Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Ματίλδη, Ματίλδη πόσο δίκιο είχες!...

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου η Ματίλδη πρότεινε κάτι το οποίο συνειδητοποιώ ότι, αφού δοκιμάστηκε όπως με προέτρεπε η φίλη blogger, απέφερε καρπούς. Τελικά βούτηξα για λίγο στην μοναξιά μου, πράγμα που με έκανε να προσφέρω στον εαυτό μου. Με τις Ε. και Μ. διέκοψα, αν και με τις δύο επικοινωνούμε. Η Ε. αποφάσισε να πάει στη Λειψία για ακόμα ένα ετήσιο σεμινάριο ενώ η Μ. εξακολουθεί να μένει στα πάτρια εδάφη και να συνεχίζει να είναι ένα πραγματικά άψογο πλάσμα. Εν τω μεταξύ, και αφού παρακολούθησα ενα σεμινάριο θεατρικού παιχνιδιού, αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης στη Λίμνη Πλαστήρα, γνώρισα εξαίσια πλάσματα του αντίθετου φύλου. Το τι έγινε είναι αδύνατον να το περιγράψω. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, εξαιρουμένων του θείου μου, της συντρόφου του και της κόρης της ένιωθα εντελώς ξένος μέσα σε μία παρέα 45 περίπου ατόμων, όλοι γνωστοί μεταξύ τους. Αλλά χωρίς να αντιληφθώ τελικά τι παιζόταν έγινα εξαιρετικά δημοφιλής σε σημείο που να με παρακαλάνε γύρω στις 10 κοπέλες, χάρμα οφθαλμών, να έρθουν στο δωμάτιό μου (οι πονηρές προτάσεις ήταν μόνο δύο) για να περάσουν ευχάριστα τις μέρες που απέμεναν για να τελειώσει το σεμινάριο. Τελικά με δύο εξ αυτών κάτι παίχτηκε και τελικά έμεινα με τη μία. Αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που εξετάζω πολύ προσεχτικά πώς σκέφτεται η κάθε κοπέλα και αν καταλάβω ότι ενδέχεται να αντιμετωπίσω προβλήματα που αντιμετώπισα στο άμεσο παρελθόν απομακρύνομαι με βήμα ταχύ. Ελπίζω αυτή που βρίσκεται πλάι μου να μην με απαγοητεύσει. Σας ασπάζομαι...