορώντας ένα πολύ στενό μπλουζάκι (ξέρετε για να φανεί πιο σέξι, όταν το βγάλει). Αφού όλοι τον δουλεύουν πλέον, μέχρι και ο Μatt Damon σε ένα talk show τον μιμείτο λέγοντας "Ας βγάλουμε τα πουκάμισά μας κι ας συμφιλιωθούμε". Να έπαιζε και λίγο καλύτερα...

Τhe Swan!

2008-04-15T13:41:00.025+03:00

O (τηλεοπτικός) διακοσμητής Σπύρος Σούλης, αποτελεί ένα πολύ αγαπημένο μου θέμα για σχολιασμό. Έχω επαναλάβει (και είναι αλήθεια) πως τον συμπαθώ, αλλά τα διάφορα κανάλια που μου στέλνουν το πρόγραμμα, στέλνουν ενίοτε και κάποιες φωτογραφίες που δεν μπορώ να μην αναρτήσω θέλοντας να μοιραστώ μαζί σας αυτή τη συγκίνηση που με διακατέχει όταν τις ανοίγω. Τελευταία φωτογραφία που άνοιξα είναι η σημερινή. Ο κύκνος Σπύρος Σούλης με την τσαχπινιά της Αλίκης όταν τραγουδάει το "Κλωτσοσκούφι" ποζάρει σαν top μοντέλο του τηλεοπτικού κάκιστου show που εμπορεύεται το κόμπλεξ της κάθε και του κάθε homus teleopticus που διαφωνεί με τον καθρέπτη του, το "The Swan". Καλοχτενισμένος, καλοντυμένος (αλλά και καλομακιγιαρισμένος) έχει υιοθετήσει ένα μόνιμο και απαράλλαχτο χαμόγελο, λες και του έκαναν πλαστική στο στόμα. Πέρα από αυτό όμως έχω παρατηρήσει στα τελευταία επεισόδια κάτι που με έχει δυσσαρεστήσει. Αν κάποιος που έχει αποφασίσει να τον βοηθήσει και wannabe διακοσμητής (από τους συγγενείς, φίλους κλπ. των κάφρων που απολαμβάνουν χωρίς συστολή τις ανέσεις του πεντάστερου ξενοδοχείου μέχρι να αντικρίσουν το "δεν το πιστεύω, κλαψ, λυγμ δικό μας είναι αυτό;" αλλαγμένο σπίτι τους) εκφέρει μία άποψη - συνήθως κακόγουστη, αλλά δεν έχει σημασία - ο Σπύρος κατσουφιάζει. Τι φοβάται ότι θα του κλέψουν το επάγγελμα; Κούλαρε λίγο ρε Σπύρο, δε θα πεινάσεις! Εξάλλου δεν είναι όλοι κύκνοι σαν κι εσένα!

Τι έχει και κλαίει το παιδί;

2008-04-15T10:59:00.025+03:00

Ποντάρετε! Κλαίει:

Α) Λόγω του (ακαθόριστης προέλευσης) γαλάζιου εξωγήινου, που προσπαθεί να το αρπάξει, ενώ η δύστυχη μητέρα του το κρατάει απεγνωσμένα!

B) Διότι αναγνωρίζει πως ο βουρδούλακας Μπους δεν μας άφησε χρόνους και εξακολουθεί να μας ταλαιπωρεί με την πιο ηλίθια φάτσα που γέννησε ο πλανήτης!
Γ) Γιατί να μην κλάψει άλλωστε; Φυσιολογικό πλάσμα είναι, όχι ο "πλανητάρχης", ο οποίος κοιτάει στην κάμερα χαζογελώντας κάθε φορά που του απευθύνουν ερώτηση!
Δ) Όλα τα παραπάνω!

Κερδίσατε! Το Δ είναι το σωστό!

Για βάστα τ' άλογα!

2008-04-08T15:18:00.020+03:00

Η εκπομπή "Παράβαση" θεωρείται μία από τις εξαιρετικές εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Ο θεωρητικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος επιμελείται και παρουσιάζει. Πάντα με εκλεκτούς καλεσμένους σχολιάζει (μόνο αυτός) και εκφέρει τις απόψεις του (μόνο αυτός) ενώ συζητεί (μόνο με τον εαυτό του). Γενικά, όποιος καλεσμένος έχει την μεγάλη ατυχία να παρευρεθεί στην εκπομπή του δεν καταφέρνει να αρθρώσει κουβέντα. Ο εκλεκτός, "συζητήσιμος" και θεϊκός κύριος Γεωργουσόπουλος έχει πολλά να πει. Δεν μπορεί να τα εξαντλήσει σε μία ωριαία εκπομπή. Πάει να λυτρωθεί ο καλεσμένος με μία λέξη, αλλά να σου πετιέται πάλι ο ιερέας του θεάτρου. Προσπαθεί, εις μάτην, ο κάθε ηθοποιός να σχολιάσει το θεατρικό, στο οποίο παίζει, αλλά ο Κωστάκης ο Γεωργουσόπουλος γνωρίζει καλύτερα το θέμα. Ξεφεύγει από την κουβέντα για να πετάξει κάτι άσχετο και κάνει αγώνα δρόμου για να διακόψει τον εκάστοτε καλεσμένο. Μετρώ τα δευτερόλεπτα που θα καταφέρει να μιλήσει ο κάθε ηθοποιός. Δεν ξεπερνάνε τα τρία! Ο κύριος Γεωργουσόπουλος έχει έναν σκοπό, ένα όνειρο κι ένα ιδανικό! Πώς να διακόπτει όσο το δυνατόν περισσότερες φορές τον άμοιρο παρευρισκόμενο, ο οποίος είναι βέβαιο ότι μετά από λίγα λεπτά θα "κατεβάσει παροχή" και θα εκνευρίστεί, όπως και ο τηλεθεατής...

Kάτι πρόχειρο!

2008-04-07T15:44:00.004+03:00

Τα υλικά που παραθέτω πιο κάτω είναι για μια συνταγή, την οποία βρήκα σε ένα βιβλίο με τίτλο "Εύκολα και απλά οικογενειακά πιάτα"

ΦΙΛΕΤΑ ΜΙΝΙΟΝ ME ΞΙΝΟΜΗΛΑ ΚΑΙ ΚΑΣΤΑΝΑ

4 φιλέτα μινιόν των 150 γρ. το καθένα
150 γρ. φουά γκρα πάπιας
20 γρ. φέτες μαύρης τρούφας
200 γρ. σκέπη χοιρινού
31 γρ. paté ala sevignon
63 γρ. ασπάλαθο σοταρισμένο με créme comme il faut
1 σφηνάκι βότκα 6 ετών Γροιλανδίας με σως tartare από την Προβηγκία
Κρέμα rocfor φθινοπώρου από το εργαστήρι St. Martin με μαγιονέζα Βαυαρίας
Ημίγλυκη πάπρικα Βουδαπέστης
Ρολά κρεμμυδιού βουτηγμένα σε κρέμα σαμπάνιας Napoleon
Ξινόμηλα από την Γένουα
Σπαράγγια με γέμιση από κρέμα καρύδας
Κάστανα Μασσαλίας με σοταρισμένο άνηθο σε λάδι παπάγιας
Κάστανα Μασσαλίας με σοταρισμένο άνηθο σε λάδι fruit passion

Θα πάω στον μπακάλη της γειτονιάς για να φτιάξω αυτό το απλό πιάτο το Σάββατο!

Δώσε! (και μία με τη φτερούγα!)

2008-04-07T15:09:00.009+03:00

4.000.000.000 υποστηρικτές του πλανήτη προτιμούν τη γαλοπούλα. Αυτοί ξέρουν!

Tι όμορφο κουνέλι!

2008-04-07T12:32:00.017+03:00

Τώρα τελευταία έχω απογοητευτεί πολύ μελετώντας τις συμπεριφορές, αλλά και τις αντιδράσεις διαφόρων παιδιών ηλικίας 5-6 χρονών. Παρατηρώ ότι, όσον αφορά την τεχνολογία, είναι πολύ πιο μπροστά από εμένα. Χειρίζονται τα dvd players και τα recorders, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα hi-tech συστήματα ήχου, όπως εγώ χειριζόμουν τα ξυλοτουβλάκια και τα legos. Προχθές στο λεωφορείο έβλεπα ένα παιδάκι στην αγκαλιά του πατέρα του να χειρίζεται και να χρησιμοποιεί χωρίς πρόβλημα ένα i-pod, hi-tech αντικείμενο που ακόμα δεν ανακάλυψα σε τι χρησιμεύει και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Ωστόσο, αλλού είναι το θέμα. Σ' αυτήν την εποχή των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, τα παιδιά εξοικειώνονται με την τεχνολογία σε χρόνο dt. Αλλά όχι χωρίς τίμημα κι αυτό είναι το τραγικό. Έχω ακούσει παιδιά δέκα ετών να λένε ότι το γάλα το παράγει εργοστάσιο, ότι τα δέντρα και τα λουλούδια στις πόλεις είναι από πλαστικό και τα άγρια ζώα τα βρίσκουμε στα τσίρκα και στα πάρκα, το πολύ σε ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΪ. Διαπιστώνω ότι τα σημερινά παιδιά έχουν αποξενωθεί τόσο πολύ από τη φύση που περνάνε το καγκουρό για κουνέλι, την τίγρη για γάτα βαμμένη και τον ελέφαντα για παχύ γαϊδούρι με σωλήνα. Αν κάνετε ένα πρόχειρο τεστ, θα διαπιστώσετε ότι τα παιδιά ξέρουν να χειρίζονται τα ηλεκτρονικά μηχανήματα, αλλά αγνοούν την ύπαρξη ενός φυσικού κόσμου. Και αυτό είναι πράγματι τραγικό.

Questo è il bacio di Tosca, oh Scarpia!

2008-04-02T11:33:00.019+03:00

Πριν μία εβδομάδα είδα την Τόσκα στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Πραγματικά μοναδική παραγωγή και με εξαιρετικούς ερμηνευτές. Μεταφερμένη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φάνηκε τόσο επίκαιρη. Θα έλεγα, ωστόσο, ότι τα εισιτήρια ήταν σχετικά ακριβά, όταν μάλιστα το άθλιο κτήριο είναι αντιστρόφως ανάλογο των προσκεκλημένων, αλλά και των εγχώριων καλλιτεχνών, στους οποίους αξίζει καλύτερη σκηνή και (πολύ) καλύτερα καμαρίνια. Πηγαίνοντας, λοιπόν, να δώσω συγχαρητήρια στην μεγάλη σοπράνο Νικόλα Καρμπόνε απογοητεύτηκα για το χώρο που της έδωσαν για την ετοιμασία της. Πραγματικά τραγικό. Έμοιαζε με δημόσια τουαλέτα. Το ίδιο και στον μαέστρο Βύρωνα Φιδετζή, για να μην αναφέρω το χώρο που ετοιμάζεται η ορχήστρα... Μήπως η Αθήνα θα άξιζε μία καλύτερη όπερα;

Mια γοργόνα με γαλάζια μάτια...

2008-03-18T15:58:00.013+02:00

Ο Β.Κ. προαναφερθείς φίλτατος που αναφέρω σε προηγούμενη ανάρτηση (για όσους δεν θυμούνται είναι αυτός, για τον οποίο έκανα μία οντισιόν προς ανεύρεση νύφης), προσφάτως επέστρεψε από τη Δανία, χώρα από την οποία, αν του καθόταν, θα μας κουβαλούσε καλλίπυγο νύφη με γαλάζια μάτια, λευκό δέρμα και κατάξανθα μαλλιά. Παρόμοιες καλλονές συνάντησε μπόλικες, αλλά θες ο ελληνικός αέρας του, θες η προβληματική του (που συνοψίζεται στη φράση: τι να κάνει τώρα η σκύλα που με παράτησε - δικό μου αυτό, φίλε μην το παρεξηγείς) δεν απεκόμμισε σημαντικά οφέλη. Κάτι για ωραία χώρα μου έγραψε, κάτι για οικολογική ευαισθησία, κάτι για μνημεία, έμεινε η γοργόνα στο πίσω μέρος του μυαλού του. Και μπροστά στα μάτια του βέβαια, ξεπρόβαλλε η Άριελ στο λιμάνι, αλλά ούτε αυτή κουνήθηκε. Τι θα κάνω μ' αυτόν; Μου φαίνεται ότι στο γάμο μου κάτι θα γίνει και θα τον οδηγήσω σιδηροδέσμιο στα σκαλιά της εκκλησίας. Και με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Αφενός θα βρει τη γυναίκα της ζωής του και αφετέρου θα συμπαρασταθεί με αυτόν τον τρόπο στον προσεχώς κρεμασμένο φίλο του...

Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Ομπάμα μετά σου

2008-03-05T15:01:00.024+02:00

Τώρα τελευταία, που η μάχη για το χρίσμα των δημοκρατικών (ωχ!,ωχ!) έχει ενταθεί (για το καλό του πλανήτη βέβαια!), το τι σκαρφίζονται οι δύο υποψήφιοι δε λέγεται. Εχθές (για παράδειγμα) βλέποντας κάποιο δελτίο ειδήσεων, παρατήρησα ένα εκπληκτικά έξυπνο κολπάκι της Χίλαρι. Υποτίθεται ότι με το αετίσιο μάτι της είδε έναν ακροατή να λιποθυμάει και είπε (εννοείται κρατώντας το μικρόφωνο για να ακουστεί): "Γρήγορα νερό, ορίστε βάλτε το στο δικό μου το ποτήρι" για να συνεφέρουν τον ημιλιπόθυμο (ναι, από την έκσταση) ακροατή. Ήταν από αυτούς τους κομπάρσους, οι οποίοι με ένα δολάριο κάνουν ότι επιθυμούν οι ενορχηστρωτές της αναμέτρησης. Από την άλλη, ο Ομπάμα πετάει πλέον τη σκούφια του για τη Χίλαρι. Ενώ πριν την έλεγε λίγο πολύ γλωσσοκοπάνα και κωλόγρια, μόλις είδε να προηγείται το 'παιξε υπεράνω δηλώνοντας ευθαρσώς ότι την εκτιμάει βαθύτατα, χαίρεται που αγωνίζεται - όπως κι αυτός - για το καλό της δημοκρατικής παράταξης και της Αμερικής γενικότερα. Όπως στην φωτογραφία. Αυτός τη θαυμάζει κι εκείνη παρατηρεί με νόημα το μέλλον! Η γαμψή της χειρ (α λα εκλιπούσης βρετανής βασιλομήτωρος), θα έπρεπε να σταθεί λίγο καλύτερα. Αφού όλα παίζονται με βάση το image!

An old star is "shining" (again!)

2008-02-27T13:53:00.015+02:00

Η θρασύτητα των μεγάλων πετρελαιοβιομηχανιών συνεχίζεται και συνεχίζεται. Και μετά την προσπάθειά τους για το κυνήγι του μαύρου χρυσού στην Γροιλανδία και στον Βόρειο Πόλο και μετά την τρελή κούρσα του κόστους του, νέα στοιχεία (πρώην συγκεκαλυμένα) για την ξεδιάντροπη συμπεριφορά τους ήρθαν στο φως. Συγκεκριμένα η εταιρία "Texaco" της πολιτείας που ανθεί η βλαχοαμερικανιά, και αποτελεί φυτώριο για παντελώς ηλίθιους κυβερνήτες (αρχικά) και προέδρους (εν συνεχεία), έκανε επίδειξη προκλητικού αμοραλισμού και αδιαφορίας. Χρησιμοποιώντας για δεκαετίες τη ζούγκλα* ως χωματερή έριχνε και συνεχίζει να ρίχνει τοξικά απόβλητα μέσα στους ζωτικούς πνεύμονες του πλανήτη. Και δεν καταστρέφει απλά ένα δάσος, αλλά το σπίτι πολλών ζώων, αλλά και ανθρώπων. Οι Ινδιάνοι κάνουν λόγο για την ραγδαία αύξηση καρκινοπαθειών στην περιοχή και την εξόντωση έξι φυλών τους από την αδιαφορία της κυβέρνησης, η οποία δεν ενδιαφέρεται να σταματήσει το συνεχιζόμενο έγκλημα επιβάλλοντας κυρώσεις και πρόστιμα, αφού στηρίζεται ενεργά από τις πετρελαιοβιομηχανίες. Τώρα προκύπτει ένα ερώτημα. Πώς μία αμερικανική εταιρία πετρελαιοειδών χρησιμοποιεί τον Αμαζόνιο ως χωματερή, ο οποίος, στο κάτω - κάτω, βρίσκεται σε άλλη χώρα; Μήπως επειδή με την ανατροπή του Αλιέντε, όλη η Λατινική Αμερική μετετράπη σε προτεκτοράτο των Η.Π.Α.; Λέω μήπως!

*του Αμαζονίου

Ίδρυμα Κοινωνικής Απαξίωσης

2008-02-22T14:34:00.011+02:00

Απηυδυσμένος επέστρεψα από το Ι.Κ.Α. σήμερα - αλλά και όλες τις υπόλοιπες μέρες που έτρεχα για να παραλάβω κάποια χρήματα, λόγω της πρόσφατης ασθένειάς μου, που με ανάγκασε να απέχω από την εργασία μου. Ιδιαίτερα, θα έλεγα ότι στο Ι.Κ.Α. του Νέου Κόμσου επικρατεί το χάος, η απόλυτη εξαθλίωση. Σημείο "0". Βαριεστημένοι υπάλληλοι, διευθυντές που δεν σηκώνονται από την καρέκλα τους, παρά μόνον για να φάνε, να κοιτάξουν έξω από το παράθυρο αμέριμνοι και να τηλεφωνήσουν στο "100" για να καταγγείλουν άμοιρους πολίτες που προσπαθούν να εξυπηρετηθούν. Η δική μου "Οδύσσεια" ξεκίνησε εδώ και μέρες, αλλά εντάθηκε πριν δύο μέρες και κορυφώθηκε σήμερα. Προχθές λοιπόν, τηλεφώνησα 5- 6 φορές σε 14 γραμμές του Ι.Κ.Α. του Νέου Κόσμου, για να το σηκώσει ένας κύριος στο γραφείο "Παροχών" μετά από 45 λεπτά προσπάθειας να πετύχω έναν υπάλληλο που να σηκώσει το ακουστικό. Τέλος πάντων, το σηκώνει ο κύριος και τον ρώτησα τι χρειάζεται να προσκομμίσω για να πάρω τα χρήματα. Μου είπε 3- 4 έντυπα. Τα προσκόμμισα εχθές. Εχθές μου ζήτησαν και βεβαίωση από τον εργοδότη μου ότι έλειπα. Έρχομαι στον εργοδότη μου και εκείνος μου λέει ότι χρειάζεται να πάρω ένα έντυπο από το Ι.Κ.Α., το οποίο ο ίδιος θα συμπλήρωνε και θα σφράγιζε. Ξανά στο Ι.Κ.Α. Εκεί μου λένε ότι πλέον καταργήθηκε το να δίνεται χαρτί από το Ι.Κ.Α. Πρόκειται για ένα απλό χαρτί που μπορεί να συνταχθεί από τον εργοδότη. Ξανά στο γραφείο. Συμπληρώνει ο εργοδότης μου ένα χαρτί, το πάω στο Ι.Κ.Α. Και η υπάλληλος μου λέει: "Το χαρτί αυτό δεν είναι έγκυρo. Θα σας δώσω εγώ ένα έντυπο για να το συμπληρώσει ο εργοδότης σας, αφού πάρετε νουμεράκι". Τυχαίνω το 136 και εκείνη τη στιγμή "εξυπηρετούν" το 34. Κάθε νούμερο (γιατί ως νούμερα μας βλέπουν) να κάθεται στο ταμείο γύρω στα 7 λεπτά και να προσπαθεί να μην εκραγεί όταν η υπάλληλος "εξυπηρετεί" πίνοντας καφέ και τρώγοντας κρουασάν με κρέμα σαμπάνιας (αυτό της έλλειψε!). Ένας κύριος να περιμένει στις Παροχές, έρχεται η σειρά του και τον ξαναστέλνουν στο Μητρώο με νέο νούμερο, ενώ πριν από δύο ώρες που ρώτησε τού είπαν ότι δεν χρειάζεται. Βρίζει θεούς και δαίμονες. Ένας Ιρακινός, απείλησε να πέσει από το παράθυρο και ο διευθυντής αλαφιασμένος προσπαθεί να τον συνεφέρει. Χάος. Έρχεται μετά από δυόμιση ώρες η σειρά μου. Μέλος του χάους κι εγώ. "Πρέπει να περάσετε από επιτροπή" μου λέει μία υπάλληλος. "Γραφείο 4 στο ισόγειο". Της λέω ότι πήρα τηλέφωνο και ότι μου είπαν ότι το μόνο που χρειάζονταν ήταν το βιβλιάριο, χαρτί γιατρού του Ι.Κ.Α., χαρτί νοσοκομείου και δήλωση απαλλαγής από τον εργοδότη μου. Μάταιος κόπος. Τρέχω στο ισόγειο. "Ξέρετε η επιτροπή μπορεί να σας δει στις 17/ 3". Την παρακαλώ να με δεχτεί σήμερα γιατί είναι η τέταρτη φορά που λόγω Ι.Κ.Α. έχω φύγει από τη δουλειά. "Αδύνατον" μου απαντάει, "άντε να σας δώσω για τις 12/3". Ήθελα να 'ξερα, στην τύχη έδινε τις ημέρες; "Δώστε μου το χαρτί της γιατρού". Της το δίνω. Μετά από 5 λεπτά άφαντο! Ψάχνει να το βρει σε ένα άλλο γραφείο. Το βρίσκει, μου συμπληρώνει ένα παραπεμπτικό και μου λέει "12 Μαρτίου θα έρθετε, θα σας δει η επιτροπή, και 13 θα ξανάρθετε για να πληρωθείτε. Θα περιμένετε με χαρτάκι στις παροχές. Θα σας δώσουν μία φόρμα, θα την πάτε στο ταμείο, θα πάρετε χαρτάκι και θα πληρωθείτε". Τα νεύρα μου τεντωμένα, κοντεύω να ξεσπάσω. Φτάνω στη δουλειά ταλαιπωρημένος, πνευματικά και σωματικά ένα ράκος. Από τις 7:30 στο Ι.Κ.Α. μέχρι τις 11:30. Τι ίδρυμα! Τι εξυπηρέτηση! Χαίρομαι που απλά θα ξαναπάω 12 και 13. Δύο συνεχείς ημέρες χαράς και ευφορίας!

Τάδε έφη αρθογράφος "Κάθημερινής"

2008-02-20T12:52:00.027+02:00

Πρόσφατα διάβασα ένα "ιδιαίτερο" άρθρο, το οποίο σε μένα προκάλεσε (δικαίως) αρνητικά συναισθήματα. Το άρθρο υπήρχε στην, κατά τα άλλα σοβαρή εφημερίδα "Καθημερινή". Το άρθρο, λοιπόν, ανέφερε ότι οι bloggers προσπαθούν να κερδίσουν την δόξα ούτε λίγο ούτε πολύ, είτε εκπορνεύοντας την προσωπική τους ζωή είτε δημιουργώντας φανταστικές αψιμαχίες φανταστικών ανθρώπων είτε παρέχοντας υλικό αρνητικής φύσεως, που θα μπορούσε να γίνει θέμα συζητήσεως. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και τέτοια φαινόμενα, αλλά θεωρώ ότι στην πλειονότητά τους οι διάφοροι bloggers (και είναι αρκετοί) δεν συμπεριφέρονται στα ιστολόγιά τους τοιουτοτρόπως. Ωστόσο, ο εν λόγω αρθογράφος δεν φάνηκε να συμμερίζεται τις απόψεις των bloggers που διαμαρτύρονται για την, καταφανώς, άδικη κριτική του, στην οποία συμπεριέλαβε όλους τους ιστολόγους. Ίσως στο μέλλον θα έπρεπε να είναι περισσότερο σοβαροί διάφοροι αρθογράφοι, όταν αναφέρονται σε άλλους πολίτες που αναρτούν την άποψή τους. Κι ας μην συμφωνούν με εκείνους...

Η Τρελή Ελληνική (Τηλεοπτική) Πραγματικότητα

2008-01-30T12:34:00.001+02:00

Όσο παρακολουθώ τηλεόραση τόσο απελπίζομαι. Βλέπω ότι τα καλά προγράμματα είναι ένα είδος υπό "Εξαφάνιση". Αλλά η τηλεόραση ανοίγει ήδη με το "Καλημέρα σας" και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο, με το που ετοιμάζεται ο "Πρωινός καφές". Και ενώ τα μισά κανάλια προσπαθούν να σε πείσουν ότι "Αξίζει να το δεις" τα άλλα σου προτείνουν "Άλλαξέ το". Η κατάσταση αυτή σε φτάνει πολλές φορές "Στα άκρα" και αντιδράς με γέλια για να μην απογοητευτείς σε βαθμό που θα σε φέρει σε απόγνωση. Αλλά θα έλεγα ότι απελπίζεσαι ακόμα κι αν έχεις ένα τραπέζι. Το "Στην υγειά μας" το λες με ανοιγμένη την τηλεόραση και σε διάφορα προγράμματα θα ακούσεις και σσσς καθώς κατεβάζεις την μπουκιά σου. Για να μην μιλήσω για το "Κυριακάτικο Τραπέζι" που η τηλεόραση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συνενστίασης. Αλλά εκεί επικρατεί ΤΟ μπάχαλο. Ο πατέρας (κυρίως) θέλει να δει ειδήσεις ή κάποιο πρόγραμμα που να κάνει "Ζοοm στα πρόσωπα και στα γεγονότα", η μητέρα και η κόρη καμιά ελληνική σειρά. Ο γιος επιθυμεί μία αμιγώς "Αθλητική κυριακή" και θέλει ποδόσφαιρο! Αυτό που "Έχει γούστο" περισσότερο είναι εάν η οικογένεια είναι πολυμελής και εμφανίζονται στο "Προσκήνιο" και άλλα μέλη. Τι "Συμβαίνει τώρα"; Στην "Πρώτη γραμμή" για την κατάκτηση (εννοείται) του τηλεκοντρόλ σφάζονται παλληκάρια! Και όλοι συμμετέχουν! "Ουδείς αναμάρτητος"! Αν υπάρξει και συμμαχία θα δεις την "Πρώτη πάσα" του τηλεκοντρόλ να την ρίχνουν οι μεν και τη δεύτερη οι δε, ενώ πιθανόν εσύ προπαθείς να προστατευτείς μην σου έρθει καμιά ξανάστροφη. Συγκατάβαση δεν υπάρχει. Αφού "Μένουμε Ελλάδα" δεν πρόκειται να συννενοηθούμε ως γνήσια μέλη μίας πολιτισμένης χώρας. Σπάνια θα δεις ανθρώπους που νιώθουν ότι "Η Ζωή είναι αλλού", εκτός δηλαδή της τηλεόρασης. Σε έρευνα ένα συντριπτικό 60% απάντησε ότι ζει για να βλέπει τηλεόραση! Και τα "Διαβολικά μυαλά" των καναλιών το έχουν καταλάβει αυτό. Το πρόβλημα εντείνεται αν έρθει κανένας απρόσκλητος που έχει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Αν βλέπεις κάτι σκέφτεσαι αυτομάτως "Αυτός μας έλειπε". Αν δεν μιλήσει όλα είναι μια χαρά, "Ούτε γάτα, ούτε ζημιά". Αν όμως μιλήσει ε, τότε "Αρχίζει το ματς" μεταξύ σοβαρού και αστείου. Ενδοικογενειακά, αν τύχει και αποφύγεις τη σύρραξη, θα αντιμετωπίσεις σίγουρα γαλιφιές. Ο/ Η σύντροφος αρχίζει τα αγαπούλα μου και τα "Αmore miο" για να γίνει το δικό του/ της. Αν δεν πιάσει ούτε αυτό, αρχίζει ο συναισθηματικός εκβιασμός. "Αν μ' αγαπάς" βάλε το πρόγραμμά μου! Το ίδιο συμβαίνει και τις μέρες που δε δουλεύεις. Η τηλεόραση ανοίγει "Από νωρίς... και το σαββατοκύριακο"! Δεν χαίρεσαι καθόλου τα ρεπό σου. Εξαρτάσαι πια από το χαζοκούτι! Είσαι τελειωμένος! Ακόμα και "Τα σύνορα της αγάπης" σου καθορίζονται πια από τον τηλεοπτικό σου βίο σε σημείο που αρχίζεις να επικοινωνείς με τηλεοπτικούς όρους! Ο "Όμορφος κόσμος το πρωί" συνοψίζεται πλέον σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που είσαι υποχρεωμένος να το αγαπάς ή τουλάχιστον να το αποδέχεσαι για να είσαι ευτυχισμένος! Γιατί από τη ζωή εκεί έξω έχεις "Μαύρα μεσάνυχτα". Με τον/ την σύντροφό σου είστε πια "Δυο ξένοι". Κάποτε λέγατε "Είσαι το ταίρι μου" τώρα δεν λέτε ούτε "Καλημέρα"! Ο κάθε Έλληνας έχει δύο ιδανικά: Να είναι, πρώτον "Εισοδηματίας" και, δεύτερον κυρίαρχος της τηλεόρασης! Φιλίες τυγχάνει να έχουν χαλάσει από την τηλεόραση. Δεν έχει τύχει να πείτε σε κάποιον ότι θα είστε "Φίλοι για πάντα" και να διαφωνήσετε έντονα για κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα; Από 'κει και πέρα αρχίζεις να είσαι αντικείμενο για μελέτη. Η περίπτωσή σου ανήκει στις "Ιατρικές υποθέσεις"! Τα έχεις πλέον χάσει! Τη στιγμή εκείνη απευθύνεσαι στον εαυτό σου ρωτώντας τον: "Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχονο;" Είναι η (τραγική) στιγμή που αρχίζουν όλα τα "Παρατράγουδα". Ακόμα και τρέλα! "Καλομελέτα κι έρχεται" κι αυτή! Παραμιλάς αναφωνώντας προγράμματα της τηλεόρασης! Και μέσα στην παραζάλη σου νομίζεις ότι ζεις "Το πάρτι της ζωής σου"! Και ποτέ δεν έρχεσαι "Πρόσωπο με πρόσωπο" με τα προβλήματά σου! Ποτέ! Και νιώθεις ακόμα χειρότερα όταν οι άλλοι προπαθούν να σε συνετίσουν, διότι αρχίζουν πρώτα "Με αγάπη", αλλά κλείνουν με "Πολύ μπλα μπλα" και σε τρελαίνουν! Μου έχει τύχει και 'μένα αλλά συνεχίζω να "Κοιτάω μπροστά" προσηλωμένος στην (τηλεοπτική μου) πραγματικότητα! Έχεις μάθει να παρακολουθείς τηλεόραση με αυτές τις επιταγές. Ακόμα και εάν δεν ξέρεις (πάντοτε) τον τηλεοπτικό προγραμματισμό, κλείνεις ένα "Ραντεβού στα τυφλά" με την τηλεόραση και αν και μπορεί να μην σου αρέσει το πρόγραμμα θα το δεις και "Θα πεις και ένα τραγούδι"!

Ο Σπύρος και ο Vincent!

2008-01-29T15:43:00.000+02:00

Γράφοντας και το πρόγραμμα σε μία εκδοτική που εργάζομαι, τυγχάνω αποστολής μερικών φωτογραφιών που ξαφνιάζουν, πολλές φορές, ευχάριστα. Ο Αlpha, λοιπόν, μου έστειλε και κάποιες φωτογραφίες για ένα επεισόδιο της σειράς "Άλλαξέ το", το οποίο, όπως λένε, θα παρουσιαστεί, στις 3/2 (εκτός εάν ακυρωθεί). Ως συνήθως, θα δούμε και σ' αυτό το επεισόδιο οδύνη και τέλος οδυρμό από συγκίνηση και χαρά, που συνοδεύονται από τα γνωστά "Σπύρο μου σ' ευχαριστώ". Αυτά είναι τα κλασσικά. Εμένα μου προξένησε μεγάλη εντύπωση η φωτογραφία που παραθέτω. Η συνάντηση των δύο μύθων (Σούλης - Van Gogh), σαν έκθεση στο μουσείο Μπενάκη, δένει μοναδικά. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με το ψυχαναγκαστικό φοντο της διαρκούς εναλλαγής των γραμμών. Αλλά ένα βλέμμα και έναν μορφασμό αποστροφής διακρίνω στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο μύθων. Κρατώντας ένα ταμπλώ με εκτυπωμένο τον πίνακα του Van Gogh (για όσους δεν κατάλαβαν, πρόκειται για τον δεύτερο μύθο) "Ηλιοτρόπια" ο μύθος που ακούει στο όνομα Σπύρος Σούλης, μήπως αμφισβητεί την τέχνη του Van Gogh; Μην ανησυχείς Σπύρο μου, μπορεί ο πίνακας του ζωγράφου να γίνει κάποτε διάσημος, όπως τα έργα που κάνεις μέσα σε σπίτια απελπισμένων. (Οποιαδήποτε αναφορά σε πραγματικά ή φανταστικά ονόματα και γεγονότα, είναι εντελώς συμπτωματική).

Ένα "Εύγε"

2008-01-29T14:55:00.002+02:00

Τώρα τελευταία με έχει πιάσει ένας οικολογικός παραξυσμός. Αφού ζητήσω, λοιπόν, ένα μεγάλο συγγνώμη από τους αναγνώστες μου, που πιθανόν βαρέθηκαν να βλέπουν τις οικολογικές μου ανησυχίες να αναρτώνται άνευ φειδούς (ως σχόλια), θα πω κάτι που δεν έχει να κάνει με παράπονα για την οικολογική ασυνειδησία μας. Ένα "μπράβο". θα έλεγα ότι ανέκαθεν υποστήριζα τις διάφορες οικολογικές οργανώσεις, και μάλιστα, όσες τύγχαναν να πέσουν στην αντίληψή μου (ή στη "συνείδησή" μου), με αποτέλεσμα να βγαίνω εκτός οικονομικού προϋπολογισμού. Αλλά τώρα, ζώντας με την αρραβωνιστικιά μου, η οποία, ευτυχώς, δέχθηκε όλες τις οικολογικές μου ιδιορρυθμίες (αν θα μπορούσαν να ονομαστούν έτσι οι αναζητήσεις μου για ένα βιώσιμο μέλλον), προσπαθώ να είμαι λίγο πιο οικονόμος. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Λοιπόν, πριν αρκετό καιρό μπήκα στο site της οικολογικής οργάνωσης WWF και ενθουσιάστηκα, αφενός με τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να κάνουν τον απλό πολίτη να κατανοήσει το μείζον οικολογικό πρόβλημα και αφετέρου γιατί προωθούν πολλά προγράμματα για την προστασία του οικοσυστήματος και την εξάλειψη του προβλήματος που αναφέρεται ως "φαινόμενο του θερμοκηπίου". Το link, ωστόσο, που με ενθουσίασε είναι το πρόγραμμα ενός είδους αναδοχής ζώων που απειλούνται με εξαφάνιση. Μπαίνοντας στο site θα διαπιστώσετε όσα προαναφέρω. Και θα ήταν πολύ θετικό να γίνετε ανάδοχοι (με ελάχιστα χρήματα) και να φροντίσετε για τη διατήρηση ενός σπάνιου είδους της παγκόσμιας πανίδας, όποιο εσείς θέλετε από τα προτεινόμενα, συμβάλλοντας, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά στην προστασία του περιβάλλοντος. Ως αντάλλαγμα θα λάβετε (εκτός από την τεράστια ηθική ικανοποίηση) πλούσιο υλικό από την οργάνωση. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σαν διαφήμιση. Και είναι. Αλλά με μία διαφορά. Δεν διαφημίζω την WWF. Διαφημίζω την ζωή σε έναν βιώσιμο πλανήτη.

Notre Beauté...

2008-01-29T12:58:00.000+02:00

H ζήλεια, ή μαλλον ο φθόνος για να ακριβολογήσω, είναι ανθρώπινο "προνόμιο". Εμείς ως "ανώτερα" όντα έχουμε το δικαίωμα να φθονούμε οποιοδήποτε άλλο ον της φύσης, το οποίο υπερέχει κάπου σε σχέση με την δική μας αδιαφιλονίκητη "ανωτερότητα". Αυτή η σκέψη φάνηκε ότι εξέφραζε έναν "καλοπροαίρετο" κυνηγό, ο οποίος θέλοντας να δοκιμάσει τα σκάγια του άρχισε να πυροβολεί ένα σμήνος αμέριμνων φλαμίνγκο που θέλησαν να κάνουν μία στάση στη χώρα μας, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους. Αυτή η "φιλοξενία" του χαρωπού κυνηγού, ο οποίος ρώτησε εντελώς φυσιολογικά "μα πού θα δοκίμαζα τα ακριβά σκάγια μου;", είναι αντάξια της ομορφιάς των φτερωτών ουράνιων τόξων που έχασαν έξι μέλη του σμήνους τους; Ο, εν λόγω, κυνηγός δήλωσε επίσης, ότι ήξερε ότι τα φλαμίνγκο δεν τρώγονται με τη φράση "ε, δεν είναι και μπεκάτσες", αλλά αυτό δεν φάνηκε να τον πτόησε, αφού δε δίστασε στο ελάχιστο να διαπιστώσει ότι τα σκάγια του ήταν άριστα. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μην σκεφτώ ότι αυτό που πραγματικά επιθυμούσε ο κυνηγός, που θέλει να ανήκει στο ανθρώπινο είδος (αλλά φευ, δεν φάνηκε να το αποδεικνύει), ήταν να εκφράσει τον φθόνο που ένιωθε για τα συμπαθέστατα πτηνά, λόγω της ομορφιάς τους και του υπέροχου τρόπου με τον οποίο πετάνε. Ο απάνθρωπος, βάρβαρος κυνηγός δεν συννελήφθη. Ποτέ! Οπότε δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι στη χώρα της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού, όλοι έχουν το δικαίωμα να "εκφράζονται" όπως επιθυμούν. Πραγματικά όπως επιθυμούν. Χωρίς τιμωρία, ποινή, καταδίκη. Μερικοί που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο θα αναφωνήσουν σίγουρα "Ωχ αδερφέ!", παρόλο που ελπίζω να μην είναι αυτοί ο κανόνας. Αλλά εξάλλου αυτή είναι η μοναδική "ομορφιά" μας. Η σήψη της κατακρεουργημένης ηθικής μας...

Νέα Φωσκολιάδα!

2008-01-28T10:36:00.001+02:00

Μετά τα αλήστου μνήμης έπη του Νίκου Φώσκολου (αχ, πού είναι η φράση "το Καλημέρα Ζωή δε θα σταματήσει ποτέ!" που έμεινε ως μνημείο στα τηλεοπτικά δρώμενα όπως ο χορός της Κάτιας Δανδουλάκη με τα περιστέρια στη Βουλή όταν άρχιζε το σίριαλ "Λάμψη" - όχι του Κιούμπρικ, αλλά του Φωσκούλικ) μία νέα δήλωση ήρθε να ταράξει τα νερά στο θολό τηλεοπτικό πεδίο! Με τρομερά απειλητικό διάγγελμα - πώς ήταν η φάτσα του Τζακ Νίκολσον στην ταινία "Η Λάμψη" (όχι του Φωσκούλικ, αλλά του Κιούμπρικ); ε, χειρότερα! - αποφάσισε να ρίξει ακόμα δύο νέα σήριαλ στην τηλεόραση ο προκαθήμενος της ελληνικής τηλεοπτικής πολυπραγμοσύνης. Θεωρώντας ότι η Ελένη Κούρκουλα (ως "Φεγγάρω" - "Χελήνη χέλει γιο κυγίου Γιάγκου Δγάκου") υπήρξε ο προπομπός της ανάδυσης της "Μαρίας της άσχημης" (ίδιο μοτίβο αν σκεφτείτε ότι η άσχημη καπαρώνει το τεκνό) αποφάσισε ότι θα κάνει το δυναμικό come back. Το εάν θα έρθει με ελικόπτερο όπως η θεά Ηλίας Ψινάκης στο γάμο της Πέγκυς Xena, εξετάζεται ως πιθανή. Λοιπόν, εν τέλει οι τίτλοι δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστοί, αλλά θα ανακοινωθούν, όπως εικάζεται, προσεχώς. Κι επειδή πρόκειται για τεράστιο γεγονός, η διαφήμιση θα έχει ως εξής: Η τηλεοπτική υποκουλτούρα θα περπατάει όπως ο Gozilla στους δρόμους με την μορφή του Θέμου Αναστασιάδη με μούσι α λα Τριανταφυλλόπουλου και ο κόσμος θα τρέχει πανικόβλητος να σωθεί. Ο Φώσκολος θα έρχεται ως σούπερμαν, θα εξολοθρεύει το θεριό και θα τού λέει με νόημα "Πίσω Βουρδούλακα! Εγώ είμαι τώρα εδώ!", κάτι που στα αυτιά μου ακούγεται ως μεγαλύτερη απειλή. Αυτή η σκέψη μου φέρνει στο μυαλό γεροντάκια να ανακοινώνουν περίλυποι στους γειτόνους "Ο αστυνόμος Θεοχάρης πληγώθηκε με σφαίρα θανάσιμα!" και να ρωτάω εγώ "Ποιος ήταν αυτός; Φίλος σας; Λυπάμαι που τον χάσατε". Αμ δε! Ζωντάνεψε από τις στάχτες του όπως ο Νίκος. Ο Νίκος μας!

Τι εστί "Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε." τελικά;

2008-01-24T14:15:00.000+02:00

Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.
(Υπουργείο Περιπαίγματος, Χωματερών και Δασικών Εγκλημάτων)

Το θράσος της ελληνικής κυβέρνησης, επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά και Ν.Δ., συνεχίζεται απρόσκοπτο, όπως (επίσης) απρόσκοπτα συνεχίζεται η καταστροφή του περιβάλλοντος, αγνοώντας τις προτροπές (αρχικά) και τις εντολές (αργότερα) της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μείωση των εκπομπών ρύπων, τη σταδιακή εξάλλειψη των χωματερών και την προώθηση της ανακύκλωσης. Και ως συνήθως αφήνουμε για την τελευταία στιγμή την προσπάθεια για την αποπεράτωση των έργων που θα συνέβαλλαν στην ολοκληρωμένη προσπάθεια για την επίτευξη των παραπάνω - σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία - κάτι που σημαίνει ότι πάλι θα αναγκαστούμε να πληρώσουμε υπέρογκα πρόστιμα, αφού δε θα προλάβουμε μέχρι το χρονικό όριο που μας έχει (δικαίως) επιβληθεί να μειώσουμε τις εκπομπές ρύπων και να ενισχύσουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (κάτι που βοηθάται εξαιρετικά από το κλίμα της Ελλάδας). Οπότε πάλι οι Έλληνες πολίτες θα πληρώσουν αυτά τα πρόστιμα που ποτέ δεν φρόντισαν οι παλιότερες, όπως και η σημερινή κυβέρνηση να αποφύγουμε. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι αυτό το χειρότερο. Το χειρότερο είναι η εγκληματική αδιαφορία που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή του εκπληκτικά πλούσιου οικοσυστήματος της χώρας μας, κάτι ιδιαίτερα καταστροφικό, αν αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα φιλοξενεί σπάνια είδη ζώων που δεν απαντώται πουθενά αλλού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τα κρατικά κονδύλια, τα οποία προβλέπονταν παλαιότερα για την προστασία του περιβάλλοντος δεν έχουν δοθεί (ούτε τότε ούτε τώρα πρόκειται να δοθούν) και ό,τι έχει προσφέρει η Ε.Ε. ως κοινοτικά πλαίσια στήριξης για την προστασία του περιβάλλοντος έχουν (τω όντι) κατασπαταληθεί "αλλού". Οδεύουμε ολοταχώς προς τον κοινωνικό αποκλεισμό από τους εταίρους μας και δεν αποκλείεται να συρθούμε προσβεβλημένοι - ξανά - στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, αφού δεν σταματάει η χώρα μας να είναι ουραγός σε θέματα περιβάλλοντος (μεταξύ άλλων). Επιτέλους, οι κυβερνήσεις πρέπει να πιεστούν για να αναλάβουν δράση, γιατί ξεχνάνε ότι σε όλους εμάς οφείλουν την ισχύ τους! Επιτέλους ζητάμε:

Τα κονδύλια που προβλέπονται για την προστασία του περιβάλλοντος να δοθούν εκεί που πρέπει.
Να προσπαθήσουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να συμβάλλουν ουσιαστικά στην προστασία του περιβάλλοντος.
Να υπακούσουμε στις κοινοτικές οδηγίες για μείωση εκπομπών ρύπων, κλείσιμο χωματερών, προώθηση ανακύκλωσης και αύξηση χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Δημιουργία ανεξάρτητου Υπουργείου Περιβάλλοντος στα πρότυπα ξένων κρατών, το οποίο θα διεκδικεί περισσότερα για το περιβάλλον και δε θα συγκαλύπτει τα οικολογικά εγκλήματα που γίνονται κατ' εξακολούθηση (ως φερέφωνο των συμφεροντολόγων).
Να σταματήσουν επιτέλους οι πολιτικοί να μοιάζουν τόσο πολύ στον πρώην πρόεδρο Nixon στην υπόθεση "Watergate" (όπερ μεθερμηνευόμενον τόσο ψεύτες), όταν αναφέρονται στις προσπάθειες που (δεν) καταβάλλουν για την προστασία του πλανήτη.

Μόνο έτσι το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. θα έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων. Επιτέλους!

Heath Ledger Passed Away...

2008-01-23T12:13:00.000+02:00

Eχθές πέθανε ο φέρελπις ηθοποιός Heath Ledger. O κινηματογράφος έχασε έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο νεαρό ηθοποιό. Ο Ledger "έφυγε" σε ηλικία 28 ετών. Ως επίσημη εκδοχή του θανάτου του θεωρείται η υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών...

Τι χαρά, τι χαρά πλαίει η BP στα νερά...

2008-01-22T15:18:00.000+02:00

Μεγάλο πανηγύρι έστησαν οι μεγάλες πετρελαιοβηομηχανίες του πλανήτη μας. Όταν τα αποθέματα του πετρελαίου έμοιαζαν να στερεύουν, "καλά νέα" ήρθαν από τον βορρά! Οι πάγοι λιώνουν και η πιθανή άντληση των (πολύ) πλούσιων κοιτασμάτων πετρελαίου του Βορείου Πόλου μπορεί πλέον να θεωρείται ως βέβαιη, αν και η εξάντληση της υπομονής των απλών ανθρώπων φαίνεται το ίδιο βέβαιη, όταν βλέπουν το μέλλον του πλανήτη δυσοίωνο, αφού η εξάλειψη της θρασύτητας που επιδείκνυαν ασυστόλως οι μεγάλες πετρελαιοβηομηχανίες, τώρα πια, φαντάζει απίθανη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Δηλαδή δε χρειάζεται να ανησυχούμε, αφού ο πλούσιος βορράς μπορεί να μας προσφέρει αφειδώς πετρέλαιο για δεκαετίες! Και ενώ το πρόβλημα εντοπίζεται πλέον στην υπερθέρμανση του πλανήτη προσπαθούν να μας στρέψουν το βλέμμα σε άλλα (και κυρίως) πλασματικά προβλήματα. Αφού νέες λύσεις εμφανίζονται από όλες τις κατευθύνσεις για την μείωση των εκπομπών των βλαβερών ουσιών, γιατί και οι πετρελαιοβηομηχανίες δεν στρέφουν προς τα εκεί το ενδιαφέρον τους; Αφού, ούτως ή άλλως, πάλι οικονομικό όφελος θα έχουν. Δεν φαίνεται να λαμβάνουν στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων, ακόμα και των πιο αισιόδοξων. Η εταιρία που αναφέρεται στον τίτλο είναι μόνο μία από τις δεκάδες που σπεύδουν να αποδείξουν τη θρασύτητά τους στέλνοντας ξεκάθαρα μηνύματα από τον Βόρειο Πόλο. Kαι είναι πολύ πιθανόν να δούμε και εκεί αυτά τα μεταλλικά τέρατα (σαν κι αυτό της εικόνας) να ξεπροβάλλουν δίπλα από πάγους που συνεχίζουν να λιώνουν...

Καμπάνα σέρνει παπά στη φυλακή...

2008-01-21T12:53:00.000+02:00

Το ακούσαμε κι αυτό. Δικαστής επέβαλλε ποινή φυλάκισης σε έναν παπά στις Μηλιές Πηλίου, επειδή, λέει, βαρούσε πολύ δυνατά την (εν λόγω) καμπάνα! Ενοχλούσε, λοιπόν, τον μακάριο ύπνο των κατοίκων, οι οποίοι δεν δίστασαν να σύρουν στα δικαστήρια έναν συγχωριανό τους. Και τη στιγμή που έμποροι ναρκωτικών, νονοί της νύχτας και clubs που έχουν στο τέρμα τα ντεσιμπέλ κρίνονται "νόμιμοι"! Αλλά όταν οι τουρίστες επισκέπτονται τις Μηλιές και το χρήμα ρέει άφθονο, όλοι κάνουν τις πάπιες! Τότε ο θόρυβος δεν πειράζει. Αλλά η καμπάνα! Ε, καμπάνα είναι αυτή, θα ενοχλεί. Να εύχεστε να μην σας παραλάβει στο στόμα της η Ελένη Λουκά. "Αμαρτωλοί!"

Οντισιόν για νύφη

2008-01-17T13:50:00.000+02:00

Ο Β.Κ. ο πλέον προσφιλής από τους φιλτάτους μου - και μελλοντικός κουμπάρος μου - αντιμετωπίζει ένα μείζον πρόβλημα. Σπουδάζοντας στην Αγγλία γνώρισε μία Κύπρια φοιτήτρια την Φ. Λοιπόν, να μην τα πολυλογώ κόλλησαν, δημιούργησαν ένα πολύ όμορφο ζευγάρι, αλλά λόγω απόστασης διέκοψαν αυτό το δεσμό, προς μεγάλη απογοήτευση του Β. Λοιπόν, ο Β. έχει την ηλικία μου (σας υπενθυμίζω ότι είμαι 28 μη σας γυρίζω τώρα στο προφίλ μου) νιώθει ότι τα χρόνια περνάνε και εν τέλει δε θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα σπιτικό. Ο Β. εκτός από πολύ καλός χαρακτήρας (όχι ξενέρωτος) είναι και πολύ ωραίος. Ψηλός, όμορφο σώμα και πρόσωπο και χαρακτηρίζεται δια την γαλλικήν αβρότητάν του προς τις γυναίκες (μην νομίζετε ότι πρόκειται για φλώρο), με λίγα λόγια έχει τις χάρες όλες. Απ' ό, τι πιστεύω, ωστόσο, το κόλλημα με την Φ. καλά κρατεί, οπότε προσπαθώ να τον αποσπάσω από αυτήν την σκέψη και ψάχνω μία γυναίκα αναλόγων προσόντων. Και πιστεύοντας ότι στο blog υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες για ανεύρεση συντρόφου, όσες πιστές προσέλθετε. Μοναδικός όρος: Να μοιάζει κάπως στην Laura Elena Harring (για όσους δεν την ξέρετε είναι η κοπέλα που στέκεται με ηδυπάθεια παραπλεύρως). Όχι τίποτα άλλο, αλλά ο καημένος ο φίλος μου, πρέπει να ταιριάζει και λίγο (τουλάχιστον εμφανισιακά) με την συμβία του. Τώρα, όποια έχει μία τέτοια εμφάνιση, καλό είναι να επικοινωνήσει μαζί μου (μέσω blog. Μην επιμένετε, τηλέφωνο δεν δίνω) και εάν τα βρείτε με τον Β. καλώς, εάν όχι θα επικοινωνήσω ξανά στο μέλλον με όλες τις γυναίκες που διαβάζουν αυτό το blog. Εις το επανιδείν!

L' Aesthéte Soleil phones back...

2008-01-16T16:22:00.000+02:00

Μετά από καιρό απουσίας (κανονικά έλλειψης έμπνευσης, αλλά κάτι τέτοιο δεν το λέμε φωναχτά), επέστρεψα για να δηλώσω ότι το "pilium tree" αποδείχτηκε κατά το ήμισυ άνθρακας. Ούτε χιόνι, ούτε υπερβολικός στολισμός, ωστόσο, η Μακρινίτσα είναι στολίδι από μόνη της. Αλλά μιλάμε για λιακάδα. Να σκάει ο τζίτζικας. Ευτυχώς, την πρωτοχρονιά πετάχτηκα με την αρραβωνιαστικιά μου στην always freezing Ελάτη. Αν και εκεί, εδώ που τα λέμε, το χιόνι απλωνόταν σε λίγες μεριές. Του χρόνου, ελπίζω να δω αυτήν την εικόνα (που παραθέτω) στη Βιέννη...

Σπύρο μου σ' ευχαριστώ!

2007-12-17T16:26:00.001+02:00

Κάθε φορά που έχω την τύχη (;) να δω την εκπομπή "Άλλαξέ το" βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου και συνήθως το κερδίζω. Αν οι ατάκες των ενθουσιασμένων ανθρώπων που αντικρύζουν το νέο τους σπίτι είναι οι ίδιες κάθε φορά. Έτσι έχουμε και λέμε: Αν ο άνθρωπος που αντικρύζει το νέο του σπίτι είναι νέος λέει:

- Τέλειο έτσι;
Αν πάλι είναι γηραιότερος, όπως η κυρία της φωτογραφίας λέει ολοφυρόμενη:
- Σπύρο μου σ' ευχαριστώ.
Αλλά και ο Σπύρος έχει εναλλακτικές απαντήσεις καβάτζα, τις οποίες ξεστομίζει ανάλογα με την περίπτωση. Αν λοιπόν υπάρχει νέος άνθρωπος:
- Μου αρέσει που σου αρέσει. Πρόσθεσα χρώμα και μεράκι για να κάνω ένα σπιτάκι φιλόξενο και ζωντανό! Συνδύασα το κόκκινο του αίματος με το λευκό του πάγου κι έσπασα την μονοτονία με πράσινο και off white λευκό. Στις γλάστρες τοποθετήθηκαν μικρά λουλούδια για να ξεκουράζουν το μάτι ενώ ο καθρέφτης μεγαλώνει το χώρο!
Αν τύχει η επόμενη περίπτωση, βουρκώνει. Τα λόγια βγαίνουν δύσκολα και δεν έχουν και καμία σημασία. Σκύβει το κεφάλι σαν τον Prince στο "Purple rain" και πέφτει στον ώμο της ολοφυρόμενης κυρίας. Δεν μπορεί να μιλήσει. Για κάτι τέτοιες στιγμές ζει. Η συγκινησιακή φόρτιση είναι τεράστια. Σχεδόν αβάσταχτη. Δεν μπορεί πια. Σέρνεται. Αυτός ο ευθυτενής και κομψός διακοσμητής μετατρέπεται σε ράκος...
Κι εγώ λέω:
- Ό,τι δεν σας αρέσει, αλλάξτε το (συμπεριλαμβανομένης και της εν λόγω εκπομπής)!

Happy birthday to blog!

2007-12-12T17:38:00.000+02:00

Σήμερα το blog μου κλείνει έναν ολόκληρο μήνα ζωής. Χρόνια του πολλά! Και ευχαριστώ όσους το επισκεφτήκατε, όσους το διαβάσατε και όσους γράψατε ένα σχόλιο. Με μία τούρτα βατόμουρο θα το γιορτάσω!!!

"Public" me!

2007-12-06T17:17:00.000+02:00

Είδατε το κτήριο του 1911 στην πλατεία συντάγματος, εκείνο το ξεχασμένο νεοκλασσικό, που μεταμορφώθηκε σε παράρτημα του κολοσσού "Public"; Κοσμεί αναπαλαιωμένο πλέον την πλατεία και προσφέρει (συν τοις άλλοις) κάποιες (αρκετές) υπηρεσίες. Από τεχνολογία (ήχου και εικόνας) και βιβλία μέχρι καφεδάκι και φαγητό.

Ωστόσο, δεν είναι τόσο φτηνό όσο προωθήθηκε (ως φήμη) με διαφημιστικά τρικ. Σε σχέση με κάποια συνοικιακά (τα οποία χαροπαλεύουν προσπαθώντας να επιβιώσουν στην ζούγκλα των multistores και των αναδυόμενων malls) είναι σημαντικά ακριβότερο ιδιαίτερα σε κάποια ηλεκτρονικά είδη. Ας κάνουν κάτι οι υπεύθυνοι για να μην το θαυμάζουμε μόνο για τα ποικίλματά του, τη λάμψη του και τα γοητευτικά χαρακτηριστικά μίας αλλοτινής εποχής...

Βάζοντας τη θηλιά στο λαιμό μου...

2007-12-03T17:13:00.000+02:00

Ναι είναι αλήθεια. Πριν μία εβδομάδα έκανα πρόταση γάμου στην αρραβωνιαστικιά μου. Είμαστε 4 χρόνια μαζί και (στο περίπου) δύο αρραβωνιασμένοι. Της πρότεινα (ναι, ναι, ναι! Κανονικά και χωρίς την επήρεια της μέθης!) να παντρευτούμε στις 24 Αυγούστου και πέταξε από τη χαρά της! Τότε θα είμαστε τρία χρόνια αρραβωνιασμένοι. Λοιπόν... εν τέλει, δεν ξέρω εάν, πράγματι, έπραξα σωστά... Μια χαρά μου έκανε και η συμβίωση. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με αυτή την έννοια αναξάρτητης δέσμευσης. Γιατί δεν έπραξα ως libero στο παρκέ της συμβίωσης; Βέβαια ποτέ δεν ένιωσα εγκλωβισμένος όσο καιρό είμαστε μαζί, παρόλο που η συμβίωσή μας μετράει δύο χρόνια. Νιώθω πολύ καλά μαζί της κι αυτή μαζί μου. Αλλά και πάλι έχω τις αμφιβολίες μου για διάφορους λόγους. Κατά κάποιο τρόπο νιώθω το στεφάνι σαν την θηλιά που βλέπετε παραπάνω και χωρίς το ειδυλλιακό σούρουπο που φαίνεται πίσω. Αλλά τελικά εάν είχα ακόμα μία ευκαιρία να το σκεφτώ, παλι το ίδιο θα έκανα και χωρίς να αλλάξω την ημερομηνία. Αδιόρθωτος!

Φρου - φρου κι αρώματα (χριστουγεννιάτικα)

2007-11-30T14:59:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί αποφάσισα να ανοίξω το ραδιόφωνο για να ακούσω κάποιο από τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια του Φρανκ Σινάτρα ή της Mπίλυ Χόλιντέι. Είναι η εποχή τους. Ήδη από εχθές το βράδυ σκεφτόμουν την γοητευτική φωνή του Σινάτρα να με ξυπνάει καλύτερα από τον τρόπο που ξυπνάω συνήθως. Και όντως. Άνοιξα το ραδιόφωνο. Και όντως. Είχε χριστουγεννιάτικα. Αλλά όχι με τον Σινάτρα, μα με την Καιτούλα την Γαρμπή. Να τραγουδάει, "να πλέξω τούλι για τον Χριστούλι, που καίγεται κρυώνει σε παγωμένο χιόνι, σε παγωμένο χιόνι και σε φωτιά"... Άλλο σχόλιο ουδέν.

H (απελπιστικά πολλή) μελωδία της ευτυχίας...

2007-11-30T13:26:00.001+02:00

"Eντελβάαααις, Εντελβάαααις..."

Χρόνια και χρόνια διατριβής πάνω στο θέμα, και αφού σπούδασα το επάγγελμα, αποφάσισα να εκφράσω την ίδια απορία που δεν κατάφερα να λύσω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε 'σας εναποθέτω τις τελευταίες μου ελπίδες για να λύσω αυτό το μυστήριο. Ένα σημαντικό θεατρικό και (όταν μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη) κινηματογραφικό είδος είναι το μιούζικαλ. Με συγκεκριμένη πλοκή στην οποία πλέκεται ένα συγκεκριμένο σενάριο με διαλόγους - κυρίως - τραγουδιστούς. Πριν συνεχίσω να πω ότι η όπερα μου αρέσει πολύ και κάποια μιούζικαλ τύπου "Βίκτωρ - Βικτώρια", στα οποία η Τζούλι Άντριους (και όχι βέβαια η Ντενίση) τραγουδάει μόνο στα θεατρικά της νούμερα, επίσης μου αρέσουν. Αλλά τι κακό είναι αυτό με τα μιούζικαλ Broadway και Westend; Για να μην εξαντλήσω όλο το blog με τους διάφορους τίτλους θα αναφερθώ σε ένα αρκετά παλιό και εκτιμημένο από κοινό και κριτικούς: Την "Μελωδία της ευτυχίας".
Κατ' αρχάς να πω ότι πιστεύω ότι το έργο δεν μπορεί να το δει κανένας άνδρας μέχρι το τέλος. Είτε πρόκειται για το θεατρικό είτε για την κινηματογραφική διασκευή. Σε χαρά τραγούδι, σε λύπη τραγούδι, σε βρισίδι τραγούδι, αλλά όχι κι από τον φον Τραπ! Ο βλοσυρός και αυστηρός πατέρας (βγάλτε το σκασμό, κωλόπαιδα μη σας πάρει ο διάολος τον πατέρα) ανακαλύπτει τον τρυφερό του εαυτό μέσα από την γκουβερνάντα Μαρία. Κι εκεί που τα παιδιά του (από την τριαντάρα κόρη του - παίζει τη δεκαεξάχρονη, αλλά που να πείσει - μέχρι το στρουμπουλό στερνοπούλι του) τραγουδάνε σε παράταξη αρτηριοσκληρωτικής στάσης, νά σου πετάγεται και ο Φον Τραπ, αυστηρός (αρχικά). Και αφού μας έχει πείσει για την αυστηρότητά του, σκάει ένα χαμόγελο copyright από την "Αλίκη στο ναυτικό" όταν η μακαρίτισσα τραγουδάει το "Τράβα μπρος". Μπρος τραβάει και ο Φον Τραπ, αρπάζει την κιθάρα και αρχίζει να τραγουδάει ένα πολύ αρρενωπό τραγούδι:

Edelweiss, Edelweiss
Every morning you greet me
Small and white, clean and bright
You look happy to meet me

Blossom of snow may you bloom and grow
Bloom and grow forever

Edelweiss, Edelweiss
Bless my homeland forever

Πού οφείλεται το γεγονός ότι οι γυναίκες αρέσκονται στο να βλέπουν τον φον Τραπ λουλουδού στ' "Αστέρια", ενώ εμείς απελπιζόμαστε μόλις κοιτάει με λαχτάρτα την κιθάρα; Είναι η έλλειψη ρομαντισμού; Δεν νομίζω αφού οι άνδρες είναι μάλλον περισσότερο ρομαντικοί. Αλλά οφείλεται μάλλον ότι στις γυναίκες αρέσει περισσότερο το γλυκανάλατο. Και αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε το τραγούδι από τον φον Τραπ, γιατί δεν τραγουδάει κάτι πιο αρρενωπό να μη μοιάζει στην Στρουμφίτα; Αλλά που! Την στρουμφίσαμε.

Η μεγάλη (δική μας) χίμαιρα - part 2

2007-11-29T09:57:00.000+02:00

Ειπώθηκε ότι το χαρτονόμισμα, το οποίο παρουσιάζεται στην προηγούμενη ανάρτηση δεν υφίσταται ως πραγματικό. Αν ισχύει, χαίρομαι γι' αυτό, λυπάμαι, ωστόσο, γι' αυτούς που το προωθούν προκαλώντας αντιδράσεις. Αν ισχύει...

Η μεγάλη (δική μας) χίμαιρα!

2007-11-27T12:47:00.000+02:00

Αυτό είναι το χαρτονόμισμα των Σκοπίων. Η γκραβούρα στο κέντρο σας θυμίζει τίποτα; Σούρουπο σε μία βόρεια πόλη της Ελλάδας. Ποια να είναι, ποια να είναι; Μήπως να ρωτούσαμε τους Σκοπιανούς να μας πουν; Γιατί εμείς ζούμε τη δική μας χίμαιρα. Νομίζουμε με το να τους στηρίζουμε οικονομικά θα εμπνέαμε λιγάκι τον σεβασμό. Περίεργο. Γιατί εγώ σ' αυτό το χαρτονόμισμα μόνο μία νέα πρόκληση βλέπω. Μήπως καταλάβανε πως γενικά δεν έχουμε πολιτική πυγμή; Και δεν αναφέρομαι σε κόμματα, πρωθυπουργούς κλπ. αλλά σε μία μακρόχρονη παθητικότητα που προκαλεί εδώ και χρόνια την ασυδοσία των γειτόνων μας. Thessalonica is greek - Macedonia is Greek. Μήπως να το κάναμε ποιηματάκι προσθέτοντας τον μνημειώδη στίχο "πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας (άραγε) θα 'ναι";
(Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ελεύθερα την φωτογραφία για να την προωθήσετε. Άνευ αδείας φυσικά).

Αναζητώντας ζωάκι - Αναζητώντας δικαιολογίες

2007-11-26T13:11:00.000+02:00

Ανέκαθεν πίστευα πως οι νέοι άνθρωποι είναι πιο ευαίσθητοι σε όλα τα θέματα, παρά τις ορισμένες αντιρρήσεις των παλαιότερων που υποστηρίζουν με σθένος ότι σήμερα χάθηκε ο ρομαντισμός, η ευχαρίστηση σε μικρές απολαύσεις της ζωής και γενικά ότι τα σημερινά παιδιά ζητάνε όλο και περισσότερα.

Ωστόσο, πρόσφατα έμαθα ότι ο Α. γιος της καλής μου φίλης και μελλοντικής συγγενούς μου (ελπίζω) Γ. έχει μεγάλες δόσεις οικολογικής ευαισθησίας να τού τριβελίζουν - συν τοις άλλοις - το μυαλό. Ο Α. είναι 14 ετών, αλλά - εκτός του αδαμάντινου χαρακτήρα του - οφείλω να ομολογήσω ότι διαθέτει έντονο το στοιχείο της οικολογικής ευαισθησίας. Δεν γνωρίζω εάν αυτό ενισχύθηκε από τα τελευταία δυσάρεστα συμβάντα (πρόσφατες πυρκαγιές), αλλά εντοπίζω στο χαρακτήρα του πολλά από τα στοιχεία του δικού μου παρελθόντος. Νιώθει έντονα ότι ελπίδα στο να ανακάμψει η φύση, λόγω του βιασμού που επιβάλλουμε στον πλανήτη διαρκώς, δεν υπάρχει, αλλά δεν μένει αμέτοχος και παθητικός. Χρησιμοποιεί την ευφυία του ποικιλοτρόπως, κυρίως για να βοηθήσει το περιβάλλον. Αδυνατεί να βρει κοινή - οικολογική - συνισταμένη επικοινωνίας με συμμαθητές του και αυτό έχει ως άμεση συνέπεια να μην μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε συλλογικό επίπεδο. Εχθές είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω μετά από πρόσκληση της μητέρας του. Μαθαίνοντας ότι έχω γίνει ένας είδος αναδόχου για ζώα υπό εξαφάνιση, επεδίωκε αυτή τη συνάντηση εδώ και καιρό. Μετά από το φαγητό καθίσαμε στο internet ψάχνοντας οικολογικές οργανώσεις που να ζητάνε μία πιο άμεση υποστήριξη από την οικονομική. Κάποια στοιχεία βρήκαμε αλλά όχι τη δυνατότητα της "υιοθέτησης" ενός ζώου (κάτι που σημαίνει κάλυψη μέρους των εξόδων του - με αντάλλαγμα αποστολή υλικού για την πορεία της φώκιας, φωτογραφίες και τη δυνατότητα να ονομάσει ο ανάδοχος το ζωάκι που επιλέγει). Ωστόσο, έγινε υποστηρικτής ακόμα σε μία οργάνωση. Αυτή είναι η μία όψη του σημερινού μας κόσμου. Η ενθαρρυντική. Ακολουθεί η άλλη.
Κουμπάρος του Μ., αγαπημένου μου θείου, είναι ένας κύριος γύρω στα 60, ο οποίος όχι μόνο δεν έχει ίχνος οικολογικής συνείδησης, αλλά χλευάζει όσους επιδεικνύουν ελάχιστη ανησυχία για την πορεία του πλανήτη. Η βασική του ιδέα συνοψίζεται στη θεωρία ότι κανένα ζώο, από λιοντάρι μέχρι σκιουράκι, δε χρειάζεται να υπάρχει. Τα ελάφια, αγριογούρουνα ζαρκάδια κλπ. υπάρχουν μόνο για να τα γευόμαστε εμείς. Η τροφική αλυσίδα, εν ολίγοις, πιστεύει ότι αποτελεί μία πλάνη. Εξοργίζεται με τους ευσυνείδητους ψαράδες που σκίζουν τα δίχτυα τους για να απελευθερώσουν μία φώκια - μισητό είδος για τον ίδιο - ή ένα δελφίνι που μπλέχτηκε στα δίχτυα τους. Λες και έσκισαν τα δικά του. Κάποτε είχα τσακωθεί έντονα μαζί του και πρόσφατα τον συνάντησα για να αντιληφθώ ότι οι ιδέες του δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο. Δεν δυσανασχετεί με τις φωτιές και δεν ενοχλείται από τις κλιματολογικές αλλαγές. Και αναρωτιέμαι: Σε έναν τέτοιο κόσμο ποια μπορεί να είναι η αποτελεσματικότητα των προσπαθειών του Α. έναντι του παραπάνω κυρίου; Ωστόσο, η άνιση μάχη, θα έπρεπε να συνεχίζεται απρόσκοπτη από τις επιρροές ακραίων παραδειγμάτων όπως του δεύτερου. "Keep fighting for the environment - destroy silly excuses". Να ένα σύνθημα που θα έπρεπε να υιοθετήσουν όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι το περιβάλλον βρίσκεται στην χείριστη θέση και δεν παίρνει άλλο να αγνοούμε όλα αυτά που θα αντιμετωπίσουμε προσεχώς, αν δεν αλλάξουμε τακτική...

Bιώνοντας τα Χριστούγεννα της Coca - Cola!

2007-11-23T15:50:00.001+02:00

Προσφάτως έμαθα ότι το μεγάλο φορτηγό της coca - cola που βλέπουμε στις διαφημίσεις κάθε Χριστούγεννα, θα πάει για έναν ιερό σκοπό σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Πολλά happenings και συγκέντρωση χρημάτων σε ένα road trip του φορτηγού - μύθου. Και εδώ τίθεται το ερώτημα. Μήπως αυτός ο τόσο πολυδιαφημισμένος "ιερός σκοπός" αποτελεί την πλέον καλύτερη (και σημαντικά λιγοέξοδη) διαφήμιση της εταιρίας; Και συν τοις άλλοις πως είναι δυνατόν να εμπορευματοποιείται σε τέτοιο βαθμό η γιορτή των παιδιών; Πολλοί θα εκπλαγείτε αν μάθετε ότι η αυθεντική στολή του καλοκάγαθου Santa ήταν αρχικά πράσινη. Η coca- cola, με το έτσι θέλω την έκανε κόκκινη, κάτι που (είναι περισσότερο από οφθαλμοφανές) επικράτησε...

(- Γιατί Γιαννάκη πίνεις coca - cola;)
(- Γιατί την πίνει ο Άγιος Βασίλης!)
Ο TEMPORA - O MORES!

Για την Αμαλία Καλυβίνου...

2007-11-22T13:35:00.002+02:00

Λυπάμαι για όσα έζησε...
Λυπάμαι που ασθένησε...
Λυπάμαι που η αρρώστια είναι τόσο πρόστυχη...
Λυπάμαι που αναγκάστηκε να τα ζήσει όλα αυτά...
Λυπάμαι που την ανάγκασαν να τα ζήσει όλα αυτά...
Λυπάμαι για την ηθική τους κατάντια...
Λυπάμαι για την ηθική μας κατάντια...
Λυπάμαι που δεν την γνώρισα...
Λυπάμαι που δεν προσπάθησα να κάνω κάτι...
Λυπάμαι για όσους ζουν το ίδιο και δεν τους συμπαρίσταμαι...
Λυπάμαι για την αδιαφορία μου...
Αλλά χαίρομαι που γλίτωσε...
Όσο κι αν θλίβομαι...
Χαίρομαι...

Ο Pilium tree, o Pilium tree!

2007-11-20T13:49:00.000+02:00

Yπάρχουν διάφοροι προορισμοί που θεωρώ εγώ χριστουγεννιάτικους, για διάφορους λόγους. Αφού απέρριψα κάποιους από αυτούς για συγκεκριμένους λόγους (ωραίο το Langham του Λονδίνου αλλά η πορφύρα του μαρμάρινου πατώματος κοστίζει κάτι παραπάνω όπως ωραίο είναι και το Gstaad Palace του Γκσταντ, αλλά τις νιφάδες χιονιού τις πληρώνεις ως χρυσές), αποφάσισα να πάω στον χρόνια φετίχ - για' μένα - προορισμό των χριστουγέννων το Πήλιο και κυρίως την Μακρινίτσα. Βέβαια, η αρραβωνιαστικιά μου, μπορεί να έχει εξοχικό στην απόλυτα εορταστική Ελάτη, αλλά μετά από χρόνια επίσκεψης εκεί, φώναξα με ιαχές απελπισμένου Χριστουγεννόφιλου "Επιτέλους: Μακρινίτσα" . Βέβαια χριστούγεννα δεν έχω ξαναπάει στο Πήλιο, οπότε δεν γνωρίζω εάν η Μακρινίτσα θα έχει το περιβάλλον που επιθυμώ (χριστουγεννιάτικα δένδρα, τροφαντούς άγιους Βασίληδες, ελάφια, κανένα φορτηγό κατακόκκινο της coca - cola με λαμπιόνια και τον santa να γελάει απολαμβάνοντας το σύμβολο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού - η αλλοτρίωση σε όλο της το μεγαλείο -, γαλοπούλες με γέμιση, τα Χριστούγεννα του Μίκυ, τα διπλά Χριστούγεννα του Μίκυ, τα εκατομμυριοστά χριστούγεννα του Μίκυ, το κοριτσάκι με τα σπίρτα που παθαίνει νίλα όταν βλέπει τη γιαγιά της, το στόρι με τον γεροσαφρακιασμένο φραγκοφονιά Σκρουτζ και τα φαντάσματα ή έστω ένα υποτυπώδες ολοφώτιστο κατάστημα τύπου Harrod' s σε κλίμακα 1: 1.000.000.000.000.). Oπότε θέλοντας να λάβω γνώση για το τι παίζεται στην Μακρινίτσα ρωτάω τηλεφωνώντας σε ένα αρχοντικό (δε θα αναφερθώ στις τυπικές χαιρετούρες τύπου χαίρετε τι κάνετε καλά ευχαριστώ το ψυγείο έξω δικό σας είναι κλπ.):

- Πώς είναι το χριστουγεννιάτικο περιβάλλον της Μακρινίτσας;
- Αααα! Τα χριστουγεννιάτικα δείπνα μας έχουν αφήσει εποχή στον ξενώνα μας!
- Μιλάω γενικά για το περιβάλλον.
- Υπάρχουν μπουζούκια, clubs και λοιπά σε απόσταση έξι χιλιομέτρων από τον ξενώνα μας!
- Δεν με ενδιαφέρουν αυτά.
- Δεν σας καταλαβαίνω...aναφέρεστε στον ξενώνα μας;
- Εννοώ για το περιβάλλον στην Μακρινίτσα. Θυμίζει Χριστούγεννα;
- Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά στον ξενώνα μας...
- Τέλος πάντων, ευχαριστώ!
- Στη διάθεσή σας. Θέλετε να κλείσουμε ένα δωμάτιο στον ξενώνα μας;
- Τι τιμές έχετε;
- 250 ευρώ μόνο, και συμπεριλαμβάνεται εορταστικό πρωινό στον ξενώνα μας!
- Ευχαριστώ, θα το σκεφτώ...
(Κλείνω το τηλέφωνο) και συνεχίζω στον ίδιο ευγενικό τόνο: να πάει να *#^@%*#>"#! ο ξενώνας σας!

Τελικά βρήκα δωμάτιο και στην πλατεία και σε καλή τιμή. Άραγε θα αντικρύσω το Pilium Tree; Ας απαντήσει κάποιος (Δεχόμεθα μόνο σοβαρές απαντήσεις!...)

L' Aesthéte apelpisticus.

Καουρισ(Μάκη)...

2007-11-19T15:19:00.000+02:00

Παλιότερα είχα την ευκαιρία να βλέπω πολύ κινηματογράφο. Και λόγω ελευθέρας εισόδου σε δημοσιογραφικές προβολές, έβλεπα και πολλές δωρεάν (και) έξτρα παραστάσεις σε κινηματογράφους που παίζουν σινεφίλ ταινίες.

Βρισκόμενος στην Αγγλία για δεύτερη φορά, τηλεφώνησα σε έναν φίλο μου, ονόματι Μάκη να πάμε να δούμε κινηματογράφο. Δουλειά δεν είχα, βαριόμουν μόνος, οπότε η αποδοχή της πρόσκλησής μου ήταν, τω όντι, κάτι που με χαροποίησε (!) ιδιαίτερα (ναι, ήταν τότε που αμφισβήτησα την ύπαρξη του Θεού. Θα δείτε γιατί). Τον Μάκη μου τον γνώρισε μία θεία μου που ζει στο Eastend, ωστόσο ήξερε άπταιστα ελληνικά (η γνώση του βέβαια περιοριζόταν σε βρισιές). Ως γνήσιος τζέντλεμαν, ρώτησα τον Μάκη τι ταινία θα ήθελε να δούμε. Παρόλο που δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σινεφίλ (γενικά παρακολουθούσε Στίβεν Σιγκάλ, Ζαν - Κλωντ Βαν Ντάμ και Μπρους Γουίλις στα πολύ κακά του), με μεγάλη μου έκπληξη μου δήλωσε ότι θα ήθελε να δει λίγο κουλτούρα. Σε μία φτωχή κινηματογραφικά σεζόν, τού είπα ότι στο "Marty's" έπαιζε Καουρισμάκι και συγκεκριμένως την ταινία "Οι γυναίκες με τα σπίρτα". Περιχαρής ο Μάκης που βρήκαμε εισιτήριο (στο σινεμά ήμασταν μόνοι μας εκτός από μία κυρία cultural freak με χτένισμα πιο σύνθετο και από τον κύβο του Ρούμπικ), έδειχνε ανυπόμονος να μπούμε στην αίθουσα. Από τα πρώτα πλάνα ο Μάκης άρχισε να ασθμαίνει, να ανοίγει τα κουμπιά του πουκαμίσου του, να σηκώνει τα μανίκια, να σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπό του, να λέει "Οh my god", με λίγα λόγια να βαριέται (μάλλον δεν καταλάβαινε) και ακολούθησε ένας διάλογος στα πρώτα είκοσι λεπτά, που ταιριάζει σε καλλιεργημένα άτομα (σημειωτέον - ο διάλογος παρουσιάζεται μεταφρασμένος, εκτός από τις βρισιές που πιστεύω ότι θα καταλάβετε):
- Άντε ρε μαλάκα πότε τελειώνει αυτή η μαλακία;
-Εσύ ήθελες κουλτούρα, εγώ σε προειδοποίησα.

-Που να ξέρω ρε μαλάκα ότι θα ήταν ξενέρωτο το έργο; Αυτή η καριόλα γιατί δεν μιλάει;

- Μιλούσε προηγουμένως...
- Δεν μου είπες ρε μαλάκα ότι δεν έχει κλωτσομπουνίδι.
- Σε ταινία τέτοιου είδους περίμενες κλωτσομπουνίδι;
- Γιατί ρε, στα "Δάκρυα του Ήλιου" πως και είχε; Αυτή η ταινία δεν ήταν κουλτουριάρικη;

Μετά από αυτό το απόφθεγμα εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια να υπεραμυνθώ των θέσεών μου όσον αφορά τού τι σημαίνει κουλτούρα. Φύγαμε άρον - άρον από τον κινηματογράφο και τρέξαμε σε ένα Multiplex. Αφού ο Μάκης αγόρασε δύο μεγάλα κουτιά ποπ κορν (μόνο για τον εαυτό του αφού εγώ αρνήθηκα) κλείσαμε εισιτήρια για το μαγαλύτερο μνημείο υποκουλτούρας που γυρίστηκε ποτέ μετά το "Scary movie 3". Το "Scary movie 2". Στο πρώτο πεντάλεπτο ο Μάκης δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα γέλια τραντάζοντας ολόκληρη τη σειρά. Εγώ απεγνωσμένα προσπαθούσα να ανακαλύψω το αστείο στην ταινία, αλλά εις μάτην... Τα ποπ κορν έπεφταν κάτω καθώς το κουτί μπαλάτζαρε δεξιά κι αριστερά, αφού ο Μάκης κρατούσε μια το στομάχι του μια το ποπ - κορν.

Στο διάλειμμα δεν παρέλειψε να αγοράσει nachos με διπλό cheddar, coca - cola και κάτι ελεεινές καραμέλες με μέντα (συνήθεια που απέκτησε ζώντας στην Αγγλία). Εγώ δεν μπορούσα να παρακολουθώ αυτήν την κτηνωδία, την οποία ο Μάκης απνευστί απολάμβανε. Αλλά επειδή είχα αποφασίσει να υποστώ το μαρτύριο της φιλίας του Μάκη δεν έβγαλα λέξη.
Μετά την ταινία βρήκαμε τα πιο πρόχειρα McDonalds που ήταν ανοιχτά. Εγώ αγόρασα μία κρέπα (εγχείρημα που επιχείρησε να πλασάρει για ένα φεγγάρι η ΜacDonalds και - φευ - το απέσυρε), και ο Μάκης ένα Βig Mac, δύο μερίδες πατάτες με ketchup και πικάντικη μουστάρδα και 500 ml coca - cola (να μου επιτρέψετε να προσθέσω ότι ο Μάκης είναι πολύ αδύνατος). Η κρέπα μου ήταν σαν σολόδερμα με σοκολάτα που έτρεχε σαν ρόφημα δεξιά κι αριστερά παρασέρνοντας τα θρύμματα μπισκότου και φουντουκιού που ζήτησα με επιμονή να προσθέσουν, ενώ ο Μάκης απολάμβανε με ιαχές την κάθε μπουκιά του ορμονικού φαγητού του.
Ευτυχώς, τον τρίτο χρόνο που πήγα στην Αγγλία, η παραμονή μου ήταν βραχύβια. Οπότε δεν είχα ξανά την ευκαιρία να βρω τον Μάκη και να παρακολουθήσουμε κανέναν Καουρισ(Μάκη)... Α ρε θεία!...

Savoir Vivre (Nα τ' αφήσω;)

2007-11-16T10:11:00.001+02:00

Το θυμάστε το Privé; Εκείνη την εκπομπή με παρουσιαστές την πορσελάνινης φινέτσας Έλενα Κατρίτση και τον γνωστό διά την αβρότητά του Χρήστο Ζαμπούνη; Ας αφήσουμε την Έλενα στην άκρη και να πιάσουμε τον (συμπαθέστατο) Χρήστο.

Σου λέει αυτός, πασίγνωστος εις την πόλη των Παρισίων. Όπου δεξιώσεις και χαρά ο Χρηστάκης πρώτος (προσκεκλημένος). Εγώ ανέκαθεν τον συμπαθούσα. Ακόμα και όταν πήρε το μάτι μου κάτι από τους κανόνες του Savoir Vivre που έλεγε κατά καιρούς σε διάφορες εκπομπές. Αλλά το προαιώνιο ερώτημα τού τι πρέπει να κρατήσω μου τριβέλιζε το μυαλό. Για να γίνω σαφέστερος, έχω την εντύπωση, ότι όταν πράττεις σύμφωνα με τις επιταγές του ευαγγελίου των καλών τρόπων, δε γίνεσαι ιδιαίτερα συμπαθής σε όλους. Παρακάτω παρατίθενται 9 διιστάμενες απόψεις σχετικά με τους κανόνες του Savoir Vivre:

Savoir Vivre: Όταν συνοδεύεις μία κοπέλα - ανεβαίνοντας μία σκάλα - πρέπει εκείνη να προπορεύεται γιατί στην περίπτωση που πέσει πρέπει να την κρατήσεις.
Πρόβλημα: "Καλά θέλει να με παρακολουθεί από πίσω να λικνίζω τος γοφούς μου;" (λόγω blog, το αναφέρω με ευγένεια αυτό που καταλάβατε, αλλά κάπως αλλιώς θα το σκεφτόταν).

Savoir Vivre: Όταν συνοδεύεις μία κοπέλα - κατεβαίνοντας μία σκάλα - πρέπει να προπορεύεσαι γιατί στην περίπτωση που πέσει πρέπει να την κρατήσεις.
Πρόβλημα: "Είναι εξαιρετικά αγενής και κόπανος που δεν με άφησε να περάσω πρώτη".

Savoir Vivre: Όταν συνοδεύεις μία κοπέλα σε εστιατόριο πρέπει να τρέξεις πρώτος για να κλείσεις ένα καλό τραπέζι
Πρόβλημα: α) " τρέχει για να δει τις τιμές, για να προσέξει τι να παραγγείλει, ώστε να μην τον βάλουν για λάντζα μετά το δείπνο, β) "μετά τη σκάλα, αποδεικνύεται για μία έτι ακόμα φορά αγενής, αφού δεν με αφήνει να επιλέξω εγώ το τραπέζι".

Savoir Vivre: Όταν σε πιάσει φαγούρα στο τραπέζι όπου βρίσκονται και οι συνδαιτυμόνες σου πρέπει να πας σε ένα άλλο δωμάτιο για να ξυστείς.
Πρόβλημα: "Πού παει ο αγενέστατος; Μα είναι δυνατόν να αφήνει έτσι το τραπέζι;"

Savoir Vivre: Το πιάτο σου δεν πρέπει να το αδειάζεις εντελώς όταν βρίσκεσαι σε ξένο σπίτι.
Πρόβλημα: "Μάλλον δεν τού άρεσε το φαγητό... Καλά για χάρη μου δεν μπορούσε να το φάει;"

Savoir Vivre: Μία γυναίκα είναι καλό να κάθεται με κομψό σταυροπόδι (τύπου Μαρία Αλιφέρη όταν έλεγε "και μην ξεχνάτε... σας αγαπώ")
Πρόβλημα: "Καλά αυτή είναι μεγάαααλη τσούλα".

Savoir Vivre: H οικοδέσποινα και ο οικοδεσπότης δεν πρέπει να φοράνε κάτι υπερβολικά λουξ. Υπάρχει κίνδυνος να νιώσουν μειονεκτικά οι καλεσμένοι.
Πρόβλημα: "Θεέ μου πως καλείς κόσμο σπίτι σου όταν είσαι ντυμένος σαν λέτσος".

Savoir Vivre: Όταν μία γυναίκα κάθεται δεν πρέπει να σηκωθεί για να χαιρετήσει.
Πρόβλημα: "Θα της φύγει ο κώλος αν σηκωθεί να με χαιρετήσει;"

Savoir Vivre: To πάλαι ποτέ χειροφίλημα είναι πλέον άκυρος τρόπος χαιρετισμού, όσο όμορφη κι αν είναι η κυρία απέναντί σου.
Πρόβλημα: "Αχ που είναι οι παλιοί άντρες που ήταν ο συνδυασμός του Γιάγκου Δράκου στην "Λάμψη" και του Ριτζ Φόρεστερ στην "Τόλμη και Γοητεία" (πριν κατακόψει τα αυτιά του για να μην πετάνε)."

Συμπέρασμα: Όπως καταλάβατε, μεγάλο πρόβλημα το Savoir Vivre. Kαι πού να έχετε χρόνο να το διαβάσετε όλο. Αφήστε το καλύτερα... Θα ξενυχτήσετε με το τι πρέπει εν τέλει να κάνετε σε ανάλογες περιπτώσεις.

This is the Athens Concert Hall (all lines are currently busy...)

2007-11-14T16:10:00.000+02:00

Kάποτε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ήταν κατά κάποιο τρόπο το δεύτερο σπίτι μου. Κάποιες φορές πήγαινα σε απογευματινή εκδήλωση για να προλάβω την βραδινή σε κάποια άλλη αίθουσα. Οι φίλοι μου μου έλεγαν ότι γι' αυτούς, η επίσκεψη στο μέγαρο ήταν οικογενειακή υποχρέωση, όταν τους έλεγα ότι για' μένα ήταν ο καλύτερος τρόπος διασκέδασης.

Τώρα έχω αρκετό καιρό να πατήσω. Ίσως φταίει η έλλειψη πρωτότυπων εκδηλώσεων και θεαμάτων (οι μαριονέτες του Salzburg, το μαύρο θέατρο της Πράγας κ.ά. έχουν βρει στέγη στο Coronet), ίσως η φτήνια σκηνικών σε ορισμένες παραγωγές, ιδιαίτερα παλιότερα. Αποτέλεσμα; Δεν με ικανοποιεί όσο παλιότερα το να πάω. Αλλά δε θά' λεγα ότι αυτό είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι οι θεατές. Αν τύχει και κάτσεις πλατεία κέντρο ή διακεκριμένη ζώνη, μέχρι τον Απρίλιο ή από τον Σεπτέμβριο, το γουναρικό πάει σύννεφο. Δεν ξέρεις αν οι τρίχες που μπαίνουν στη μούρη σου (ενώ απεγνωσμένα προσπαθείς να παρακολουθήσεις την Βασίλισσα της Νύχτας του "Μαγικού Αυλού" να μαίνεται εναντίον του Ζαράστρο) ανήκουν στο τσιντσιλά που το έγδερναν επί δύο ώρες ζωντανό για να το φορέσει μία πολιτισμένη γριά με μπλε μαλλί, ή το περουκίνι του συνοδού της που μυρίζει ναφθαλίνη, ως ασταθής επένδυση σαν ταπετσαρία στο κεφάλι του, ενώ εκείνο μπαλατζάρει δεξιά και αριστερά.

Αλλά υπάρχει και η άλλη περίπτωση (χειρότερη). Το νεαρό ζεύγος που απαραιτήτως πρέπει να ανακοινώσει στην βλάχα ξαδέρφη ότι πήγε στο Μέγαρο (λέξη κλειδί για την βελτίωση του image), ενώ η δεσποινίς με το λαμέ μίνι λέει γεμάτη αφέλεια και (αποβλακωμένη) χάρη "έλα, στο κινητό με πήρες!. Ξέρεις που με πετυχαίνεις; Στη δεύτερη πράξη του καβαλιέρου!" λέει για την ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΗ "Cavalleria Rusticana". Kαι μάλλον η άλλη την ρωτάει τι είναι αυτό, και η επισκέπτρια του Μεγάρου λέει με την έπαρση του ημιμαθούς: "Μην μου πεις ότι δεν ξέρεις τι είναι ο Καβαλιέρος. Είναι θεατρικό τραγουδιάρικο έργο!". Εκεί δεν αντέχεις και σκέφτεσαι "άει στο διάολο ρε ενισχυμένε τσιμεντόλιθε, που έχεις το θράσος να το παίζεις και γνώστης όπερας..." Και έτσι κατεβάζω το τηλέφωνο ενώ ο τηλεφωνητής συνεχίζει να λέει: "Τhis is the Athens Concert Hall, all lines are currently busy..." παρόλο που θα χάσω το ρεσιτάλ του Brendel...

L' ange exterminateur

2007-11-14T11:23:00.001+02:00

Σχολεία άλλαξα πάρα πολλά. Και δημοτικά και γυμνάσια. Ευτυχώς όχι λύκεια. Όχι λόγω διαγωγής, αλλά λόγω συνεχών μετακομίσεων και αποσπάσεων (οι γονείς μου είναι εκπαιδευτικοί). Πρώτη και δευτέρα δημοτικού βρισκόμουν στην Κρήτη. Ήσυχο παιδάκι και λίγο μοναχικό θα έλεγα. Είχα, ωστόσο, έναν πολύ καλό φίλο, τον καλύτερο τότε, τον Ηλία. Κατά σύμπτωση ο Ι., ο αδελφός μου, είχε σαν καλύτερο φίλο τον αδελφό του Ηλία τον Μενέλαο. Και φτάνω στο προκείμενο. Τρίτη δημοτικού μεταφέρθηκα στο Μαρκόπουλο. Πρώτη χρονιά έκανα μάθημα με τον δάσκαλο και διευθυντή. Τη Δεύτερη με μία δασκάλα την Κ.Κ. Μόλις την είδα έπαθα σοκ. Ήταν ένας άγγελος, πραγματικά (τουλάχιστον πραγματικά στα παιδικά μου μάτια). Την ερωτεύθηκα σφόδρα. Και όχι μόνο για την καλλονή, αλλά και για την ευσυνειδησία της. Εκτός από τα φιλολογικά μαθήματα που μας έκανε (και η αλήθεια είναι πως μάθαμε απ' αυτήν ορθογραφία, γραμματική και συντακτικό) μας μάθαινε και λίγες λέξεις αγγλικά και γαλλικά. Κανένα σχολείο, δημοτικό, δεν είχε εντάξει τότε ξένες γλώσσες. Και όσο την ερωτευόμουν τόσο υπέφερα. Της έγραφα γράμματα, ποιήματα και τα έδινα στην ίδια κατακόκκινος. Αυτή τα ελάμβανε ευχαριστώντας με με ένα πλατύ χαμόγελο, χωρίς να αντιλαμβάνεται τον παιδικό μου (και πρώτο μου) έρωτα.

Και ξαφνικά ήρθε η τραγική μέρα. Πάντα ήμουν άριστος μαθητής και η ίδια το ήξερε. Αλλά μία μέρα αποφάσισε να εξετάσει όλα τα παιδιά προφορικά στην ιστορία. Κανένας δεν ήξερε τίποτα και επίσης ήταν η μοναδική μέρα που πήγα παντελώς αδιάβαστος. Ντράπηκα κυρίως γι' αυτήν που θα την απογοήτευα παρά για το ρεζιλίκι μου. Με τα πρώτα τρία παιδιά έγινε έξαλλη. Μετά ήρθε η σειρά μου. Πάγωσα! Θυμόμουν μία φράση μόνο που την επαναλάμβανα κάθε τόσο. Μου έλεγε συνεχώς "παρακάτω...". Ντράπηκα περισσότερο. Η ίδια άσθμαινε από τα νεύρα της. Πρώτη φορά ένιωσα έτσι και πρώτη φορά την έβλεπα σ' αυτήν την κατάσταση. Ακόμα το θυμάμαι. Με τράβηξε με βία, αλλά ο έρως μου δεν μειώθηκε ούτε στο ελάχιστο, εξ' όσων θυμάμαι τουλάχιστον. Αλλά ένιωσα τον άγγελό μου να με εξολοθρεύει και μπροστά στα μάτια μου έγινε ο άγγελος εξολοθρευτής μου. Ή μάλλον, λόγω της γαλλικής μου εμπειρίας από τότε, mon ange exterminateur... Παρόλο που αδυνατώ να επικοινωνήσω μαζί της γιατί δεν μπορώ να εντοπίσω το τηλέφωνό της, σκέφτομαι να της αφιερώσω το τρίτο μου βιβλίο που γράφω τώρα.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα ξανθά του μυαλά, που σαν καταρράκτης έπεφταν; (πάνω μου)

2007-11-13T09:32:00.000+02:00

Fall on your knees, for he is the Lord (Hallelujah!)

Πρόσφατα ένιωσα κάτι να καταλαμβάνει το είναι μου. Κάτι ακαθόριστο και άγνωστο. Επί μέρες προσπαθούσα να καταλάβω τι πραγματικά ήταν αυτό. Και ξαφνικά φωτίστηκα! Ναι ήταν η έλλειψη. Χειρότερη από των μανιωδών καπνιστών, των αλκοολικών και των ναρκομανών (ποτέ δεν έχω υπάρξει κάτι από τα παραπάνω, αλλά ήμουν βέβαιος για την ισχυρότητα της έλλειψης!) που δεν έχουν πάρει τη δόση τους. Ήταν η έλλειψη του Παπακαλιάτη από τα τηλεοπτικά δρώμενα. Που πας ρε κύριος; Μας ρωτάς εάν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα σήριάλ σου; Εδώ εγώ που δε σε παρακολουθούσα, ένιωθα το νεφέλωμα της "παπακαλιατικής δημιουργίας" πάνω από την πόλη (άσχετα που εγώ το φοβόμουν ως δαμόκλειο σπάθη). Και ξαφνικά τίποτα! Απολύτως! Και σαν να μην έφτανε αυτό, μου έρχεται δεύτερο ανηλεές χτύπημα (ποια 400 χτυπήματα του Truffaut, εδώ μιλάμε για ένα που με εξόντωσε!). Η Ντενίση πάτωσε με το "Funny Girl"! To σύμπαν κατέρρευσε! Και τελικά βρήκα τη λύση στο πρόβλημά μου. Όπως διδαχθήκαμε τον Μπαμπινιώτη έτσι να διδαχθούμε αυτά τα ιερά τέρατα της τηλεοπτικής και θεατρικής σκηνής!

Παπακαλιατικήν: Πώς μπορείς να κλαις την μοίρα σου, έχοντας τριώροφον οικίαν στην Πλάκα, να μιλάς όπως δε θα μιλούσες ποτέ με τους φίλους σου και να κλέβεις τη γυναίκα του αδελφού σου ή την παντρεμένη καλλονή του απέναντι.
Ντενισικήν: Ως master. Πώς να μιλάς στον James Garner (Απόστολο Γκλέτσο - εραστή σου) του "Victor - Victoria" σαν να μιλάς στην ξεματιάστρα σου.

Αλλά τελικά πέταξα από πάνω μου όλες αυτές τις υπερβολικές απαιτήσεις μου. Εδώ έχουμε τα "Υπέροχα πλάσματα" να ακολουθούν με σέβας την Παπακαλιατικήν θεωρία περί προβλημάτων και την Βίσση να ακολουθεί τις πειστικές (!) εκφράσεις της μεγάλης Ντενίση! Ναι υπάρχει Θεός! Και ύστερα λένε για ξανθά μαλλιά! Εδώ υπάρχουν ξανθά μυαλά!

Φεστιβάλ Τραγουδιού (Play it again Sam)

2007-11-12T16:02:00.000+02:00

Λίγο καθυστερημένα θα αναφερθώ στο Φεστιβάλ Τραγουδιού. Είναι απίστευτο πως διακρίνονται πάντα κάποια τραγούδια, υποτίθεται, ψαγμένα και, υποτίθεται, κουλτουριάρικα και σοβαρά (ή μαλλον σοβαροφανή). Θεωρώ ότι το καλύτερο τραγούδι φέτος ήταν το "η ζωή που περιμένει", αλλά δεν περίμενα να διακριθεί. Μου θύμισε λίγο όσκαρ η λογική βράβευσης. Το άμετρο "Αρετούσα" δεν με ικανοποίησε και ιδιαίτερα στο σημείο που η αοιδός του άρχισε να λέει ένα φρικτό πεζό που το χάλασε ακόμα περισσότερο. Και βραβεύτηκε ως η καλύτερη ερμηνεία, σαρώνοντας τα βραβεία. Αλλά το χειρότερο είναι ότι κανένας από την αναβίωση του φεστιβάλ, δεν έκανε καμία ιδιαίτερη επιτυχία. Αρκεί να θυμηθούμε το καλό "της Άρνης το νερό". Πού αλλού εμφανίστηκε ο καημένος τραγουδιστής του μεταξύ των δύο φεστιβάλ; Και σφού συμβαίνει αυτό, γιατί διαμαρτύρονται εντόνως για τα τραγουδιστικά reality shows;

Εν αρχή ην ο λόγος...

2007-11-12T14:36:00.000+02:00

Κατ' ουσίαν κανένας δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει σκέψεις κάποιων άλλων, εκτός εάν αυτοί οι άλλοι, έχουν δημιουργήσει κάποιο όνομα. Παραδείγματος χάριν το βιβλίο με τις σκέψεις του Όσκαρ Ουάιλντ πουλάει τρελά. Γιατί είναι ο Όσκαρ. Παρόλα αυτά εμένα μ' αρέσει η ανάρτηση σχολίων που μπορεί να αρέσουν ή και το αντίθετο. Σ΄αυτό αποσκοπεί η δημιουργία αυτού του blog, αλλά και στην ικανοποίηση της ματαιοδοξίας μου... Τώρα, μπορεί να την ικανοποιήσετε ή και το αντίθετο. Πάντως ευχαριστώ.